Παιδί μου,

Πόθε ακριβέ

ουρανόσταλτο δώρο,

λαχτάρα τ’ ονείρου μου.

Χρυσή, μετάξινη κλωστή,

αραχνο”ύφαντη, που στήριγμα

την προσευχή μου έχεις

στο δρόμο της ζωής.

Αστράφτει φως η θωριά σου

που σβήνει, η θολούρα του νου.

Φρουρός ατσάλινος μένω

ανέπαφο να μένεις στο κακό.

Τα μάτια μου, κι αν χάσω,

μην τρομάξεις, έχω της καρδιάς

πάντα ανοιχτά

που, όταν άυλη γίνω,

εκείνη θ’ αφήσω να σε φυλά.

Στα βάθη της θα βρεις

τ’ αυτιά να σ’ ακούνε

της σκέψης τη φωνή

θάρρος να παίρνεις,

ελπίδα κρυφή.

Τα δάχτυλα να σκουπίζουν

το δάκρυ, όταν τρέξει.

Χέρια ας μην έχω,

φτερά στην ψυχή μου θα δώσω

να σ’ αγκαλιάζουν γλυκά,

αγάπη μεγάλη να σου ψιθυρίζουν

με χείλη φυλαγμένα

κι αυτά βαθιά στην καρδιά.

Μαρία Καμηλάκη

Π.Σ.” Εν- δο- μύχως

 

Οι απόψεις του εκάστοτε άρθρου, αντικατοπτρίζουν την προσωπική άποψη του συντάκτη. Προτείνουμε, ο εν δυνάμει αναγνώστης, αφενός να προβαίνει σε έλεγχο αγοράς, για την εύρεση της πιο συμφέρουσας τιμής, αφετέρου κατά  την αγορά, να επισκέπτεται  οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο, ώστε να ελέγξει από μόνος του, κατά πόσο το συγκεκριμένο ανάγνωσμα, καλύπτει τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα του.