Στην πλατεία “Ηρώων Πολυτεχνείου” στη Μεταμόρφωση, στην γνωστή για τους ντόπιους Πάνω Πλατεία ,δέσποζαν για πολλές δεκαετίες τρεις ταβέρνες,των Μπαχούδων , του Γκουρίκου, του “Βολιώτη”.

Στις τρεις αυτές ταβέρνες έρχονταν σχεδόν όλη η Αθήνα για το καλό κρασί και το πα’ι’δάκι.Η πλατεία έσφυζε από ζωή όλη τη νύχτα έως τα χαράματα.

Και περνούσαν και οι βιολιτζήδες,και τα λαγούτα ,και οι πλανόδιοι αοιδοί.Μια άλλη εποχή ,μια άλλη πόλη ,ένας άλλος κόσμος που μοιάζει σήμερα σαν να μην υπήρξε ποτέ…

Ωστόσο περσόνα της πλατείας-τουλάχιστον τη δεκαετία του ’90 ,που την έζησα από κοντά και για καλά- ήταν ο Γιώργος ο Βολιώτης. Αυτό ήταν το παρανόμι του ,λόγω καταγωγής,από τη Νέα Ιωνία Βόλου.Γιώργος Θεοδώρου το όνομά του.

Όλη την ώρα ρητόρευε επί παντός επιστητού .Είχε άποψη για όλους και για όλα.

Για τα αθλητικά, για την πολιτική, για την τοπική αυτοδιοίκηση,για την πόλη μας.

Αν σε έβαζε στο μάτι ο Βολιώτης,τα πράγματα ήταν όντως δύσκολα για σένα.

Ωστόσο ο Γιώργος είχε καρδιά μάλαμα. “Σκύλος που γαυγίζει δε δαγκώνει” λέει ο λαός. Και μάλλον τέτοιος ήταν ο Βολιώτης.

Βέβαια ,κι αυτός έκανε τα λάθη του. Ποιος άλλωστε δεν κάνει. “Ουδείς άσφαλτος”,όπως είπε κάποτε και μια γνωστή λαϊκή αοιδός.

Πρώτα γνώρισα εξ όψεως τον Βολιώτη στην πλατεία.

Ωστόσο, το 1989 /90 δούλεψα στην ΦΑΓΕ κι εκεί γνώρισα τον Βαγγέλη τον Ρ.,έναν σεμνό άνθρωπο,με ήθος και ειλικρίνεια.

Μια μέρα ,λοιπόν,ο Βαγγέλης μου είπε να πάμε να φάμε στην ταβέρνα τους στην Πλατεία.

Ο Βολιώτης ήταν θείος του.

Οι γονείς του Βαγγέλη, η κυρά Κική και ο συγχωρεμένος ο Δημήτρης, ο πατέρας του, δούλευαν κι αυτοί στην ταβέρνα.

Από κοντά και τα ξαδελφια, η Μαρούλα, η Κατερίνα και ο Σίμος.

Η ταβέρνα, την δεκαετία του 90, που πήγαινα με την οικογένειά μου, έκανε “χρυσές δουλειές”.

Όλοι δούλευαν αθόρυβα και επαγγελματικά.Στην υποδοχή η κυρά -Κική συντόνιζε την όλη λειτουργία’ κι όλα δούλευαν ρολόι.

Ο Βολιώτης βέβαια “κένταγε” στους δικούς του ρυθμούς…

Από τραπέζι σε τραπέζι μιλούσε ακατάπαυστα για όλους και για όλα.

Ξεχώριζε, έδινε τα ρέστα του.

Κάποτε,συχνά -πυκνά,τα ‘βαζε με τον Πολύδωρα,βοηθό στο μαγαζί.Άλλοτε με τον πρωθυπουργό κι άλλοτε με τον εκάστοτε δήμαρχο.

Άλλες φορές με τους διαιτητές κάποιου ντέρμπι ,κι άλλες με κάποιον προπονητή που αδικούσε τον ανηψιό του, τον Θοδωρή Μπουτζούκο, που δεν τον έβαζε να παίζει…

Δεν ξέρω σήμερα με ποιον απ’όλους θα τα είχε.Με τον Αταμάν ,τον Τράμπ ή τον Κυριάκο .Ίσως και με όλους.

Το μόνο σίγουρο είναι ,πως η πόλη μας έχασε το ιδιαίτερό χρώμα της από τότε που χάθηκαν οι παραδοσιακές της ταβέρνες.

Μαζί με αυτές χάθηκαν και πολλά ιδιαίτερα

πρόσωπα που άφησαν το στίγμα τους σε εκείνη την πιο αλέγκρο εποχή.

Ανάμεσα σε αυτά και ο Γιώργος ο Βολιώτης.