Ο χαρταετός – Γράφει ο Δημήτρης Περιβολαράκης .

Αρχαίο κινέζικο έθιμο, λένε,ο χαρταετός.

Ωστόσο για τους πιο πολλούς από μας είναι κάτι πολύ περισσότερο είναι βιώματα,όνειρα,αναμνήσεις.

Ο χαρταετός είναι συνδεδεμένος με τον μύθο του Ίκαρου και του Δαίδαλου. Με την αγωνιώδη προσπάθεια του ανθρώπου να πετάξει, να ανοίξει τα φτερά του, να δει τονκόσμο από ψηλά, να σπάσει τα όρια και τους νόμους της φύσης.Ο χαρταετός είναι συνδεδεμένος με ένα παιδικό όνειρο.Άνοιγα τα φτερά καιπέταγα,πέταγα…

Ο χαρταετός είναι η προσμονή της Κυριακής, πριν την Καθαρή Δευτέρα, να βγούμε με τον πατέρα και τον αδελφό να αγοράσουμε τον χαρταετό,τον σπάγγο και χαρτί για την ουρά και τα ζύγια.

Και μετά τα κοψίματα, τα ζύγισματα, τις πολύχρωμες ουρές. Και το μεσημέρι η εξόρμηση στον Λόγγο, εκεί στα χωράφια μεταξύ Μεταμορφώσεως και Λυκοβρύσεως, πότε ο πατέρας, πότε εγώ να κάνουμε κεφάλι& για να πετάξει ο χαρταετός.

Το ζύγισμα του αέρα, η σωστή στιγμή και η απογείωση!Τι όνειρο! Πόσο θα θελα τα μάτια μου να  ηταν καρφωμένα επάνω του.Να έβλεπα από ψηλά τον κόσμο, τους ανθρώπους,να μη διέκρινα τις κακότητες ,τις μικρότητες.Όταν κοιτάς από ψηλά ,μοιάζει ο κόσμος ζωγραφια λέει το τραγούδι.

Μία φορά φυσούσε πολύ, και έκανε κρύο πολύ. Ο πατέρας κρατούσε τον χαρταετό και  τον εδωσε για να τον κρατήσω.Μόλις πήγα να τον πιάσω, μου τον πήρε ο δυνατός αέρας.Τρελάθηκα από τη στενοχώρια και την αγωνία.

Ευτυχώς σκάλωσε σε έναν φράχτη από καλαμιές ,σε ένα οικόπεδο εκεί στο σημερινό πάρκινγκ της ΦΑΓΕ.Ο πατέρας έτρεξε και τον έπιασε κι εγώ, που χα γίνει κατακόκκινος ,ανακουφίστηκα.

Τι χαρά ήταν αυτή!

Ο χαρταετός φέρνει στον νου μου και μιαν άλλη αξέχαστη εικόνα&έναν αετό, το περήφανο πουλί στους αιθέρες της Ρόδου, που είδα, όταν υπηρετούσα εκεί στο ύψωμα Ψαλίδι ,σε ένα απομονωμενο φυλάκιο,μεταξύ Καλυθιών κι Αφάντου.Ο εξ Αθηνών έφεδρος λοχίας,η αφεντιά μου,είχε αποσβολωθεί να κοιτάζει το αγέρωχο,κυρίαρχο στους αιθέρες πουλί και να θαυμάζει το μεγαλείο του.Είχε ανοίξει τα φτερά του, θεόρατα και ισορροπούσε ψηλά πάνω από τον κάμπο, και κοιτούσε αγέρωχος, επέβλεπε και έψαχνε το θήραμά του.

Ήταν ένα επιβλητικό θέαμα! Ο παντεπόπτης αετός! Και ξαφνικά η αιφνίδια κάθοδος, η εφόρμηση,με τρομερή ταχύτητα ,δύναμη κι ορμή. Ο χαρταετός πολύχρωμος, φανταχτερός, παιχνιδιάρης ,πετάει στον ουρανό,παίρνει τα όνειρά μας ,τα πάει στα σύννεφα, στον ουρανό, στην αθωότητα, στην ανεμελιά, στην παιδικότητα,στο όνειρο.