Η τεχνική της αφήγησης από τη Μητέρα.

Γράφει η Σταματία Γαβριηλίδου.

Όσο αναφορά την τεχνική της αφήγησης υπάρχει μια θεμελιώδης αρχή που οφείλω να αναφέρω.

Ισχύει από το 1917 στην Αμερική και είναι διαδεδομένη μέχρι σήμερα. Η αφήγηση για να είναι αποτελεσματική θα πρέπει ο αφηγητής (μητέρα) να απαγκιστρωθεί από την ανάγνωση ενός βιβλίου διότι ίσως να είναι μονότονη, βαρετή και ανιαρή.

Θα πρέπει να προσανατολισθεί στην γνήσια αφήγηση όπως έκαναν οι παλιοί παραμυθάδες: η γιαγιά, ο παππούς κτλπ.

Αυτό προϋποθέτει η μητέρα να διαβάσει προηγουμένως προσεκτικά το παραμύθι ή την ιστορία που πρέπει να αφηγηθεί.

Αφού αφουγκραστεί τα νοήματα και τα μηνύματα που κρύβονται στα σπλάχνα του να το αφηγηθεί δίνοντας του ζωή με την υπόσταση της. Να γίνει η ψυχή του παραμυθιού, μια ηθοποιός που θα βιώνει τα παθήματα των ηρώων και θα διαμορφώνει τα συναισθήματα της ανάλογα με τον ήρωα που υποδύεται.

Ας σχολιάζει τα γεγονότα, ας εκφράζει την γνώμη της, ας καταδικάζει ότι είναι αντίθετο στην ηθική της. Μπορεί ο αφhγητής (μητέρα) εναλλακτικά να αφηγηθεί τις έντονες σκηνές προφορικά και τα σημεία του κειμένου που περιέχουν περιγραφές μπορεί να τα αναγνώσει με αργό ρυθμό και τονίζοντας τις λέξεις που περιγράφουν.

Η αγάπη για το παιδί της και η επιθυμία να μοιρασθεί το παραμύθι μαζί του είναι ένα ισχυρό κίνητρο που θα την οπλίσει με δύναμη ώστε να μην ατονίσει το ενδιαφέρον του καθ’  όλη την διάρκεια της διήγησης.

Με αυτά τα δεδομένα η επιτυχία της διήγησης και το συναισθηματικό δέσιμο μεταξύ τους είναι σίγουρο! Το παιδί θα απολαύσει αυτή την “ώρα της αφήγησης”με όλες του τις
αισθήσεις. Είναι σημαντικό η μητέρα να αφηγείται τα παραμύθια με καλή διάθεση.

Η συμμετοχή της σε όλη την διαδικασία θα είναι ενεργητική και μαρκοπρόθεσμα θα απολαύσει τους καρπούς της σποράς της. Παράλληλα θα ανθίσει η αγάπη του παιδιού για τα βιβλία και η θέλησή του να μαθαίνει μόνο του.

Έχουμε χρέος να χρησιμοποιήσουμε το παραμύθι, γονείς και εκπαιδευτικοί, κυρίως το λαϊκό παραμύθι διότι μέσα του κρύβεται αιώνια σοφία που συντελεί στην ψυχοπνευματική του καλλιέργεια.

Το παραμύθι είναι ο δρόμος προς την ωριμότητα και την ανάπτυξη της ψυχής. Η ψυχή είναι αυτή που αναζητά πάντα το νόημα της ζωής για να μπορέσει να νιώσει ευτυχισμένο.