Σήμερα γεννήθηκε, το δέκατο παιδί μου ─ «ΕΚ ΒΑΘΕΩΝ», νοματίζεται ─ (το παιδί της ποίησης),   αφού υπάρχουν κι άλλα 17  παιδιά (τα παιδιά της Ιστορίας).

Σφίγγω  τα χέρια καθεμιάς και καθενός σας, μαζί με τ΄αλογάριστα «ευχαριστώ», για την αγάπη, την πίστη και τη συντροφικότητα σε τούτα τα ουτοπικά σεργιάνια μου στις ράμνες του ήλιου, της χίμαιρας, των ποικιλώνυμων Θεών μου.

Και τώρα, αισθάνομαι την ανάγκη να  εξομολογηθώ, να  απαντήσω, σε  δυο σας  «γιατί»:  Το πρώτο αφορά στο «γιατί» γράφω ποίηση:  Το κάνω, λοιπόν,  για τέσσερις, κύρια, λόγους: Ο πρώτος είναι η αγάπη μου στη Ζωή, τον Άνθρωπο, την Ύπαρξη. Ο δεύτερος λόγος πηγάζει από το φόβο μου στο θάνατο, το χρόνο, την αέναη ανθρώπινη αγωνία για αιωνιότητα. Για μένα ο φόβος του θανάτου, είναι ο φόβος που αφορά στην παύση ζωής και προέρχεται απ’ την έντονη αίσθηση του εαυτού μου, από την έντονη αίσθηση ζωής. Όσο αφορά στην ανθρώπινη αγωνία για αιωνιότητα, την απάντηση δίδει ο ίδιος ο Γιώργος Σεφέρης στις «Δοκιμές» του: «Ο άνθρωπος είναι έτσι φτιαγμένος που δεν μπορεί να ζήσει χωρίς την ασφάλεια της αιωνιότητας. Κάποτε θυσιάζει εύκολα τη ζωή του, την αιωνιότητα δεν τη θυσιάζει». Ο τρίτος λόγος οφείλεται στη γλώσσα. Τη γλώσσα,  αγκωνάρι του Δυτικού Πολιτισμού, αφού τα πρώτα γραπτά μνημεία της Ευρώπης δεν είναι άλλα από εκείνα του Ομήρου και του Ησίοδου (750 π.Χ). Ομιλούμε για  τη γλώσσα που  ο Ρωμαίος Κικέρων ήθελε να διαλέγονται οι θεοί: «ει οι θεοί διαλέγονται, τη των Ελλήνων  γλώττη  χρώνται». Δεν «κατοικούμε, άλλωστε,  μια χώρα, κατοικούμε μια Γλώσσα και μια Ιστορία», παραφράζοντας Εμίλ Σιοράν. Ο τέταρτος λόγος είναι προσωπικός και αφορά  στη δυνατότητα, την ευχέρεια συνδιαλογής με τον ίδιο μου  τον εαυτό.

Το δεύτερο «γιατί», αφορά στον Εκδοτικό Οίκο «Κούρο». Θα υποστηρίξω, λοιπόν, μετά λόγου γνώσεως  (είμαι γεννήτορας 27 βιβλίων) πως  πρόκειται για μια ζείδωρη βροχή στην   αυχμηρή έρημο της Ποίησης, του βιβλίου, γενικά,  είναι μια αγκαλιά, ένα πάθος, μια «θεία τρέλα», κατά Πλάτωνα. Ο εκδότης Δημήτρης Φύκιρης, καθώς και  η Εκπρόσωπος Δημοσίων Σχέσεων, Σταυρούλα Βενιέρη, έγιναν από την πρώτη στιγμή φίλοι και αδελφοί και σύντροφοι  και συνοδοιπόροι στα χιμαιρικά σεργιάνια μου,  καταυγάζοντας την μεγαλύτερη αρετή του ανθρώπου, που δεν είναι άλλη από το να έχει, προπαντός,  “καρδιά”, τέτοια, όπως και η ποίηση: «μια ανθρώπινη καρδιά  φορτωμένη όλον τον κόσμο». Αυτή είναι η Ισόθεη Ποίηση, αυτός και ο Εκδοτικός Οίκος «Κούρος»…