Το δαχτυλίδι της προδοσίας – Γιάννης Γλύκας – Εκδόσεις Πνοή
Συνέντευξη στον Γιάννη Ζυγούλη
Ο Γιάννης Γλύκας έγραψε το εξαιρετικό έργο «Το δαχτυλίδι της προδοσίας» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πνοή. Ο συγγραφέας μιλά στο politismikos.gr για το βιβλίο του και όχι μόνο:
Κύριε Γλύκα, ποια ήταν η πηγή έμπνευσης για το έργο «Το δαχτυλίδι της προδοσίας»;
Η έμπνευση ήρθε σε ένα ταξίδι μου στην Αρκαδία. Όλα τα βιβλία εκκινούν από μια σκέψη, μια κεντρική ιδέα. Μια εικόνα που σιγά σιγά διαμορφώνεται μέσα σου. Στο «δαχτυλίδι της προδοσίας» αυτή η βασική ιδέα είχε εξαρχής τρία στοιχεία: τις πόρνες, το καταραμένο αντικείμενο και μια Αθήνα που αλλάζει πρόσωπα μέσα στους αιώνες. Σημαντικό ρόλο παίζει πάντοτε και η αγάπη μου για την Ιστορία καθώς και η σκέψη ότι οι ανθρώπινες αδυναμίες και τα πάθη επαναλαμβάνονται σε κάθε εποχή. Ήθελα να αφηγηθώ πέντε διαφορετικές ιστορίες, ενωμένες από ένα κοινό νήμα που διασχίζει τους αιώνες.
Στο βιβλίο σας, μας ξεναγείτε στην Αθήνα σε πέντε διαφορετικές ιστορικές περιόδους. Πόσο δύσκολη ήταν η έρευνα πριν από τη συγγραφή;
Η έρευνα ήταν ιδιαίτερα απαιτητική και πήρε αρκετό χρόνο. Χρειάζεται εμβριθής μελέτη ιστορικών πηγών, ώστε κάθε εποχή να αποδοθεί με όσο το δυνατόν μεγαλύτερη ακρίβεια, χωρίς όμως να χαθεί η ζωντάνια της μυθοπλασίας.
Αυτή η πολυεπίπεδη δομή, με τις πέντε διαφορετικές εποχές, την οποία ονειρεύτηκα εξ αρχής για το βιβλίο μου, μου έδωσε τη δυνατότητα να γράψω για πολύ αγαπημένες ιστορικές περιόδους και να εξερευνήσω διαφορετικούς κόσμους που είχα ήδη μέσα μου, που με γοήτευαν πάντα και ήθελα να τους φωτίσω μέσα από τη γραφή μου.
Πάνω απ’ όλα, όμως, μου επέτρεψε να επιστρέφω ξανά και ξανά σε μια Αθήνα όμορφη και για πάντα χαμένη, μια πόλη που μεταμορφώνεται μέσα στους αιώνες· μια Αθήνα που αλλάζει πρόσωπα, αλλά παραμένει ταυτόχρονα ένας σταθερός άξονας μνήμης και ταυτότητας μέσα στο βιβλίο.
Από το 330 π.Χ όταν η Εριφύλη ατιμάστηκε από έναν στρατιώτη, τι έχει αλλάξει στο τρόπο που αντιμετωπίζουμε τις γυναίκες;
Έχουν γίνει αναμφίβολα σημαντικά βήματα, αλλά δυστυχώς η έμφυλη βία και οι διακρίσεις δεν ανήκουν στο παρελθόν. Το βιβλίο αυτό μας υπενθυμίζει ότι ο σεβασμός και η ισότητα είναι αξίες που πρέπει να κατακτώνται καθημερινά!
Στο βιβλίο σας, όλοι οι «ευπρεπείς» άρχοντες επισκέπτονται την Διοτίμα, την Ευδοκία, τη Θεοφανώ. Τελικά η κοινωνία μας αντιμετωπίζει υποκριτικά τον αγοραίο έρωτα;
Η κοινωνική υποκρισία υπήρχε πάντοτε και εξακολουθεί να υπάρχει. Διαχρονικά οι άνθρωποι καταδικάζουν δημόσια αυτό που ιδιωτικά αποδέχονται ή ακόμη και επιζητούν. Ήθελα να γράψω λοιπόν για γυναίκες που η εκάστοτε κοινωνία χρησιμοποίησε αλλά ποτέ δεν τίμησε. Με αυτό το βιβλίο ήθελα να τις εξυψώσω και να τις λυτρώσω!
Όλες οι ιερόδουλες του έργου σας, κάποια στιγμή στην εξέλιξη της πλοκής, αγαπούν ολοκληρωτικά. Πιστεύετε ότι -μέσα σε έναν οίκο ανοχής- υπάρχει χώρος για να ανθίσει η αγάπη;
Στο βιβλίο ο έρωτας εμφανίζεται με πολλές διαφορετικές μορφές. Σε κάθε ιστορία είναι και κάτι άλλο: άλλοτε είναι σαρκικός – μια συναλλαγή, άλλοτε φλογερός και παθιασμένος, άλλοτε πιο ουσιαστικός και αληθινός, ενώ υπάρχουν και περιπτώσεις όπου γίνεται καταστροφικός ή, αντίθετα, λυτρωτικός.
Αυτό που έχει σημασία είναι ότι ο έρωτας λειτουργεί πάντα ως καταλύτης. Δεν μένει ποτέ στατικός· αλλάζει τις ισορροπίες, αποκαλύπτει τις πραγματικές προθέσεις των ηρωίδων και τις οδηγεί σε αποφάσεις που καθορίζουν τη μοίρα τους! Με αυτή την έννοια, είναι ίσως η πιο καθοριστική δύναμη σε όλο το βιβλίο, γιατί επηρεάζει άμεσα την εξέλιξη κάθε ιστορίας.
Άλλωστε ο έρωτας και η αγάπη δεν γνωρίζουν τόπους ούτε κοινωνικές ταμπέλες. Μπορεί να γεννηθούν ακόμη και στις πιο δύσκολες συνθήκες, γιατί αποτελούν μία από τις πιο βαθιές ανθρώπινες ανάγκες.
Οι ηρωίδες σας είναι όλες «επαναστάτριες» και κάποια στιγμή ανατρέπουν (ή θέλουν να ανατρέψουν) την κατάσταση γύρω τους. Σήμερα, οι σύγχρονοι άνθρωποι έχουμε δύναμη ψυχής για να αλλάξουμε τον κόσμο μας;
Πιστεύω πως ναι. Οι μεγάλες αλλαγές ξεκινούν πάντα από ανθρώπους που τόλμησαν να αμφισβητήσουν το δεδομένο και να κάνουν το πρώτο βήμα. Οι εταίρες π.χ. της αρχαιότητας αποτελούσαν μια ξεχωριστή και, κατά μία έννοια, αντιφατική κατηγορία γυναικών. Είχαν σαφώς μεγαλύτερο βαθμό ελευθερίας σε σχέση με τις υπόλοιπες γυναίκες της εποχής, τόσο στην κοινωνική τους παρουσία όσο και στη δυνατότητα να διαμορφώνουν οι ίδιες τη ζωή τους.
Αυτό ακριβώς το στοιχείο με οδήγησε να στραφώ προς αυτές τις γυναίκες. Ήθελα να φωτίσω έναν κόσμο όπου η ελευθερία δεν ήταν δεδομένη, αλλά κατακτιόταν μέσα από σύνθετες κοινωνικές ισορροπίες και συχνά μέσα από δύσκολες επιλογές. Οι εταίρες, κινούμενες διαρκώς ανάμεσα στην αποδοχή και τον κοινωνικό περιορισμό, μου έδωσαν το ιδανικό πλαίσιο για να εξερευνήσω έννοιες όπως η αυτοδιάθεση, η εξουσία και η προσωπική ταυτότητα.
Μέσα από αυτές τις γυναίκες, η ιστορία μου θα αποκτούσε μια πιο ανθρώπινη και ταυτόχρονα πιο τολμηρή διάσταση, αναδεικνύοντας πλευρές της αρχαιότητας που συχνά μένουν στο ημίφως.
Ποια μήνυμα θέλατε να προσφέρετε στους αναγνώστες μέσα από το βιβλίο σας;
Ότι, τελικά, τις ζωές μας δεν τις ορίζει η μοίρα, αλλά ο χαρακτήρας μας και οι επιλογές μας. Αυτές είναι που γράφουν τη δική μας ιστορία.
Αυτό το μήνυμα θεωρώ ότι διαπνέει το «δαχτυλίδι της προδοσίας» και για αυτό και είναι γραμμένο και στον σελιδοδείκτη του βιβλίου!
Αν μπορούσατε να επιλέξετε αναγνωστικό κοινό, τι είδους αναγνώστες θα θέλατε να διαβάσουν το βιβλίο σας;
Όλους όσους αγαπούν τις δυνατές ανθρώπινες ιστορίες. Χωρίς όρια ηλικίας, φύλου κτλ. Ακόμη και εκείνους που δεν διαβάζουν συχνά ιστορικά μυθιστορήματα, γιατί πιστεύω ότι πάνω απ’ όλα το «δαχτυλίδι» είναι ένα βιβλίο για τους ανθρώπους.
Ποιο είναι το μυστικό για ένα επιτυχημένο ιστορικό μυθιστόρημα;
Η ισορροπία ανάμεσα στην ιστορική ακρίβεια και τη συναρπαστική αφήγηση. Η Ιστορία πρέπει να αποτελεί το στιβαρό υπόβαθρο, αλλά οι χαρακτήρες είναι εκείνοι που δίνουν ζωή στο βιβλίο και πρέπει να βρίσκονται πάντοτε στο προσκήνιο.
Κύριε Γλύκα, ευχαριστώ θερμά!
Κι εγώ σας ευχαριστώ για την ευκαιρία να επικοινωνήσω με τους αναγνώστες.
Γιάννης Γλύκας
Ο Γιάννης Γλύκας γεννήθηκε στη Χίο το 1988. Σπούδασε στην Ιατρική Σχολή της Αθήνας και εξειδικεύτηκε στην Ουρολογία, στο Γ. Ν. Αθηνών, «Γ. Γεννηματάς». Παράλληλα με την ειδικότητα εκπόνησε και τη διδακτορική του διατριβή στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Κατά τα έτη 2021-2022 μετεκπαιδεύτηκε στην Ιταλία ως υπότροφος της Ελληνικής Ουρολογικής Εταιρείας. Σήμερα εργάζεται ως ιδιώτης Ουρολόγος. Έχει γράψει το ιστορικό μυθιστόρημα «Σκόνη στον χρόνο», το οποίο κυκλοφορεί μαζί με «Το δαχτυλίδι της προδοσίας» από τις Εκδόσεις Πνοή.
Ο Γιάννης Ζυγούλης γεννήθηκε στη Στυλίδα Φθιώτιδος και τα τελευταία χρόνια ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος και μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ). Έχει εργαστεί ως ρεπόρτερ στις εφημερίδες Καθημερινή και Νέα Μεσημβρινή, στο περιοδικό ΕΝΑ και στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Σκάι και Flash.Επίσης διετέλεσε επί σειρά ετών αρχισυντάκτης ύλης στην εφημερίδα Ημερησία. Είναι μέλος του Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών και Συγγραφέων.
