Έστω όσες …. Ότι… όταν.. όποτε. – Γράφει η Βασιλεία Ζαχάρη.

Πότε οδηγούμαστε στα μεγάλα όχι; Όταν πραγματικά φοβόμαστε τις καταφάσεις της ύπαρξής μας ή όταν οι αρνήσεις μας είναι αυτές που αλλάζουν το αύριο μας;

Όλοι ερχόμαστε καθημερινά αντιμέτωποι μπροστά σε διλήμματα, άλλα τα απαντάμε σύντομα και άλλα τα αφήνουμε στο αβέβαιο μέλλον τους.

Δεν ξέρω τι είναι τελικά πιο καταστροφικό;

Η απάντηση ή η απουσία της;

Η γνώση ή η ευεργετική και αφοπλιστική απουσία ανάληψης ευθυνών;

Ειδικά στην τελευταία περίπτωση είναι ξεκάθαρο μέσα μου, πως είναι ανακουφιστικό να μην παίρνεις αποφάσεις και μετά να κατηγορείς τον άλλο σου εαυτό, δηλαδή τον απέναντι σου για τις αποφάσεις. Ζεις με τις συνέπειες των άλλων.

Και οι δικές σου ποιές είναι;

Ποιος θα σου τις βρεις αν όχι εσύ;

Και αν εσύ δεν το κάνεις γρήγορα και άμεσα, τότε το μέλλον σου δεν θα μπορέσει να σου συγχωρέσει την απραξία σου. Όχι, μην φοβάσαι δεν κινδυνολογώ. Απλά αναρωτιέμαι αν μπορώ να ζήσω και να αντέξω αν δεν έχω πάρει εγώ τις αποφάσεις μου. Έστω όσες μου αναλογούν. Έστω όσες νομίζω ότι με αφορούν. Έστω όσες νομίζω ότι μπορώ.

Δεν είναι τωρινά τα ερωτήματα αυτά, που με βασανίζουν. Κάπου τα είχα σκεφτεί αλλά τώρα τα καταγράφω στο προσωπικό ημερολόγιο της σκέψης μου για να μπορέσω να ανατρέξω κάποια στιγμή. Όταν θα νοιώθω αρκετά δυνατή για να τα αντιμετωπίσω. Θέλω το χρόνο αλλά και ο χρόνος με θέλει. Θέλω να τα καταγράψω για να μην βρω καμία δικαιολογία στον εαυτό μου και να του πω εγώ η ίδια..

«Σου τα είπα αλλά δεν άκουγες». Καλύτερα εγώ κριτής του εαυτού μου παρά να με επικρίνουν οι άλλοι. Όχι ότι με νοιάζει αλλά δεν είναι ότι και δεν με νοιάζει και καθόλου.

Και μέχρι όσο πάει.