Στους Καρουσάδες του κυρίου Ντίνου Θεοτόκη – Α. Μιχαηλιδης.
Με τη λογοτεχνία συναντήθηκα στο λύκειο, την ερωτεύτηκα παράφορα στο πανεπιστήμιο και την …παντρεύτηκα. Είναι ένας έρωτας σχεδόν μισού αιώνα και ενός είδους σπάνιου, αφού το πέρασμα του χρόνου τον μεγαλώνει και τον κάνει πιο παθιασμένο.
Τα χρόνια του πανεπιστημίου ήταν χρόνια βυθισμένα στη λογοτεχνία. Για τη Φιλοσοφική μελετούσα 2-3 μήνες μέχρι να ολοκληρώσω την εξεταστέα ύλη και όλος ο υπόλοιπος χρόνος ήταν λογοτεχνία, φιλοσοφία, θέατρο, ποίηση. Κυρίως μέσω των βιβλίων. Η αφοσίωσή μου αυτή δεν άργησε να φανεί και στα μαθήματα της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας και Φιλολογίας, αν και είχα επιλέξει την κατεύθυνση της Κλασικής Φιλολογίας.
Στα μαθήματά του Π. Μαστροδημήτρη κυρίως και του Καρ. Μητσάκη ο διάλογος αναπτυσσόταν ανάμεσα στον διδάσκοντα και σε λίγους σχετικά φοιτητές και φοιτήτριες, που είχαμε μυηθεί στη λογοτεχνία. Έτσι μάλλον με ξεχώρισε ο Π. Μαστροδημήτρης και άρχισα να συνεργάζομαι μαζί του. Συμφωνήσαμε να αρχίσω την προετοιμασία ενός διδακτορικού και να γίνω ο ένας από τους δύο βοηθούς του. Μέσα από τη συζήτηση καταλήξαμε στο θέμα του διδακτορικού. Κωνσταντίνος Θεοτόκης. Συνδύαζε πολλά ενδιαφέροντα κατ’ εμέ τότε. Δημοτικιστής, αριστερών πεποιθήσεων, σπουδαίο έργο, τόσο λογοτεχνικό όσο και μεταφραστικό (μετέφραζε από 5 γλώσσες, ζωντανές και νεκρές).
Άρχισα να μαζεύω υλικό. Στο πλαίσιο αυτής της έρευνας συναντήσαμε, μαζί με τον καθηγητή, τον Φίλιππο Βλάχο, τον Φιλιππόβλαχο, όπως τον έλεγαν, στο πατάρι του εκδοτικού του οίκου, στη Μαυρομιχάλη. Ανάμεσα στα εκατομμύρια τυπογραφικά στοιχεία με τα οποία ο Βλάχος έφτιαχνε τα καλλιτεχνήματα που εξέδιδε συναντήσαμε τον τότε κύριο μελετητή του Θεοτόκη, τον Γιάννη Δάλλα. Παρών ήταν στην συνάντηση εκείνη και ο Έκτωρ Κακναβάτος. Ο Βλάχος γνώριζε για τον Θεοτόκη άπειρα πράγματα. Δεν ήταν απλώς εκδότης αλλά βαθύς μελετητής του συντοπίτη του από την Κέρκυρα.
Όταν αργότερα επισκέφτηκα την Κέρκυρα, ήταν δεδομένο ότι θα πήγαινα και στους Καρουσάδες. Είχα τόσα μάθει για το χωριό και τον συγγραφέα που η επίσκεψη εκεί ήταν υποχρέωση. Φτάνοντας στον μισοκαμένο πύργο των Θεοτόκηδων με υποδέχτηκε το άγαλμα του συγγραφέα στην άκρη του δρόμου και ένας γέροντας σε ένα μαγειρειό ακριβώς στην αρχή του δρόμου που οδηγούσε στην πύλη του πύργου.
Μπήκα στον πύργο παρά τις πινακίδες ότι οι σκύλοι είναι επικίνδυνοι και είδα μέσα από την αυλή το κτίριο. Αν η μνήμη μου δεν με απατά, στο υπέρθυρο η ημερομηνία ήταν 1453 ή κάτι πολύ συναφές. Προφανώς οι ρίζες των Θεοτόκηδων έφταναν στη Βασιλεύουσα. Βγήκα και κατηφόρισα τον δρόμο, για να πάρω τον δρόμο της επιστροφής. Φτάνοντας στο μαγειρειό-καφενέ είδα τον γέροντα να τρώει κουκιά. Δεν έχασα την ευκαιρία να πλησιάσω και να τον ρωτήσω. Πρέπει να ήταν τη δεκαετία του 90 η επίσκεψη. Ακριβώς τη χρονιά δεν τη θυμάμαι.
-Καλημέρα! Να σας ρωτήσω;
-Ναι, γιε μου! Ό,τι θες!
-Εδώ έζησε ο συγγραφέας …
-Ο κύριος Ντίνος; Ναι, εδώ!
Τον θυμάστε; Τον γνωρίσατε;
-Ασφαλώς! Θυμάμαι πως, όταν πηγαίναμε για τα κάλαντα, εγώ ήμουν το πιο μικρό παιδί της παρέας, ο κύριος Ντίνος έδινε τα χρήματα σε κάθε παιδί ξεχωριστά, για να μην εκμεταλλευτούν οι μεγάλοι την αδυναμία μας και μας πάρουν το μερτικό μας.
Δίκαιος άνθρωπος!
Και ενώ τον έγραφα με μια κάμερα, μου είπε πολλά για τον χαρακτήρα του και την ευγένειά του. Δεν θα ξεχάσω αυτό με το οποίο έκλεισε την αφήγηση του. -Όταν έπαθε τη συμφόρεση, τον κατέβασαν πάνω σε μία ξυλόπορτα και τον έβαλαν στο κάρο για να τον πάνε στο νοσοκομείο της Κέρκυρας. Περνώντας μας χαιρέτησε με ένα πικρό χαμόγελο εμένα και την παρέα των πιτσιρίκων που αγαπούσε πολύ. Με αυτήν τη ζεστή ανάμνηση του γέροντα από τους Καρουσάδες έφυγα για να επιστρέψω στην Κέρκυρα.
Τελικά διδακτορικό δεν έκανα λόγω φτώχειας και πιεστικής ανάγκης βιοπορισμού. Δεν το μετάνιωσα. Εκείνο στο οποίο είμαι ικανός είναι το διάβασμα. Διαβάζω όπως οι άλλοι αναπνέουν. Για να ζω.
