Πληγωνένα χαμόγελα – Γράφει η Γεωργία Γιώτα.
Για το χαμόγελο εκείνο που έχει πηγή τροφοδοσίας του κάποιες φορές ένα διάφανο δάκρυ…
Και για το δάκρυ εκείνο που ζωγραφίζει κάτι λεπτές, ανεπαίσθητές ενίοτε ρωγμές πάνω στα χείλη. Ρωγμές στεναγμών, ρωγμές ενός καταπιεσμένου παράπονου…
Κι όμως… είναι τούτες οι λεπτές ρωγμές πάνω στα άβαφα χείλη που κάνουν ακόμα πιο όμορφο, ενοχλητικά αληθινό, ουσιαστικά ανθρώπινο κάθε πληγωμένο χαμόγελο.
Στα χαμόγελα λοιπόν που οφείλουν τη γοητεία τους σε μια πεισματικά αξιοπρεπή προσπάθεια να κάνουν λιγότερα ορατή μια πληγή η οποία φυλάσσεται κάπου βαθιά, αλλά ωστόσο… αναγνωρίζεται. Αναγνωρίζεται από κείνον τον κόμπο στο λαιμό που προσπαθεί φιλότιμα να κρυφτεί σαν καταπίνεται το υφάλμυρο δάκρυ…
ΠΛΗΓΩΜΕΝΑ ΧΑΜΟΓΕΛΑ
Μεταδοτικό, είχε μάθει, το χαμόγελο
Λυτρωτική, είχε συνηθίσει, την καλοσύνη
Και το παιδί, διδαχή αιώνια αδιαπραγμάτευτη,
της ζωής να στηρίζει το δέντρο.
Και μεγαλώνοντας πια η επιλογή επιβεβλημένη και ακέραια
Ένας μονόδρομος με ανοιχτά της ασφαλείας τα φώτα
Ούτε κάποιος Προκρούστης να προβεί σε περικοπές
άφθαρτων ταριχευμένων ονείρων
Μα ούτε και κάποιος Μινώταυρος από χρόνια άνεργος
στου λαβυρίνθου να κυνηγά την αθώα ασφάλεια.
Κι έτσι ενός κλόουν η δουλειά σαν να εφάνταζε λειτούργημα υψηλό
καθώς τα χαμόγελα κοστίζουν, μα αξίζουν
Με μιαν αξία ανά το χρόνο ανατοκίζουσα
Και με μια ρήτρα τιμολογίων κυμαινομένων
Και με καιρούς που μενετοί δεν γίνονται,
αλλά προκύπτουν ή ανακύπτουν ουδόλως περίεργα
σε λοταρίες πολυτελείας.
Με το φτιασιδωμένο το πρόσωπο με χρώματα έντονα
να προκαλεί, είχε μάθει, το δέος του αγνώστου
Χωρίς αντιληπτό αμέσως να γίνεται
αν συγκινεί το τεράστιο σκονισμένο χαμόγελο
Ή
το βλέμμα που ανοίγει την κόρη διάπλατα,
σαν ο τρόμος την ψυχή αυτομάτως κλειδώσει.
Μέχρι που νύχτωσε νύχτα αλλιώτικη
Με ένα ψύχος που κρατούσε σφαλιστά τα παράθυρα
Και με ένα σφύριγμα, που έμοιαζε αλλόκοτο και ανατρίχιαζε σύγκορμα,
ενός κοκκινολαίμη θαρραλέου αλήτη
που΄χει βαλθεί να υφαρπάξει τα σκήπτρα μιας δόξας ορεσίβιας
του αηδονιού που δικαιωματικά του ανήκει.
Ένα παράθυρο στην πόλη έμεινε κείνη τη νύχτα ασφάλιστο
Από θράσος ή κινδύνου επιπόλαιη άγνοια
ή μπορεί κι από πίστη ανεμβολίαστη
σε μηνύματα και αφορμές πληγωμένων καιρών.
Και στο τζάμι που κείνη τη νύχτα θόλωνε
από θερμοκρασίας διαφορά αξιοπρόσεχτη,
σαν να φάνηκε η εικόνα ενός προσώπου μυστήριου
που φορούσε τσαλακωμένο χαμόγελο
κι είχε μια μύτη καταπιεσμένη σε σάβανο κόκκινο,
γιατί είχε μάθει πια να οσμίζεται
την άφιξη μιας Κλωθούς μεθυσμένης,
να σχηματίζει με το χέρι μια καρδιά αχνιστή σε τζάμι από κρύσταλλο
με ένα δάκρυ που είχε προλάβει,
πριν της αδιακρισίας οι χτύποι σημάνουν δώδεκα,
με λαβωμένη στοργή να σκουπίσει.
Οι απόψεις του εκάστοτε άρθρου, αντικατοπτρίζουν την προσωπική άποψη του συντάκτη. Προτείνουμε, ο εν δυνάμει αναγνώστης, αφενός να προβαίνει σε έλεγχο αγοράς, για την εύρεση της πιο συμφέρουσας τιμής, αφετέρου κατά την αγορά, να επισκέπτεται οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο, ώστε να ελέγξει από μόνος του, κατά πόσο το συγκεκριμένο ανάγνωσμα, καλύπτει τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα του.
