ΣΤΟΝ ΑΣΤΕΡΙΣΜΟ ΤΗΣ ΕΓΩΠΑΘΕΙΑΣ…
Σαν να παρατράβηξε η σχέση με τον εαυτό μας. Σαν να παρατράβηξε η κυριαρχία της εικόνας. Και σαν να λείπει η ενσυναίσθηση. Και σαν να ανέβηκε πολύ ψηλά στο χρηματιστήριο των αξιών η επιφάνεια και το κέρδος της. Και τελικά σαν να ξεχνάμε τη φιλοξενία μας από τούτο τον πλανήτη και το προσωρινό που μας καθιστά παράδοξα αθάνατους.
Τι καιροί, τι ήθη! Μόνο που ο Κικέρων πέθανε. Μόνο που ο Κατιλίνας ζει, αλλά μάλλον… κλωνοποιήθηκε, για να μη χαθεί το είδος!
Τούτες τις εποχές, η εμπιστοσύνη κλονίζεται. Οι ανθρώπινες σχέσεις δοκιμάζονται. Η ευαισθησία γίνεται τροχοπέδη θανάτου. Οι ρόλοι του θύματος και του θύτη συν-πλέκονται σε ναρκοθετημένη πίστα καρτ και με το παιγνίδι στημένο από πληρωμένους διαιτητές. Ο πόλεμος επιμένει. Η απειλή παραμένει. Και η ελπίδα πού άραγε διαμένει; Και… ως πότε; Ποιος «τυχερός» θα τραβήξει τον επόμενο λαχνό στη λαχειοφόρο του θανάτου; Ποιος ειδικός θα ξαναμιλήσει στους νέους για την αγάπη, την εμπιστοσύνη, τη γενναιοδωρία, τη χαρά μιας ζεστής ανθρώπινης σχέσης; Ποιος θα ξαναζωγραφίσει χαμόγελα ελπίδας στα πρόσωπα των ανθρώπων; Ποιος θα ορίσει την… ομαλότητα; Και πότε θα χαρτογραφηθεί μέσα σε αυτή η ευ-τυχία;
Ο Μιθριδάτης δοκίμαζε λίγο λίγο στο φαγητό του μικρή ποσότητα δηλητήριου, κυριευμένος από το φόβο της εξόντωσής του από τους αντιπάλους του. Εδώ το δηλητήριο έχει περάσει προ πολλού το προβλεπόμενο όριο αντοχής και μεταβολισμού. Όσο για.. τους υποτιθέμενους αντιπάλους, άντε να τους βρεις… στο σπήλαιο της αποκάλυψης…
Εσύ, άνθρωπε, εσύ… Και το κυνήγι του (εντελώς) χαμένου θησαυρού. Και των μαγισσών επίσης. Μέχρι τη στιγμή που θα ανακαλύψεις ότι αυτός που διαθέτει το μαγικό ραβδί δεν είναι τελικά η μάγισσα, αλλά… εσύ. Και ΕΣΥ προτιμάς να σκορπίζεις τη δύναμή σου σε ένα ΕΓΩ που σπαράζει κάθε φορά που συνθλίβεται, όταν ο ΚΑΝΕΝΑΣ πετάξει το βράχο στη φαινομενικά ατάραχη θάλασσα της ψυχής σου…
Εγώ!
Ο Κάιν και ο Άβελ, Ιανός που σπαράζει.
Ορμέμφυτο βαρύ κουβαλώ ζωής και θανάτου.
Ευλογημένη η μήτρα της Λητώς
Της Μήδειας με πλάνεψε η πλάνη
Και ακολουθώ του Κανενός το μονοπάτι
Τυφλός τα τ΄ώττα, τον τε νουν, τα τ΄ομματα μαζί.
Εγώ!
Ο άσωτος που αναζητά επιστροφής διέξοδο
σε μια κατάσταση αθώα και ασφαλή,
πριν η τέταρτη σάλπιγγα ηχήσει.
Τη μεγαλύτερη αποκάλυψη τη ζω τώρα
Και τη ζω να με καίει συθέμελα
σε κείνο το σπήλαιο που από καιρό πολύ
ζει στης καταφρόνιας την ντροπή και την άρνηση.
Εγώ!
Ο κυρίαρχος όλων
Ο αίρων τα σφάλματα άλλων
Ο πανταχού πληρών μια αιδώ και μια δίκη
που μου στέρησαν
τον καιρό εκείνο, της κριτικής και της κρίσης,
τον καιρό εκείνο, του πανικού και της δίνης του,
τον καιρό εκείνο…
των προσώπων που αμφισβητήθηκαν
και των φαλκιδευμένα γοητευτικών προσωπείων.
Εγώ!
Τώρα μετρώ τις πληγές και ουρλιάζω
Και το χέρι που πήρε, τώρα δεν έχει να δώσει.
Τους ίππους τους έβλεπα
Μα πώς να αναγνωρίσω το δούρειο σκοπό τους.
Τώρα μετρώ τις πληγές και ουρλιάζω
με βρυχηθμό αργού θανάτου
Και γίνομαι Εγώ ο ψαλιδοχέρης φτηνής ταινίας
Με θεατές ζωή και αξιοπρέπεια.
Εγώ!
Ο σπόρος του Θεού
Ο καρπός της Φύσης
Το είδωλο του Υψηλού
Πού το άφησα, άραγε,
του Διογένη το πολύτιμο φανάρι;
Οι σάλπιγγες ηχούν
Κι Εγώ επιμένω να φορώ ωτασπίδες.
Ζητείται εθελοντής
Να με δέσει στο κατάρτι,
πριν αναγκαστώ Εγώ το πλοίο να εγκαταλείψω.
Έχει τόση παγωνιά
την ώρα που η άμαξα γίνεται άτεχνο φέρετρο ελπίδων (Γ.Γ.)
Πού να΄ξερες δύσμοιρε βροτέ, όταν σηκωνόσουν και βάδιζες περήφανος στα δύο σου πόδια, homo erectus, όταν εξελισσόσουν σε άνθρωπο πεπαιδευμένο, homo educandus, όταν ονειρευόσουν τη στιγμή που θα κατακτούσες τη σοφία, homo sapiens, για να προαχθείς σε homo universalis, ότι θα ερχόταν και κείνη η στιγμή που θα κοίταζες τον καθρέφτη του «ασφαλούς» σου δωματίου και θα έσερνες κραυγή γοερή, σαν θα αντίκριζες το παραμορφωμένο, αποκρουστικό σου είδωλο να φορά της Μέδουσας το παγωμένο χαμόγελο.
Έτσι κι αλλιώς τι φταίει κι αυτή; Προϊόν βιασμού ήταν. Και μάλιστα παρά… την ιερή της φύση.
Στους πόσους βαθμούς Κελσίου άραγε, ο βάτραχος θα εγκαταλείψει το δοχείο του εγκλεισμού του; Ρητορική ερώτηση. Αλλά πόσο ρητορική μπορεί να είναι η απάντηση, όταν οι λέξεις στοιβάζονται σε προθήκες θανάτου;
Αλήθεια, πότε κληρώνει ο επόμενος λαχνός; Και … πόσο κοστίζει η επιθυμία σου να τον αποκτήσεις;
Αλλά τούτες τις εποχές οι επιθυμίες κοστίζουν. Άσε, που επιβαρύνονται από Φόρους Προστιθέμενης Αξίας. Άσε, που άλλα μνημόνια δεν αντέχουμε. Και τα παλιά, μη νομίζεις, τα χρωστάμε ακόμα…
Εσύ, αλήθεια, τι οφείλεις;
Η Γεωργία Γιώτα είναι φιλόλογος, αριστούχος απόφοιτος Φιλοσοφικής Σχολής του Ε.Κ.Π.Α. Από το 2004 μέχρι το 2019 υπηρέτησε ως εκπαιδευτικός στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση (Γυμνάσια και Γενικά Λύκεια), ενώ από 2019 μέχρι και σήμερα υπηρετεί στη Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Καρδίτσας. Είναι κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος σπουδών Δημιουργικής Γραφής του Ε.Α.Π.
Υπήρξε για οκτώ (08) συναπτά έτη Γενική Γραμματέας του Συνδέσμου Φιλολόγων Καρδίτσας και έτσι είχε τη χαρά και την ιδιαίτερη τιμή να παρουσιάσει εκδηλώσεις, αλλά και ποιητικές συλλογές και πονήματα ιδιαιτέρως αξιόλογων ανθρώπων των Γραμμάτων, των Τεχνών και των Επιστημών, κάτι που εξακολουθεί να κάνει μέχρι και σήμερα.
Τα τελευταία χρόνια αρθρογραφεί σε έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, τοπικής και πανελλαδικής εμβέλειας και παράλληλα, μέσα από τη μοναδική ευκαιρία που της προσέφεραν οι μεταπτυχιακές της σπουδές, αποτυπώνει με το γραπτό λόγο ποιητικά σπαράγματα ψυχής, τα οποία έχουν δημοσιευτεί σε ιστοτόπους της λογοτεχνίας και του πολιτισμού (Culture Book, Vakxikon.gr), καθώς και στο περιοδικό 3η Χιλιετία του Δημήτρη Πιστικού, αλλά και στον τοπικό τύπο.
Η παράλληλη ενασχόλησή της τόσο με το δοκιμιακό όσο και με τον αφηγηματικό πεζό λόγο τής χάρισε το 2022 Βραβείο Διηγήματος (για το διήγημα «Ανθισμένες Πασχαλιές») σε Πανελλήνιο Διαγωνισμό, κάτι που αποτέλεσε ισχυρό θετικό κίνητρο, για να συνεχίσει να κάνει κάτι που αποτελεί έκφραση και λύτρωση ψυχής, να συνεχίσει να ασχολείται με τη δημιουργική γραφή.
Ως φιλόλογος έχει συμμετάσχει με πολλές εισηγήσεις στο Πανελλήνιο Συνέδριο Εκπαιδευτικής Καινοτομίας που διεξάγεται τα τελευταία χρόνια στη Λάρισα. Συμμετέχει επίσης σε εισηγήσεις και παρουσιάσεις, με θέμα την ποίηση και τη δημιουργική γραφή σε σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης.
