“ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΖΩΗΣ”, εκδόσεις ΟΤΑΝ
Συλλογή διηγημάτων-μυθιστοριών
ΚΥΚΛΟΦΟΡΕΙ.
.. με λογισμό και κυρίως με όνειρο!
Και πάντα με οφειλή καρδιάς!Αυτή τη φορά ο λόγος γίνεται πεζός, αλλά ποιος μπορεί να αρνηθεί την ποιητική του εμμονή, σαν καβαλά τις νύχτες τα α-λογα του ουρανού;
ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ
Μια σταγόνα νερού ίσως έχει τη δύναμη να ανακουφίσει τα φλεγόμενα χείλη. Μια σταγόνα αίματος ίσως έχει τη δύναμη να σώσει έναν άνθρωπο που δοκιμάζεται σε ακροβασία ζωής και θανάτου. Μια σταγόνα αρώματος ίσως έχει τη δύναμη να έλξει δύο ανθρώπους σε μια μυστήρια και μυστηριακή σύν-ζευξη. Φαντάσου λοιπόν πόση δύναμη κρατούν καλά κρυμμένη στα άτομά τους μερικές σταγόνες ζωής, αυτής που τροφοδοτείται από το εν-κάρδιο μάγμα της, αυτής που επιτρέπει στο δέρας να γίνεται εύφλεκτο και να ηρεμεί τη φλόγα του με τούτες τις δροσερές σταγόνες λάλοντος ύδατος. Το οξυγόνο εξάλλου δεν χρειάζεται πάντα το υδρογόνο, για να κάνει καλά τη δουλειά του.
Ένδεκα σταγόνες συγκεντρώθηκαν σε ένα ρυάκι έκφρασης και λόγου κατά τον ρουν των γεγονότων, γεγονότων που προκαλούσαν (ανα)ταραχή και αναστάτωναν τα φαινομενικά ήρεμα, αλλά κατά βάθος ανήσυχα ύδατα της ψυχής.
Ποιος ξοδεύει άραγε ψυχή στη νηνεμία;
Γιατί κάπου ανάμεσα στο καλά φυλαγμένο μάγμα της, κάπου εκεί, στην αριστερή χωροταξικά πλευρά, υπάρχουν κάποιες σπηλιές υδροφόρες, σαν τον υδροφόρο ζωτικό μας ορίζοντα. Έτσι, για να διατηρείται η λεπτή ισορροπία ανάμεσα στη φωτιά και στο νερό. Στοιχεία δημιουργίας εξάλλου και τα δύο και πώς να παραβλέψεις μυστήρια και θάματα.
Ένδεκα ιστορίες γεννήθηκαν. Αλλά ο αναγνώστης έχει το ελεύθερον, άρα και το εύδαιμον να τις ονομάσει και μυθιστορίες. Και εφόσον διαθέτει και το εύψυχον να αξιολογήσει, κάποιες τουλάσχιστον, και ως παραβολές. Τα παραμύθια εξάλλου δεν σταματούν να προσελκύουν το ενδιαφέρον και να γοητεύουν. Και οι παραβολές εξακολουθούν να ακροβατούν με κομμένη την ανάσα ανάμεσα στη φανερή και στην κεκαλυμμένη αλήθεια. Κι αυτή η… ριψοκίνδυνη ακροβασία είναι και αυτή τόσο γοητευτική…
Ένδεκα ιστορίες γεννήθηκαν, έτσι, για να μη γίνει το χατίρι της τελειότητας που ενίοτε τρομάζει. Και γιατί η ζωή δημιουργείται, όταν δύο κατά τα άλλα αυτοτελείς κι αυτόνομες μονάδες, άρτιες και ισοδύναμες, ενώνονται σε μία μυστηριακή έκρηξη,
Και κάπως έτσι εγένετο φως δημιουργίας. Και οι ιστορίες ξεκινούν κάπου εδώ. Και προσφέρονται ως δώρο ψυχής. Και διηγούνται στιγμές σύλληψης, κυοφορίας και τοκετού. Ιερή η ώρα της αποκάλυψης των αφάτων μυστηρίων. Των αοράτων που λαχτάρα και αδημονία είναι να γίνουν (συν)αισθητά.
Ο αναγνώστης προσκαλείται να γευτεί το αντίδωρο και να συν-κοινωνήσει. Αρκεί να είναι έτοιμος… ΟΤΑΝ έλθει του χρόνου το πλήρωμα.
Γιατί αυτό το… ΟΤΑΝ υπόσχεται πολλά.
Και η εμπιστοσύνη δεσμεύεται…
Και το παραμύθι αρχίζει…
Και η παραμυθία επίσης…
Φίλτατε αναγνώστη, φιλτάτη αναγνώστρια, από ιστορίες που ακροβατούν τι περιμένεις;
Μήπως τελικά βρισκόμαστε… 20000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα;
Ακούμε, πληροφορούμαστε, μαθαίνουμε πολλά. Αυτήκοοι μάρτυρες και αποδέκτες ενός εκκωφαντικού παραλογισμού. Άλλα μας εκπλήσσουν, άλλα μας καταπλήσσουν, άλλα μας απογοητεύουν, άλλα μας θυμώνουν, άλλα μας πεισμώνουν… ακόμα περισσότερο.
Τα κοχύλια είναι όμορφα και συγκινούν με της ομορφιάς τους την αθωότητα, γιατί σαν κάνεις τον κόπο να τα ανοίξεις, η λάμψη και η αξία του περιεχομένου τους είναι αυτά που τα κάνουν ξεχωριστά. Γιατί λάμψη υπάρχει σχεδόν παντού. Η αξία της όμως διαφοροποιείται. Και το κόστος της επίσης. Γιατί τα πολύ γυαλιστερά κοχύλια μπορεί να εντυπωσιάζουν, καθώς περνούν τον περισσότερο χρόνο τους κοντά στην επιφάνεια της θάλασσας, αλλά τελικά εκείνα που αξίζουν περισσότερο είναι αυτά που κρύβονται αθόρυβα στα βάθη των ωκεανών, αδιαφορώντας πεισματικά για πρόσκαιρες γυαλάδες, επιμένοντας όμως σθεναρά να προσέχουν και να φροντίζουν αυτό που κρύβεται επιμελώς… εντός, γιατί είναι το μόνο που έχει την αντοχή και τη δύναμη να παίζει με ηλιαχτίδες.
Για κείνα τα κοχύλια λοιπόν που επιμένουν να παίζουν κρυφτό με τις ηλιαχτίδες, μα πάντα στο τέλος φανερώνονται οικειοθελώς, ακόμα κι όταν βρίσκονται σε μεγάλα βάθη, ακόμα κι όταν βρίσκονται 20000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα…
Άντε γιατί… σαν πολύς αφρός μαζεύτηκε στην επιφάνεια των υδάτων. Κι έχει και μια δυσοσμία που δοκιμάζει (πια) των αισθήσεων τα όρια. Μέχρι και οι ψευδαισθήσεις άρχισαν σθεναρά να παραπονιούνται…
Μα… υπάρχουν ακόμα υπόνομοι στα κέντρα των πόλεων;
Πού βαδίζομεν…
«Ώσπου μια μέρα μεγάλος εγίνηκε σεισμός. Και ο βυθός ταρακουνήθηκε συθέμελα. Και η θάλασσα φόρεσε τα μαβιά της φορέματα. Και αναδεύτηκε η ζωή. Και αναποδογύρισε η ρουτίνα. Και μετακινήθηκε η πέτρα. Απότομα και βίαια. Όλα ξαφνικά φάνταζαν διαφορετικά. Μετά το σοκ του πρώτου κινδύνου, επήλθε η ανάγκη για ανασύνταξη δυνάμεων. Και δυνατοτήτων. Και ευθυνών. Και αποφάσεων.
Το κοχύλι βρέθηκε πια μόνο του, σφιχταγκαλιασμένο με την απαλή του βυθού την άμμο… Πόσο άβολα ένιωθε στην αρχή! Κοίταγε γύρω του με θλίψη κι αναζητούσε την πέτρα του. Αυτήν ήξερε. Αυτήν εμπιστευόταν. Είναι καιρός για αλλαγές;
Ή μήπως είναι η ώρα για ανασύνταξη δυνάμεων;
«Το μαργαριτάρι μου», συλλογίζονταν και πάλι εκείνες τις στιγμές έντρομο το κοχύλι.
«Να μην αγγίξει τούτη η αναταραχή το μαργαριτάρι μου. Μη λαβωθεί και χάσει τη λάμψη του. Μη λαβωθεί και χάσει την αθωότητά του. Μη λαβωθεί και χάσει την αξία του».
Και οι μέρες περνούσαν. Γιατί είναι άγραφος Νόμος η Ζωή να συνεχίζεται.
Και το κοχύλι έσφιγγε τα υγρά του χείλη, σκούπιζε τα υφάλμυρα δάκρυα και κοίταγε και πάλι τις αχτίδες του ήλιου που προσπαθούσαν να νικήσουν τις ιδιοτροπίες του νερού, για να παίξουν μαζί του.
-Αφού εκείνες μπορούν, μπορώ κι εγώ. Είπε πεισμωμένα.
Και αφέθηκε στην απαλή αγκαλιά της άμμου. Και έπιασε φιλίες με τους γλάρους που είχαν αρχίσει να πετούν και πάλι ξένοιαστοι. Τώρα πια ακολουθούσε στα ταξίδια τους τους σπάρους και τους σαργούς. Τώρα πια απολάμβανε την ομορφιά του βυθού. Αναγνώριζε την αξία του. Αξιολογούσε και εκτιμούσε κάθε τι το όμορφο, γιατί τίποτα δεν ήταν αυτονόητο και δεδομένο.
Άσε που μέρα με τη μέρα ένιωθε το μαργαριτάρι του να γίνεται ακόμα πιο αστραφτερό, ακόμα πιο ανθεκτικό, ακόμα πιο πολύτιμο.
Θέλει τόλμη η ελευθερία. Αλλά και η τόλμη αναζητά την ελευθερία της. Για να έχει ενδιαφέρον το ταξίδι, ειδικά όταν βρίσκεσαι 20000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα…» («Σταγόνες ζωής». Διήγημα «20000 λεύγες κάτω από τη θάλασσα»)
Η Γεωργία Γιώτα είναι Φιλόλογος, αριστούχος απόφοιτος Φιλοσοφικής Σχολής του Ε.Κ.Π.Α. Είναι κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος Σπουδών Δημιουργικής Γραφής του Ε.Α.Π., με άριστα. Τον Σεπτέμβριο του 2023, κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή, με τον τίτλο «Μάγμα εν-κάρδιον» και τον Φεβρουάριο του 2025 η δεύτερη ποιητική της συλλογή, το «Εύφλεκτον δέρας». Η πρώτη της ποιητική συλλογή έλαβε δύο Βραβεία, το 5ο Βραβείο και το Βραβείο «Ορφέας» στον «10ο Παγκόσμιο Διαγωνισμό Ποίησης Κ.Π. Καβάφη 2024». Στις 23 Νοεμβρίου 2024 τιμήθηκε με το «Διεθνές Βραβείο Πολιτισμού Yorgos Foudoulis», για την προσφορά της στον πολιτισμό. Η τρίτη της ποιητική συλλογή είναι ήδη εν τη γενέσει της, ενώ παράλληλα ετοιμάζεται ένα ακόμη βιβλίο της, μια συλλογή διηγημάτων.
Τα τελευταία δέκα χρόνια αρθρογραφεί σε έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο, τοπικής και πανελλαδικής εμβέλειας (άρθρα και δοκίμια). Ποιήματα και διηγήματά της έχουν δημοσιευτεί σε ιστοτόπους της λογοτεχνίας, της τέχνης και του πολιτισμού (Culture Book, Vakxikon. gr, Fractal-Η Γεωμετρία των ιδεών, Koukidaki, κ.ά.), καθώς και στο περιοδικό 3η Χιλιετία του Δημήτρη Πιστικού, αλλά και στον τοπικό τύπο. Το 2022 έλαβε Βραβείο Διηγήματος (για το διήγημα «Ανθισμένες Πασχαλιές») Ποιήματά της έχουν επίσης συμπεριληφθεί στον ετήσιο λογοτεχνικό τόμο για το 2023 του Λογοτεχνικού Περιοδικού «Κελαινώ», στο λογοτεχνικό ημερολόγιο 2024, «Αχ… Έρωτα», των εκδόσεων Βεργίνα, στο 4ο Ανθολόγιο Ποίησης «Ξεφυλλίσματα» του λογοτεχνικού ιστοτόπου iTravelPoetry, στο Νέο Λογοτεχνικό Ημερολόγιο 2024 του περιοδικού «Πνοές λόγου και τέχνης», καθώς και στον 32ο τόμο της Μεγάλης Εγκυκλοπαίδειας της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας Χάρη Πάτση. Τον Σεπτέμβριο του 2024 έλαβε Τιμητική Διάκριση στους 39ους Ποιητικούς Αγώνες Δελφών για το ποίημά της «Υποσχέσεις».
Έχει λάβει μέρος με τέσσερις (04) εισηγήσεις στο Πανελλήνιο Συνέδριο για την Προώθηση της Εκπαιδευτικής Καινοτομίας που διεξάγεται κάθε Οκτώβριο στη Λάρισα και παράλληλα υλοποιεί εισηγήσεις, παρουσιάσεις και επιμορφώσεις με θέμα την ποίηση, τη λογοτεχνία και τη δημιουργική γραφή σε σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, τόσο για μαθητές όσο και για εκπαιδευτικούς.
Από τον Απρίλιο του 2024 είναι Επίτιμο Ιδρυτικό Μέλος της Παγκόσμιας Ημέρας Κ.Π.Καβάφη-29 Απριλίου.
