Η αγέλη – Βίκυ Τσελεπίδου – Εκδόσεις Πατάκη – Σχολιάζει ο Δημήτρης Μπουζάρας.

Το νέο μυθιστόρημα  της Βίκυς Τσελεπίδου έχει  τίτλο «Η αγέλη» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πατάκη. Πρόκειται για το χρονικό μιας γυναικοκτονίας, το οποίο ξετυλίγεται εμπρός μας, από την αρχή έως το τέλος, μέσα από τα μάτια του περιβάλλοντος των δύο πρωταγωνιστών αλλά και του ίδιου του θύτη.

Η Βίκυ Τσελεπίδου επιλέγει αυτή τη φορά ,ένα μυθιστόρημα, ωστόσο, παραμένει πιστή στους αναγνώστες, εντυπωσιάζει και πάλι  πολύ ευχάριστα, διότι και αυτή τη φορά, προσφέρει  εκτός από ένα αριστουργηματικό κείμενο,  μια εξαιρετικά πρωτότυπη ιδέα, μια πλοκή δοσμένη από διαφορετική οπτική, ή μάλλον, από πολλές!

Η Βίκυ Τσελεπίδου (Καβάλα, 1975) σπούδασε Νομικά, Ισπανική Γλώσσα και Πολιτισμό, Επικοινωνία και Δημιουργική Γραφή. Το μυθιστόρημα Η αγέλη (Πατάκης, 2025) αποτελεί το έκτο πεζογραφικό της έργο. Έχουν προηγηθεί: η συλλογή διηγημάτων Ελενίτ (Νεφέλη, 2014), που συμπεριλήφθηκε στις βραχείες λίστες των περιοδικών Αναγνώστης και Κλεψύδρα για πρωτοεμφανιζόμενους συγγραφείς, το μυθιστόρημα Αλεπού, αλεπού, τι ώρα είναι; (Νεφέλη, 2017), το οποίο τιμήθηκε με το βραβείο του Ιδρύματος Πέτρου Χάρη της Ακαδημίας Αθηνών, η νουβέλα Φιλελλήνων (Νεφέλη, 2018), που συμπεριλήφθηκε στη βραχεία λίστα του περιοδικού Αναγνώστης, το μυθιστόρημα Ο Μεγάλος Σκύλος (Νεφέλη, 2020), που συμπεριλήφθηκε στις βραχείες λίστες των περιοδικών Αναγνώστης και Κλεψύδρα και το μυθιστόρημα 120 γραμμάρια (Νεφέλη, 2022), που συμπεριλήφθηκε στη μακρά λίστα του περιοδικού Χάρτης. Κείμενά της έχουν δημοσιευθεί σε συλλογικούς τόμους, ποικίλα περιοδικά και εφημερίδεςΤο βιβλίο πραγματεύεται ένα πραγματικά μεγάλο θέμα, τις γυναικοκτονιες, ένα θέμα, που θα έπρεπε να  θεωρούνταν  αδιανόητο και μόνο να το συζητάμε στις μέρες μας. Ωστόσο, είναι μια πικρή αλήθεια. Οι γυναικοκτονίες απασχόλησαν και απασχολούν συνεχώς την επικαιρότητα. Σε ένα πολιτισμένο όπως θέλουμε να λέμε κόσμο, από ότι φαίνεται το απολίτιστο κόμματι μας, εκείνο  που συνδέεται με την άγρια φύση μας, είναι ακόμη ενεργό.

Η συγγραφέας, χρησιμοποιώντας την έξυπνη ιδέα της πολυφωνίας, μας παρουσιάζει όλες τις οπτικές των χαρακτήρων, του φίλου του θύτη, της φίλης του θύματος, του εργοδότη κτλ. Μια συγκεντρωτική, μεγάλη  εικόνα, μέσα από την οποία καθρεπτίζεται ολόκληρη η κοινωνία, ο τρόπος σκέψης, οι νοοτροπίες, οι πεποιθήσεις,  οι θέσεις, ο φόβος,  οι λάθος εκτιμήσεις, οι επιλογές, η μοναξιά, το σκοτάδι, τα πάθη, τα λάθη, η αρχέγονη ανάγκη να ανήκουμε κάπου, σε μία μόνο κατ όνομα κοινωνία, στην οποία το άτομο δεν πρωταγωνιστεί πλέον, αλλά  γίνεται έρμαιο της αγέλης, χάνοντας την ταυτότητα ,τον προορισμό, υποτασόμενο  σε απόψεις και συμπεριφορές, στους κανόνες της ομάδας. χάνοντας τη δύναμη της αντίδρασης, μπροστά στο εμφανές άδικο.

Μιας κοινωνίας, η οποία είναι η δική μας  κοινωνία, στην οποία εκείνοι που νοιάζονται δε γνωρίζουν και εκείνοι που γνωρίζουν δε νοιάζονται, ή φοβούνται ,η δε καταλαβαίνουν, ή οτιδήποτε άλλο.

Για ποιους λόγους όμως; Τι φταίει; Για ποιους λόγους δεν ενεργοποιούμαστε και παραμένουμε μονάδες ενός συνόλου και όχι ένα ενιαίο σύνολο;

Εξαιρετική χρήση της γλώσσας και μια αφήγηση ικανή να σχηματοποιήσει στο μυαλό μας τους χαρακτήρες, οι οποίοι παίρνουν σάρκα και οστά, δραματοποιώντας την πλοκή εμπρός μας.

Οι διάλογοι, τα  flash back και ένα σύνολο συγγραφικών τεχνικών ,όπως και η χρήση του πρώτου προσώπου, εκρήγνυνται κάθε τόσο και μας καθιστούν δέσμιους της επομένης σκηνής, γίνονται ξάφνου στα χέρια της Τσελεπίδου εργαλεία μαγικά,  που δουλεύονται με μαεστρία δημιουργώντας ένα  αποτέλεσμα πλήρως ρεαλιστικό, με μοναδικά «χτισμένους» χαρακτήρες μιας και η συγγραφέας εκτός από το κείμενο έχει όπως φαίνεται την ικανότητα να μεταμορφώνεται με μεγάλη ευκολία, κάνοντας ακόμη δυσκολότερη την προσπάθεια μας να διακρίνουμε που ξεκινά ο μύθος και που η πραγματικότητα.

Ο αναγνώστης παρακολουθεί την πορεία του εγκλήματος, της πρωταγωνίστριας Λυδίας, δίχως να μιλά η ίδια – η εικόνα σχηματίζεται από τις αφηγήσεις όλων των υπολοίπων-  η οποία βρίσκεται στο πλάι του ανθρώπου που θα της πάρει το πολυτιμότερο που έχει,  μέσα από μία σχέση βαριά άρρωστη, βιώνοντας μια μακροχρόνια διαδικασία ελέγχου ,υπομένοντας το ναρκισσισμό  και την επιθετικότητα ενός ατόμου που το μεγαλύτερο  μέρος της κοινωνίας – αγέλης – είχε σχηματίσει μια εντελώς διαφορετική εικόνα για εκείνον και όπως συνηθίζεται  πάντα, «πέφτει από τα σύννεφα».

Ένα βιβλίο από εκείνα που ταξιδεύουν  βαθιά όχι μόνο στους χαρακτήρες, αλλά στους  αναγνώστες, έως εκείνα τα μέρη του ανεξερεύνητου εαυτού τους και τους φέρνουν αντιμέτωπους με τις δικές τους ανεπάρκειες, τα δικά τους βιώματα, τις δικές τους ενοχές .

Η Τσελεπίδου, επέστρεψε με  μια συναρπαστική εξερεύνηση, μια  μελέτη στον ανθρώπινο ψυχισμό και θα μείνει καιρό στη σκέψη μας με αυτό το πολυπρισματικό μυθιστόρημα.

Ο αναγνώστης, θα το διαπιστώσει από την πρώτη ματιά, διότι μιλά  για ένα έγκλημα, το οποίο δεν είναι μεμονωμένο, είναι το τελικό στάδιο μια ζωής μέσα στη βία,  μιας ζωής που ζει συνεχώς δίπλα μας, ενώ εμείς απολαμβάνουμε το γεύμα μας βλέποντας το στις ειδήσεις.

Η συγγραφέας παρουσιάζει όλο αυτό το δράμα,  το οποίο εξελίσσεται με κινηματογραφική ροή και καταφέρνει περίτεχνα  να διατηρεί ,αφενός την τέρψη από την ανάγνωση ενός λογοτεχνικού διαμαντιού και αφετέρου τον φιλοσοφικό στοχασμό πάνω στην ανθρώπινη ψυχή, ενώ παράλληλα πέτυχε ένα ακόμη στόχο,  να  κρατά το μύθο και την πραγματικότητα, σε τέλεια ισορροπία.

Προτείνω ανεπιφύλακτα να γνωρίσετε το έργο της Τσελεπίδου, ωστόσο, είναι αδύνατον γίνει αυτό, παρακάμπτοντας το συγκεκριμένο βιβλίο.

Άμεσο και συγκλονιστικό ανάγνωσμα, από εκείνα που  είναι απίθανο να διαβαστούν , δίχως να επηρεάσουν βαθιά!