Το Θερινό Σινεμά ως Οικοσύστημα

Γράφει ο Βασίλης Μπάτζιος

Είναι το θερινό σινεμά μια ευκαιρία για μια νοσταλγική αναπόληση- ιδιαίτερα αν το έργο είναι κλασσικό- ή υπάρχει και μια πιο ζωντανή διάσταση στο φαινόμενο αυτό ;

Πρόσφατα παρακολούθησαμε μια ταινία σε ένα υπαίθριο χώρο που λειτουργεί ως θερινό σινεμά σε μια παλιά συνοικία της πόλης μου και παρατήρησα μια θεμελιώδη διαφορά από την κλειστή αίθουσα των πιο εμπορικών κινηματογράφων.

Το πρώτο στοιχείο ήταν η τιμή του εισιτηρίου. Με ένα αντίτιμο μόλις 2 ευρώ η ομάδα που διαχειρίζεται τον χώρο και επιμελείται μιας σειράς ταινιών, εφαρμόζει ένα μοντέλο κοινωνικής πρόσβασης που αποσυνδέει τον πολιτισμό από την λογική του κέρδους. Ο κινηματογράφος επανέρχεται στην κοινότητα όχι ως προϊόν αλλά ως ένα κοινό και πολύτιμο αγαθό.

Το δεύτερο και ενδιαφέρον στοιχείο είναι η αρχιτεκτονική του χώρου. Ένας ασκεπής και ανοιχτός χώρος με καρέκλες σκηνοθέτη και μικρά στρόγγυλα ή ορθογώνια τραπεζάκια σε σειρά και μια οθόνη επάνω σε μια επιφάνεια μεγάλων διαστάσεων. Σε αντίθεση με τον κλειστό χώρο όπου υπάρχει μια μορφή απομόνωσης και ελέγχου στα θερινά σινεμά υπάρχει ένας πολύ πιο μικρός βαθμός ελέγχου. Είναι αποκαλυπτικό πως όταν ο κεντρικός ήρωας του έργου ήρθε αντιμέτωπος με το πεπρωμένο του, μια φευγαλέα ματιά μου στον ουρανό είδε ένα σμήνος γλάρων να πετά και πιο χαμηλά το αεράκι κούνησε τα φύλλα ενός δέντρο, που προεξέχουν σε μιαν άκρη.

Στο θερινό σινεμά ο θεατής δεν είναι λοιπόν απομονωμένος αλλά μέρος ενός συλλογικού βιώματος, σε ένα ζωντανό οικοσύστημα, που αποδέχεται την μη ελεγχόμενη κατάσταση της πραγματικότητας. Ίσως όμως αυτό να είναι και το βαθύ μάθημα της εμπειρίας.

Η ταινία που παρακολουθήσαμε ήταν το Paris Texas, του Βιμ Βέντερς . Το έργο μου άρεσε πολύ και με τους γλάρους στον νυχτερινό ουρανό ακόμη περισσότερο.