Το 1ο Δημοτικό Σχολείο της Μεταμόρφωσης.
Γράφει ο Δημήτρης Περιβολαράκης .
Ίσως ένα από τα πιο όμορφα σχολεία που έχω δει. Χτίστηκε επί πρωθυπουργίας Ελ. Βενιζέλου,όταν Υπουργός Παιδείας ήταν ο Γεώργιος Παπανδρέου.Έτος ίδρυσης 1931.Τότε στα εκπαιδευτικά πράγματα ήταν ο Αλέξανδρος Δελμούζος, ο Δημήτρης Γληνός, ο Μανώλης Τριανταφυλλίδης. Φωτισμένοι άνθρωποι. Άφησαν ως παρακαταθήκη ίσως τη πιο σημαντική εκπαιδευτική μεταρρύθμιση στη νεοελληνική ιστορία.
Ωστόσο το 1ο Δημοτικό Σχολείο λειτουργούσε ως Σχολείο Θηλέων από το 1911 μάλλον στο παλιό πέτρινο σπίτι του Τσολάκου(σύμφωνα με προφορικές μαρτυρίες) , που βρίσκονταν επί της οδού Κόττου,πολύ κοντά στην παλαιά κοινότητα.Αλλωστε το οίκημα αυτό είχε σχέδιο σχολείου(έμοιαζε μικρό αντίγραφο του 1ου Δημοτικού που οικοδομήθηκε αργότερα).
Το έτος 1931 λοιπόν χτίστηκε και το 1ο Δημοτικό Σχολείο.
Πολύ όμορφο κτήριο. Το παλαιότερο τμήμα του είναι ακόμη σε λειτουργία. Με κεραμίδια, διώροφο, παλαιότερα με ξύλινα παράθυρα, όμορφες ζεστές αίθουσες.Επάνω το γραφείο του Διευθυντή ο εξώστης, η σημαία.
Τι κι αν πέρασαν σχεδόν εκατό χρόνια! Το κτήριο αγέρωχο, όμορφο, αξιοπρεπές φιλοξενεί τα παιδιά της πόλης μας με πολλή αγάπη.
Εκεί πήγα Δημοτικό. Οι περισσότεροι παλαιοί κάτοικοι που τώρα είμαστε πάνω από πενηνταπέντε ετών εκεί βγάλαμε το Δημοτικό.
Μπροστά από το κτήριο μεγάλο προαύλιο. Πιο πέρα, πευκώνας μεγάλος και πυκνός,ο οποίος τώρα έχει αραιώσει επικίνδυνα.
Ανάμεσά τους κήπος θαυμάσιος και μικρό πρότυπο αγροκήπιο. Εκεί εργαζόμασταν ως κηπουροί και αγρότες όλες τις εποχές του χρόνου, εκτελώντας όλον τον κύκλο των αγροτικών εργασιών.
Θυμάμαι, αν δεν λιανίζαμε τις φακές κι αν δε θερίζαμε τα στάχυα, δε θα μας έδινε το Απολυτήριο ο Δάσκαλος. Απίστευτα πράγματα!
Στη δεξιά πλευρά του κτηρίου απέραντος χώρος με όργανα γυμναστικής. Ένα υπαίθριο γυμναστήριο!
Στο πίσω μέρος του σχολείου άλλο προαύλιο. Σπάνια μαζευόμασταν εκεί. Κάποτε , στις γυμναστικές επιδείξεις, εκεί κάναμε προθέρμανση κάποια τμήματα.Εκεί υπήρχε και ένα πηγάδι σήμανσης του Αδρειάνειου Υδραγωγείου.
Φανταστείτε ότι αργότερα και τμηματικά φτιάχτηκαν στους χώρους αυτούς, το 1ο Νηπιαγωγείο, αίθουσα εκδηλώσεων, που αργότερα έγινε δεύτερο κτήριο με αίθουσες διδασκαλίας, και νέα αίθουσα εκδηλώσεων στο πίσω προαύλιο. Και ακόμη το σχολείο έχει επαρκείς χώρους προαυλισμού.
Στην πίσω πλευρά του σχολείου πάνω από την μεγάλη θύρα υπήρχε μαρμάρινη πλάκα που ανέφερε το έτος ίδρυσης και τους πολιτικούς οι οποίοι συνετέλεσαν στην ίδρυση και την κατασκευή του.
Πράγματι ένα όμορφο ιστορικό σχολείο,γεμάτο αναμνήσεις και βιώματα.
Εκεί δίδαξαν σημαντικοί Δάσκαλοι.
Εκεί φοίτησαν πολλές γενιές μαθητών της πόλης μας. Οι περισσότεροι γνωστοί μεταξύ μας, κουβαλάμε το σχολείο μας στην καρδιά μας. Εκεί το παιχνίδι, οι συναντήσεις, τα κρυφά ραντεβού.
Για μένα το 1ο Δημοτικό είναι κομμάτι της ζωής μου πολύτιμο. Αυτό τελείωσα. Εκεί έζησα τα σχολικά μου χρόνια, το παιχνίδι, το μάθημα, τα παθήματα.Τα καλοκαίρια ώρες ατελείωτες παίζαμε μπάλα όλα τα παιδιά.Κάποιες άλλες φορές βλέπαμε τα παιδιά του μπάσκετ της περιοχής μας να παίζουν.
Στο προαύλιο υπήρχαν στις δύο πλευρές του μεταλλικές μπασκέτες.
Χαρακτηριστικό ήταν το οίκημα του κυλικείου ανάμεσα στους δύο ευκάλυπτους (έχει γκρεμιστεί πια),ενώ τα αποχωρητήρια ήταν στην άκρη του πευκώνα.Τρέχαμε στα διαλείμματα να προλάβουμε σειρά…
Το σχολείο αυτό ,ο παλαιός Ναός της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος ,τα μικρά ιστορικά εκκλησάκια της Αγίας Άννας ,της Αγίας Παρασκευής,των Αγίων Θεοδώρων στο Κοιμητήριο, μαζί με το κτήμα Κουτσουμπέλη, με το οινοποιείο και τον μικρό αρχοντικό πυργίσκο που βρίσκονται εντός του ,είναι κτήρια στα οποία ακουμπά η συλλογική μνήμη των κατοίκων του χωριού των Κουκουβαούνων ,που από το 1957 κι έπειτα ονομάστηκε Μεταμόρφωση.
Ωστόσο το 1 (πρώτο) Δημοτικό Σχολείο έχει ξεχωριστή θέση στο μυαλό και στην καρδιά όσων πήγαμε σχολείο εκεί.
Τι δε θα ‘δινα να φορούσα την μπλε ποδιά ξανά και να έπαιζα μπάλα με κουκουνάρι εκεί μέσα στα πεύκα. Έστω για λίγο! Κι ας με κατσάδιαζε ο Δάσκαλος και η μάνα!Και με το δίκιο τους βέβαια!
Ωστόσο είμαι βέβαιος πως ο πατέρας πάντα θα με δικαιολογούσε…
“Άσε το παιδί να παίξει!” θα λεγε …
Το παιδί ωστόσο μεγάλωσε και θυμάται…
