“Η Κυριακή”

Γράφει ο Δημήτρης Περιβολάκης.

Όμορφη μέρα η Κυριακή! Τα πάντα μοιάζουν γύρω  καθαρά. Ο ήλιος ζεσταίνει τη φύση και τις καρδιές μας.Οι άνθρωποι δείχνουν πιο ζωηροί, πιο καθαροί,πιο ανθρώπινοι.Είναι πιο μακριά από τη καθημερινή μέριμνα, είναι πιο κοντά στην αμεριμνησία που μας ταιριάζει περισσότερο,που μας κάνει πιο ανθρώπινους.

Ανέκαθεν η Κυριακή ήταν μια  όμορφη μέρα’ τουλάχιστον μέχρι το μεσημέρι.Η κορύφωσή της εκεί στο κυριακάτικο τραπέζι’ λίγο κρασί,τα χαμόγελα,οι ζεστές οικογενειακές στιγμές,ο παππούς ,η γιαγιά,τα παιδιά ,τα εγγόνι.Τι ευλογία!”Πολλά  δε θέλει ο άνθρωπος, να ‘ναι ήμερος να ‘ναι άκακος’λίγο ψωμί ,λίγο κρασί…”, λέει ο ποιητής.

Από το μεσημέρι και μετά ένας κόμπος μας έπιανε,σαν ήμασταν παιδιά .Ένα σφίξιμο στο στομάχι,η σκέψη στα μαθήματα και  στο σχολείο και η βαρετή επανάληψη.Κρυφά ο νους μας ήταν στο μικρό τραντζίστορ, να ακούσουμε  τους αγώνες  ή στην τηλεόραση κάποια παλιά ελληνική ταινία ,για να ξεφύγουμε από την υποχρεωτικότητα του διαβάσματος’από τη μέριμνα του σχολείου και της Δευτέρας.Έστω και νοερά…

Αργότερα, αν είχαμε χαρτζιλίκι, πηγαίναμε στο γήπεδο’και μετά στην Πλατεία για σχολιασμό των αγώνων και τα πειράγματα.Το βράδυ του Διακογιάννη η φωνή και του Φουντουκίδη στην “Αθλητική Κυριακή” να σχολιάζουν τα  ολιγόλεπτα ασπρόμαυρα στιγμιότυπα των  αγώνων με τους παιδικούς μας… ήρωες.

Κι εμείς, τα παιδιά,ρίχναμε κλεφτές ματιές πίσω από το μισάνοιχτο βιβλίο στην παλιά τηλεόραση και ονειρευόμασταν σε άσπρο μαύρο φόντο,πότε θα ξημερώσει η άλλη Κυριακή.

Φωτογραφία από ελληνική ταινία στην οδό Φ. Γκινοσάτη,στο καφενείο” ο Χαρίδημος”.