Πριν από τους θεούς υπήρχε το σκοτάδι;

Όταν σκεφτόμαστε την ελληνική μυθολογία, συνήθως φέρνουμε στο μυαλό μας τον Δία, την Ήρα, την Αθηνά, τον Απόλλωνα και τους υπόλοιπους θεούς του Ολύμπου.

Όμως οι θεοί αυτοί δεν ήταν οι πρώτοι σωστά;

Πριν από τον Δία, υπήρχε μια ολόκληρη γενιά αρχέγονων δυνάμεων. Πριν από αυτές,επίσης, σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, υπήρχε κάτι που δύσκολα μπορούμε να φανταστούμε.

Το Χάος!

Όχι όμως το χάος με τη σημασία που χρησιμοποιούμε σήμερα τη λέξη, δηλαδή η απόλυτη ακαταστασία. Για τους αρχαίους Έλληνες το Χάος, ήταν περισσότερο ένα αρχέγονο άνοιγμα, μια πρώτη κατάσταση ύπαρξης, μέσα από την οποία, άρχισαν να εμφανίζονται οι πρώτες κοσμικές δυνάμεις.Ο Ησίοδος, στη «Θεογονία», τοποθετεί πρώτο το Χάος. Και αμέσως μετά, εμφανίζονται η Γη, ο Τάρταρος και ο Έρωτας.Αυτό είναι ήδη αρκετά παράξενο από μόνο του.Δεν υπάρχει στην αρχή ένας παντοδύναμος θεός ο οποίος αποφασίζει να δημιουργήσει τον κόσμο, αλλά φαίνεται ο κόσμος, να γεννιέται μόνος του.Ανάμεσα στις πρώτες αυτές δυνάμεις, βρίσκεται η Νύχτα.

Η Νύχτα δεν είναι απλώς η απουσία του φωτός. Είναι μια αρχέγονη θεότητα, τόσο παλιά, ώστε προηγείται ακόμη και των Ολύμπιων θεών! Από αυτήν προέρχονται, σύμφωνα με τον Ησίοδο, μια σειρά από δυνάμεις που συνδέονται με τις πιο σκοτεινές πλευρές της ανθρώπινης ζωής: ο Ύπνος, ο Θάνατος, τα Όνειρα, οι Μοίρες και άλλες δυνάμεις που κανένας άνθρωπος δεν μπορεί να αποφύγει.Η νύχτα όμως, δεν είναι μόνη, υπάρχει και ο Έρεβος, το βαθύ σκοτάδι που βρίσκεται στα βάθη του κόσμου. Ο Έρεβος και η Νύχτα, ενώνονται και από αυτούς γεννιούνται ο Αιθέρας και η Ημέρα.

Ακριβώς εδώ, υπάρχει μια από τις πιο όμορφες εικόνες της ελληνικής μυθολογίας.

Το φως, δεν εμφανίζεται απλώς επειδή κάποιος θεός το δημιουργεί, αλλά γεννιέται μέσα από το σκοτάδι! Η Ημέρα δηλαδή, προέρχεται από τη Νύχτα!

Ο Αιθέρας, το φωτεινό ανώτερο μέρος του ουρανού, προέρχεται επίσης από αυτή την αρχέγονη ένωση. Οι αρχαίοι Έλληνες, λοιπόν, δεν έφτιαξαν έναν κόσμο όπου το καλό και το κακό χωρίζονται εύκολα, το σκοτάδι, δεν είναι απλώς ο εχθρός του φωτός, αλλά η προϋπόθεσή του.

Όσο προχωρά η μυθολογία, οι αρχέγονες αυτές δυνάμεις, δίνουν τη θέση τους στις επόμενες γενιές θεών. Η Γη γεννά τον Ουρανό, ο Ουρανός και η Γη τους Τιτάνες, και από εκεί θα φτάσουμε τελικά στον Κρόνο και στη συνέχεια στον Δία.Με αυτό τον τρόπο, δημιουργείται σιγά σιγά ο κόσμος που γνωρίζουμε από τους μεγάλους μύθους.Όμως η Νύχτα παραμένει κάτι διαφορετικό, αινιγματικό, ακόμη και οι Θεοί, τη φοβούνται και τη σέβονται, αυτό το στοιχείο, είναι που κάνει τη μορφή της, ακόμη πιο ενδιαφέρουσα.

Οι Έλληνες δεν χρειάστηκε να φανταστούν ένα τέρας, για να προσωποποιήσουν το σκοτάδι έκαναν κάτι πιο απλό το μεταμόρφωσαν σε θεότητα.

Για ποιο λόγο; Διότι προφανώς, γνώριζαν κάτι που εξακολουθούμε να γνωρίζουμε και σήμερα:

Υπάρχουν πράγματα που δεν μπορούμε να νικήσουμε, ο ύπνος, ο θάνατος, τα όνειρα, η μοίρα ή η νύχτα, πιο δυνατά από όλους τους ανθρώπους, πιο δυνατά από τους ήρωες.

Ίσως γι’ αυτό το λόγο, η ελληνική μυθολογία δεν ξεκινά με έναν ήρωα που νικά το σκοτάδι ,αλλά με το ίδιο το σκοτάδι.

Το σκοτάδι όμως το οποίο αφήνει μέσα από εκείνο, σιγά σιγά, να γεννηθεί το φως.