Κάποια κορίτσια δεν έχασαν ποτέ τη μητέρα τους. Έχασαν όμως το βλέμμα της.
Μύθος:
Μια μητέρα με διαταραχή προσωπικότητας δεν αγαπά το παιδί της.
Αλήθεια:
Πολλές φορές αγαπά βαθιά. Τόσο βαθιά που φοβάται τρομακτικά την απώλεια, την απόρριψη ή την εγκατάλειψη. Το πρόβλημα δεν είναι πάντα η απουσία αγάπης. Είναι η δυσκολία ρύθμισης του συναισθήματος, της σταθερότητας και των ορίων μέσα στη σχέση.
Μύθος:
Το τραύμα περνά μόνο μέσα από τη βία ή την κακοποίηση.
Αλήθεια:
Το παιδί μπορεί να τραυματιστεί και μέσα από τη συναισθηματική αστάθεια. Από το να μην ξέρει ποια μητέρα θα συναντήσει σήμερα. Από το να χρειάζεται συνεχώς να “διαβάζει” διαθέσεις για να αισθανθεί ασφαλές.
Μύθος:
Αυτές οι μητέρες είναι “κακές μητέρες”.
Αλήθεια:
Πολλές ήταν κάποτε παιδιά που επίσης δεν κρατήθηκαν ψυχικά. Παιδιά που μεγάλωσαν μέσα σε χάος, φόβο, αστάθεια ή εγκατάλειψη. Ο ψυχισμός τους οργανώθηκε γύρω από την επιβίωση — όχι γύρω από την ασφάλεια.
Και κάπου εκεί βρίσκεται και το πιο δύσκολο σημείο:
Το παιδί συχνά μεγαλώνει αγαπώντας και φοβούμενο ταυτόχρονα τη μητέρα του.
Αυτό δημιουργεί έναν βαθύ εσωτερικό διχασμό.
Γιατί το παιδί χρειάζεται τη μητέρα του για να επιβιώσει ψυχικά, ακόμη κι όταν η ίδια η σχέση γίνεται πηγή αγωνίας.
Κάποια παιδιά γίνονται υπερβολικά ώριμα.
Άλλα γίνονται “αόρατα”.
Άλλα μαθαίνουν να φροντίζουν τους άλλους πριν καν μάθουν να αναγνωρίζουν τον εαυτό τους.
Όμως υπάρχει και κάτι εξίσου σημαντικό:
Η διάγνωση δεν είναι πεπρωμένο.
Μια μητέρα που αναγνωρίζει τις δυσκολίες της, ζητά βοήθεια, μπαίνει σε θεραπεία και μπορεί σταδιακά να αναστοχάζεται τον εαυτό της, μπορεί να αλλάξει βαθιά τον τρόπο που σχετίζεται.
Γιατί αυτό που θεραπεύει περισσότερο ένα παιδί δεν είναι η τελειότητα.
Είναι η δυνατότητα επανόρθωσης.
Το να μπορεί κάποιος να πει:
«Σε πλήγωσα.»
«Δεν άντεξα.»
«Φοβήθηκα.»
«Θέλω να προσπαθήσω αλλιώς.»
Και ίσως αυτή να είναι η μεγαλύτερη αλήθεια από όλες:
Δεν μας καθορίζει μόνο το τραύμα που λάβαμε.
Μας καθορίζει και το αν κάποια στιγμή βρέθηκε ένας άνθρωπος — ή γίναμε εμείς αυτός ο άνθρωπος — που τόλμησε να σταματήσει τη μεταβίβασή του.
Σουζάνα Παπαφάγου , Κλινική – Αναπτυξιακή Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεύτρια.
Σπούδασα στην Ιταλία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Ψυχολογίας της Πάρμα, στο πενταετές πρόγραμμα ‘Αναπτυξιακή Κλινική Ερευνητική Ψυχολογία’.Επέστρεψα στην Ελλάδα αφού ολοκλήρωσα μεταπτυχιακό πρόγραμμα με τίτλο «οικογενειακή θεραπεία και σεξουαλική διαφορετικότητα » και ξεκίνησα αμέσως πενταετή εκπαίδευση στην Ελληνική Εταιρία Αναλυτικής Ομαδικής και Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας, όπου πια είμαι τακτικό μέλος.
Το 2011 ξεκίνησα να παρακολουθώ εκπαιδευτικό πρόγραμμα στο Ινστιτούτο Ψυχοδράματος Αθηνών για 4 χρόνια.Έχω παρακολουθήσει και ολοκληρώσει εκπαιδευτικά σεμινάρια στην Ελληνική Ψυχοσωματική Εταιρία και συνεχίζω να καταπιάνομαι με εκπαιδεύσεις και εποπτικές συνεδρίες.Τα τελευταία 10 χρόνια έχω υπάρξει επιστημονικός συνεργάτης στο Αιγινήτειο νοσοκομείο ως ομαδική αναλύτρια στο Τμήμα Διαταραχής Προσωπικότητας.
Το 2008 ξεκίνησα να εργάζομαι ιδιωτικά στο γραφείο μου με οικογένειες, ζευγάρια, ομάδες και ατομικά (ενήλικες, εφήβους και παιδιά,).Το 2018 ονειρεύτηκα να δημιουργήσω έναν χώρο θεραπείας και τέχνης, όπου θα συνεχίσω να δουλεύω ατομικά και ομαδικά μέσω της αναλυτικής ψυχοθεραπείας αλλά θα πραγματοποιούνται παράλληλα, ομάδες ζωγραφικής και Πύλου κυρίως (σε συνεργασία με καλλιτέχνες), ομάδες δημιουργικής γραφής, ομάδες συμβουλευτικής γονέων και δραστηριότητες για όλη την οικογένεια.
Το όνειρό μου ξεκινά να ζωντανεύει σε μια δύσκολη περίοδο, της πανδημίας, μιας και «αναγκάστηκα» να αλλάξω χώρο λόγο τετραγωνικών (έπρεπε να μεταφερθώ, μετά τα 13 χρόνια, σε μεγαλύτερο χώρο).Από το 2013 γράφω στο περιοδικό Τaλκ (περιοδικό για γονείς), αναπτύσσοντας κυρίως ψυχολογικά θέματα, και μιλώ για την ευεργετική ιδιότητα των βιβλίων μέσα από τη στήλη μου «Μια ψυχολόγος διαβάζει βιβλία ».
θα με βρείτε στο https: www.humansoulroots.com
ΣΟΥΖΑΝΑ ΤΖ. ΠΑΠΑΦΑΓΟΥ
ΚΛΙΝΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ ΠΑΡΜΑΣ
ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Επιστημονικός συνεργάτης στο τμήμα Διαταραχών προσωπικότητας Α’ ψυχιατρικής κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πηγή: https://www.storytellinghumans.com -Σουζάνα Παπαφάγου.
