Γράφει η Γεωργία Γιώτα.

Ποιητής ουρανού και γης. Ορατών τε και ανομολογήτων αοράτων. «Ότι πολύ την ομορφιάν ατένισα…».

Η μυστηριακή πορεία της καβαφικής Ποίησης συνεχίζεται. Ποιος μπορεί να ισχυριστεί πως τα Ελευσίνια Μυστήρια ανήκουν στο μακρινό παρελθόν; Εξάλλου, οι αληθινές μυσταγωγίες είναι αυτές που προκαλούν το τρισυπόστατο…. ακόμα και με λέξεις απλές… και κραυγές εσωτερικής αυτοσυνειδησίας…

Ο Ποιητής Καβάφης. Ο άνθρωπος Κωνσταντίνος Πέτρου. Και άντε να συγχρονιστούν οι κραυγές της δημιουργίας και της ύπαρξης. Μα τις στιγμές της έντασης και τις ώρες των παθών, φάση ακροβασίας ανάμεσα στις δύο πνοές, καταφέρνει να μετουσιώνει σκέψεις και συναισθήματα σε θεανθρώπινα πάθη των λέξεων που ανεβαίνουν το Γολγοθά και σταυρώνονται, για να γνωρίσουν την ανάσταση των νοημάτων τους, όταν έρχεται του χρόνου το ευ-λογημένο πλήρωμα…

Ο Κ.Π. Καβάφης ζει ποιητικώς και υπηρετεί βιωματικά την ποίηση. Σέβεται την πορεία των λέξεων και των εννοιών την προπατορική καταγωγή. Παίζει κρυφτό με τα νοήματα, κυνηγητό με την ιστορική ορθογραφία, αλλά παίρνει αμπάριζα και τρέχει πίσω από τα σημαινόμενα, την ώρα που αυτά ξεπλένονται στις υδροφόρες σπηλιές της ψυχής.

Η ποίησή του ταράζει τα λιμνάζοντα ύδατα της εποχής, προκαλεί την παλαμαϊκή μονοκρατορία, η ζωή του εγείρει ερωτήματα, διεγείρει ταριχευμένες συνειδήσεις, ανατρέπει τον κοινωνικό καθωσπρεπισμό.

Κρυφό του πάθος η ιστορία και οι πρωταγωνιστές που την έγραψαν. Ανομολόγητο ο έρωτας. Φανερό και διάχυτο η ροπή προς την υπαρξιακή αγωνία που συναντά την κατεύθυνση του φιλοσοφικού προβληματισμού. Οι πράξεις, τα συναισθήματα, οι συμπεριφορές και ένας τρόπος να μετατρέπονται αυτές σε … διδασκαλίες, έτσι όπως εκείνος ξέρει να μετουσιώνει.

Η ποίησή του παραμένει ένα αισθητικό και γλωσσολογικό αμάλγαμα, ένα φαντασμαγορικό σκηνικό, μυστηριώδες και μυστηριακό. Αν προσπαθήσει κάποιος να λύσει το γρίφο της ποιητικής γραφής του Καβάφη, είναι σαν να προσπαθεί επί ματαίω να λύσει από την αρχή το Γόρδιο δεσμό. Αλλά, μήπως πρέπει ο Γόρδιος δεσμός να αναπαύεται εν ειρήνη, για να διατηρεί το μύθο και την αξία του;

Ο Κ. Π. Καβάφης ζει με το τρισυπόστατο σε μια διαρκή προσπάθεια ισορροπίας. Ο νους σε γόνιμη ταραχή. Η ψυχή του σε διαρκή αναταραχή. Κι ένα σώμα που ασφυκτιά σε έναν επιβαλλόμενο κοινωνικό καθωσπρεπισμό και κάποιες νύχτες δραπετεύει από τη φυλακή του για να ανταμώσει την ένοχη ηδονή, νιώθοντας ως το μεδούλι του τα υλικά που επέλεξε ο Δημιουργός του, το νερό και κυρίως το χώμα από το οποίο είναι πλασμένο

Στην ταφόπετρά του ζητά ό ίδιος να γραφεί αυτό που είναι και αυτό που υπηρετούσε μια ζωή: «ΠΟΙΗΤΗΣ». Και αυτός, ο βαρύτιμος τίτλος τιμής έχει πια γραφεί και στο νου μας και στης καρδιάς την πολύτιμη ουρανόπετρα: «ΠΟΙΗΤΗΣ» .

Ποιητής ουρανού και γης. Ορατών τε και ανομολογήτων αοράτων. «Ότι πολύ την ομορφιάν ατένισα…». Κι εμείς μαζί σου, Ποιητή μου.

Ο Κ.Π. Καβάφης δεν ανήκει πουθενά. Γιατί η ποίησή του ανήκει παντού. Στου γλαυκού το ουράνιο στερέωμα. Και εκεί θα μείνει ανεξίτηλο.

Υποκλίνομαι στο φως των λέξεων, στην καταιγίδα των εικόνων, στην απαλή βροχή των συνειρμών…