Συραΐνα Κούτρα – Ρωτά η Ζαχάρη Βασιλεία.
-Πείτε μας λίγα λόγια για να σας γνωρίσουμε καλύτερα.
Τι να πω ακριβώς δεν ξέρω…Πολύπλοκο άνθρωπο θα με έλεγα με απλες συνήθειες… Πίνω πάντα καφέ πρωί, ποτέ απόγευμα πχ. Θεωρώ ότι είμαι ειλικρινής ως άνθρωπος, αληθινή, αυθόρμητη ( δεν μου βγαίνει πάντα σε καλό αυτό), καλή φίλη, γενναιόδωρη αλλά και υπερευαίσθητη, οξύθυμη, όχι ιδιαιτέρως κοινωνική, αντιθέτως είναι μοναχική κατά βάθος και πολύ μελαγχολική, νιώθω τεράστια μοναξιά μέσα μου…
-Είστε μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική φύση εκφράζοντας με διαφορετικούς τρόπους τις ανησυχίες σας. Ένας από αυτούς είναι το ερμηνευτικό ταμπεραμέντο σας. Θέλετε να μας μιλήσετε περισσότερο για αυτό;
Με τιμούν τα λόγια σου… Είναι αλήθεια όμως… Δεν ξέρω πως έχει γίνει αυτό αλλά δεν ξεχνάω να ευχαριστήσω σε καθημερινή βάση τον Θεό για την γενναιοδωρία του… Από πολύ μικρή ηλικία τραγουδάω επαγγελματικά, έτσι ξεκίνησα… Στην πορεία είδα ότι δεν αντέχω την ζωή της νύχτας και επέλεξα άλλους τρόπους έκφρασης… Ηθοποιός δεν είμαι δεν ένιωσα ποτέ. Κατά ανάγκη έγινα πολλές φορές… Δεν ξέρω τι είναι αυτό που κάνω και αρέσει… Δεν το νιώθω εγώ αυτό….Ερμηνευτικό ταμπεραμέντο βγαίνει στη σκηνή όταν παίζω ρόλους, ενώ όταν τραγουδάω βγαίνει στη φωνή μου…. Άγνωστες οι αιτίες! Ντρέπομαι πολύ όμως, κοκκινίζω….
-Τι είναι φαντασία για εσάς και πως την ερμηνεύετε;
Η φαντασία για μένα είναι ένας καμβάς που ζωγραφίζω έντονα πολύχρωμα μοτίβα επάνω του, κόντρα στο γκρίζο της μελαγχολίας που με κατακλύζει βλέποντας τη ζωή γύρω μου, και ζώντας μέσα σε αυτήν.
-Υπάρχει η φαντασία στην καθημερινή μας ζωή; Και αν ναι, κατά πόσο πιστεύετε ότι διευκολύνει ή δυσκολεύει την καθημερινότητα μας;
Στη καθημερινή μου ζωή με δυσκολεύει… Δεν μπορώ να συγκεντρωθώ στα πρέπει της κοινωνίας. Παρ όλα αυτά βρίσκω τρόπο να ισορροπώ και να δραπετεύω μαζί της … Έτσι ανασαίνω λίγο…
-Είστε, επίσης, σκηνοθέτιδα και θεατρική συγγραφέας. Θέλετε να μας μιλήσετε για τα έργα σας;
Είμαι και τα αγαπώ πολύ αυτά μου τα κομμάτια, εκεί για μένα είναι το κλειδί της δημιουργίας… Τα έργα μου έχουν διαφορετικά στοιχεία μέσα τους όμως όλα περιέχουν ένα κοινό άξονα… Την ψυχολογική κατάσταση των ηρώων… πάντα με τραβούσε να καταλαβαίνω τους ανθρώπους και τις συμπεριφορές τους, και τέτοιους διαφορετικούς χαρακτήρες μεταφέρω στα κείμενα μου και μετέπειτα στη σκηνή… Είτε μέσα από κωμωδία έως την παρωδία είτε μέσα από Δράμα έως το ψυχολογικό θρίλερ… Έχω γράψει πολλά και διαφορετικών ειδών έργα… Νομίζω όμως ότι η πένα μου κλείνει προς το ψυχολογικό θρίλερ και το παιδικό θέατρο .. .Δεν ξέρω γιατί…
-Ποια είναι τα στοιχεία που σας εμπνέουν και σας δίνουν δύναμη για να δημιουργήσετε;
Ο ίδιος ο άνθρωπος και η αντίδραση του από τις προκλήσεις της κοινωνίας που ζει… Η που θα ήθελε να δει…
-Ποιος είναι ο αγαπημένος σας Έλληνας και ξένος συγγραφέας;
Λατρεύω Αριστοφάνη αλλά και Σαιξπηρ… Είναι τόσο επίκαιροι που φαντάζει τρομαχτικό… Σαφώς και άλλοι πολλοί, με αδυναμία στον Ψαθά στον Τσέχωφ και Μπρεχτ…
-Από πότε θυμάστε τον εαυτό σας να γράφει και ποιο ήταν το έναυσμα για να ξεκινήσετε;
Από 14 ετών, ένας διαγωνισμός συγγραφής που δεν έλαβα ποτέ μέρος αλλά ήταν αρκετό για να πυροδοτήσει αυτή την λυτρωτική μου συνήθεια… μετέπειτα έγινε ανάγκη ζωής…
-Πιστεύετε ότι οι νέοι άνθρωποι έχουν την δυνατότητα να εκφραστούν δημιουργικά;Και αν ναι, τι θα τους συμβουλεύατε;
Κάθε εποχή έχει τα διαμάντια του. Θα τα συμβούλευαν να αφουγκραστούν περισσότερο την εποχή τους και να μάθουν από τα λάθη που έχουν κάνει οι παλιότερες γενιές…
-Ποιος είναι ο αγαπημένος σας στίχος;
Έχω πάρα πολλούς… Αυτός που με θλίβει γιατί τον νιώθω μέσα μου είναι της Χαρούλας Αλεξίου, “ οι δικό μου οι ξένοι είναι οι αγαπημένοι”.
