Με σκουντά η αχτίδα- ώρα για ένα ελληνικό καφέ – Γράφει ο Ιωάννης Διαμαντόγλου Χημικός MSc διατροφολογίας.
Με σκουντά η αχτίδα.
Ξυπνώ χαράματα
και το τελευταίο όνειρο
ψήνεται στο μπρίκι·
πριν γίνει καϊμάκι
Σκέτος για τα σεκλέτια και αυτούς που κάνουν δίαιτα. Με ολίγη για τους ρεαλιστές και ισορροπημένους. Μέτριος για διπλωμάτες, αλλά και γλυκός για όσους αισιόδοξους μας έμεινα ακόμα, ο καφές εξελίχθηκε στο απαραίτητο τονωτικό για να μας γεμίσει το ρεζερβουάρ της ενέργειας.
Μια πικρή σαν τον βαρύ καφέ αλήθεια, είναι ότι στην ελληνική επικράτεια διαδόθηκε από τους Οθωμανούς κατά την τουρκοκρατία. Ωστόσο, μην προστρέξετε να απογοητευτείτε, διότι η πραγματικότητα είναι ότι δεν πρόκειται ούτε για ελληνικό αλλά ούτε τουρκικό καφέ, αλλά για χαρμάνι που μας έρχεται από αραβικές χώρες.
Κάπου τελευταία πήρε το αυτί μου ότι ο ελληνικός καφές είναι της μόδας πάλι. Μακάρι, γιατί όχι μαζί με αυτόν να γίνει της μόδας και ένα βιβλίο παρέα αντί για ατελείωτο σκρολάρισμα και ηλεκτρονικό τσιγάρο. Πέρα όμως απ τον κοινωνικό σχολιασμό, μεγάλο ενδιαφέρον έχει η σύσταση καθώς και η συναισθηματική αξία του περιεχομένου του λευκού φλιτζανιού που μας συνοδεύει τα πρωινά.
Φυσικά έλαια, κάποιες πρωτεΐνες και διαλυμένες κολλοειδής ουσίες συνθέτουν το χαρμάνι της εγρήγορσης. Ο ελληνικός καφές πρέπει να είναι σχεδόν σαν πούδρα. Αυτό κυρίως συντελεί στην παγίδευση των φυσαλίδων αέρα σε συνεργασία με το αργό ανακάτεμα. Δεν ξέρω, αλλά μερικές φορές αυτή η διαδικασία φουσκώματος πριν το σημείο βρασμού μοιάζει άκρως ψυχοθεραπευτική στις δικές μου αισθήσεις.
Χρειάζεται μαστοριά στο ψήσιμο και την ζωή να καταλάβεις πότε πρέπει να απομακρυνθείς από την εστία που καταστρέφει την καθημερινότητα και το καϊμάκι. Η τέχνη του να είσαι υπομονετικός και γρήγορος όταν καταστεί ανάγκη, μπορεί να μεταφερθεί απ την ιεροτελεστία ψησίματος καφέ στην ζωή και αντιστρόφως. Οι ιάπωνες έχουν την τελετή τσαγιού, γνωστή ως chanoyu (ο δρόμος του τσαγιού) που αποτελεί μια έμμεση σύνδεση οικοδεσπότη και καλεσμένων.
Στην Ελλάδα έχουμε μάθει παραδοσιακά αυτόν τον ωραίο θόρυβο καψίματος πριν τον βρασμό, την έκρηξη μυρωδιάς και το σερβίρισμα στην αυλή με ένα ποτήρι κρύο νερό. Ωστόσο αυτό που συντελεί στην απόλυτη απόλαυση είναι η συνοδεία μιας όμορφης παρέας. Εν τέλει ο καφές εκτός από ένα υγιεινό/τονωτικό ρόφημα αποτελεί μια εξαιρετική αφορμή κοινωνικοποίησης.
Ψήστε αργά, απολαύστε μαζί και εν τέλει αψηφήστε τα κάθε είδους κατακάθια που δυσκολεύουν την ζωή. Όπως λέει και ο Γιάννης Κοντός πίσω από κάθε καθημερινή ημέρα, κρύβεται ένα καθημερινό όνειρο και ο καφές αποτελεί μια αισθητική έκφραση αυτού.
Ονομάζομαι Διαμαντόγλου Γιάννης. Γεννήθηκα στον Άγιο Ιωάννη Ρέντη Πειραιά και η μαθητική μου εκπαίδευση ολοκληρώθηκε στο Γενικό Λύκειο Αγίου Ιωάννη Ρέντη, εποχή κατά την οποία ξεκίνησα με διάφορα ερεθίσματα να αποτυπώνω γραπτώς σκέψεις και συναισθήματα.
Ολοκλήρωσα τις πανεπιστημιακές μου σπουδές στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών στο Τμήμα Χημείας, όπου σαν φοιτητής επαναδραστηριοποιήθηκα για μικρό χρονικό διάστημα στη γραπτή αποτύπωση , ενώ τα αμέσως επόμενα Χρόνια ολοκλήρωσα με επιτυχία το Μεταπτυχιακό Πρόγραμμα του Ελληνικού Ανοιχτού Πανεπιστημίου με τίτλο Διαχείριση Αποβλήτων. Είμαι επίσης κάτοχος Μεταπτυχιακού τίτλου από το Χαροκόπειο Πανεπιστήμιο Αθηνών με τίτλο Εφαρμοσμένη Διαιτολογία και Διατροφή με εξειδίκευση στις αλληλεπιδράσεις της διατροφής σε Μοριακό επίπεδο.
Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιούμε επαγγελματικά σε φαρμακευτική εταιρία, ενώ στο παρελθόν έχω εργαστεί στην βιομηχανία λιπών και ελαίων(τμήμα ποιότητας) καθώς και στο τμήμα έρευνας και ανάπτυξης φαρμακοβιομηχανίας. Έχω δημιουργήσει ένα blog θεμάτων διατροφής με τον τίτλο diatrofoskopio , ενώ αρθρογραφώ ως συνεργάτης για διάφορα θέματα σε περιοδικά όπως το politismikos.gr .
Τιμήθηκα 2 φορές με το πρώτο βραβείο της ΠΕΛ για τους δελφικούς αγώνες ποίησης 2018, 2023 καθώς και τους πανελλήνιους λογοτεχνικούς αγώνες του 2016.
Εκδόσεις : Διατροφή και Συναισθήματα (Αρμός, 2021), Λογική και Διατροφή(Δίαυλος, 2022), Τετράγωνοι Στοχασμοί (Θράκα, 2019)
