ΑΝΕΜΟΕΣΣΑ ΚΥΡΑ
Γεωργία Γιώτα Φιλόλογος, συγγραφέας, ποιήτρια
ΑΝΕΜΟΕΣΣΑ ΚΥΡΑ
Σε σεντόνι ανασασμών γαλάζιων/μια πεταλούδα τα φτερά της απλώνει/Και σαν το δείλι ετοιμαστεί για γιορτή/τραγουδά ελεγεία και ύμνους ακάθιστους/που τα απιθώνει το μελτέμι με προσοχή ιερή/στις σχισμές μιας παρθένας οξώπετρας.
Τούτος ο τόπος ευλογημένος εσαεί
από σκέψη θεών ολύμπιων και καρδιά αθανάτων ανθρώπων
Νύφη περιζήτητη που απλώνει με περισσή σεμνότητα
μιας σεπτής αγνότητας τα πέπλα
Με πιστοποίηση υπογραφής από πένα ολόχρυση,
ορατό σημάδι βασιλικής εύνοιας.
Μια αγκαλιά γεμάτη βολβούς ομορφιάς
Πέτρες και ερείπια που αιώνες τώρα χαμογελούν στον ήλιο
κι ανασταίνονται με το παρθένο της Δάφνης φιλί
Ακρογιάλια και αμμουδιές που ξαπλώνουν με κάθε πιθαμή τους έτοιμη
για γονιμοποίηση, με κυοφορία και τοκετό
ανώδυνων υποσχέσεων ονείρων
Με μια Παναγιά φιλόστοργη να αγκαλιάζει κάθε παρθένα κόχη
κι έναν Προφήτη έμπλεο φωτός του πρωιού
να ξαποσταίνει σε βράχους αετοφόρων γαλάζιων ελπίδων.
Ήλιος και Αι Γιώργης καβαλάρηδες στην κορυφή
μοιράζουν απλόχερα αντίδωρα κοινωνίας αοράτων μυστηρίων,
σε ξωκλήσια που καμπάνες ηχούν
όσες και της γης οι χοροί
γύρω απ΄του ουρανού τον παντοκράτορα αφέντη.
Πόσο λαχταρώ το ποτό της Κίρκης να πιω,
να κοιμηθώ στα μαλακά της Κλωθούς μαξιλάρια,
να ξεχάσω πως στα τρίστρατα ακόμα βαδίζουνε
Σειρήνες που παίζουν ανέμελα κυνηγητό και κρυφτό με Κασσάνδρες.
Των ανέμων και των μύλων τους η ομορφιά κι η δύναμη
ανυψώνουν σε θόλους φωτεινούς του Θερβάντες το αφήγημα,
κάθε στιγμή αιώνια που τα πέπλα ανεμίζει στο λιόγερμα
η Δουλτσινέα που τη χάρη της ίσως μια Ελένη ζηλεύει.
Προσευχή από τότε υψώνω στο άπειρο
Που σφραγίζει μέσα μου ανεμοδαρμένες σπηλιές
ευαγγέλιων άστρων
Να μπορώ και να έχω τη δύναμη
να θυμάμαι των ελεγείων τους στίχους,
επιχειρώντας με ευλάβεια άφατη
τα μυστήρια της φύσης να αγγίξω (Γ.Γ.)
Υ.Γ.: Για κείνο το νησί που φυλάττει με δόξα και τιμή Θερμοπύλες
ανάμεσα σε κύκλους δώδεκα πεφωτισμένων νήσων…
