Λίγα πλινθόχτιστα σπίτια έχουν απομείνει όρθια στην πόλη μας’ κι αυτά ετοιμόρροπα από το πέρασμα του χρόνου και την ανθρώπινη εγκατάλειψη .

Άλλωστε οι γενιές των ανθρώπων που έζησαν ,γέλασαν ,έκλαψαν μέσα σε αυτά έφυγαν κι αυτές διαδοχικά ,η μια μετά την άλλη…

Ωστόσο τα πλινθόκτιστα σπίτια ακόμη αντέχουν.

Αντέχουν την υγρασία του φθινόπωρου ,γιατί το χώμα τους είναι νοτισμένο με τα δάκρυα των ανθρώπων που έζησαν σε αυτά.

Πόλεμοι, Κατοχή,πείνες,διώξεις έχουν μέσα στο χώμα οι πλίνθοι τους.

Προξενιά ,έρωτες ,γάμοι έχουν κεντηθεί στα άχυρα του πλίνθου τους σαν τα παλιά κεντίδια των γιαγιάδων.

Από το χώμα τους αποπνέει μυρωδιά μούστου και ρετσίνας μιας άλλης εποχής ‘μιας εποχής που οι άνθρωποι μεθούσαν από στέρηση.

Αν πλησιάσεις κοντά τους ,πολύ κοντά τους, θα αφουγκραστείς ιστορίες ανθρώπινες,πολύ ανθρώπινες,από… χώμα.

Παππούδες με μουστάκια και ζουνάρια,μαυρομαντηλοφορεμένες γιαγιάδες , παιδιά λιγνά θα φανούν μέσα στο νοτισμένο χώμα τους να σε χαιρετούν, χορεύοντας τον χορό της μνήμης και της λήθης.

Λίγα πλινθόκτιστα σπίτια απέμειναν στην πόλη μας πια’ και αυτά υπό κατάρρευση ,προειδοποιούν σαν τα πλησιάζεις με αξιοπρέπεια τον κίνδυνο της πτώσης τους.

Μαζί τους θα πέσουν στην αιώνια λήθη γενιές και γενιές που σιγοτραγουδούν χορεύοντας :

“Ο πλίνθος είναι η μνήμη μας.

Το χώμα η ανθρωπιά σας”.

Εν Μεταμορφώσει ,18 Οκτωβρίου 2026.