Το παιδί χωρίς τη φύση

Γράφει η Σταματία Γαβριηλίδου

Παρ’ όλα αυτά, στερήσαμε από τα παιδιά της πόλης το δικαίωμα να συνυπάρχουν με το πολύτιμο φυσικό περιβάλλον. Συγκεντρωθήκαμε στις πόλεις και περιορίσαμε τα παιδιά σε τσιμεντένια κουτιά, από τα παράθυρα των οποίων δεν βρίσκουν διέξοδο, αφού ούτε θέα υπάρχει ούτε ορίζοντας για να ταξιδέψει η περίεργη παιδική ματιά. Στην πόλη αντικρίζουν μόνο πανύψηλα κτίρια και ακούνε ανυπόφορους θορύβους.

Όλοι γνωρίζουμε ότι υπάρχει ένα σημαντικό παιδαγωγικό εργαλείο, του οποίου η προσφορά είναι ανεκτίμητη. Αναφέρομαι στο παραμύθι, το οποίο δεν αποτελεί απλώς μια διασκεδαστική δραστηριότητα. Είναι ένα ανεκτίμητο εκπαιδευτικό μέσο που συμβάλλει στη συναισθηματική, γνωστική, γλωσσική και ηθική ανάπτυξη των παιδιών, προετοιμάζοντάς τα παράλληλα για την πραγματική ζωή.

Αποτελεί μια γέφυρα που οδηγεί το παιδί από τον φανταστικό κόσμο στον πραγματικό, εξοπλίζοντάς το με κριτική σκέψη, βοηθώντας το να κατανοήσει πανανθρώπινες αξίες και να διαχειρίζεται τις δυσκολίες που θα συναντήσει στη ζωή του.

Δυστυχώς, δεν υπάρχει πια το Άγιο γόνατο της γιαγιάς, για να ακουμπήσουν τα μικρά μας ελαφάκια τα κεφαλάκια τους και να ταξιδέψουν σε κόσμους μαγικούς και ονειρεμένους, όπως ποθεί η ψυχή τους