Ο συγγραφέας Παύλος Ρεμούνδος μιλά για το «Επτά μέρες στην Κόλαση».

Συνέντευξη στον Γιάννη Ζυγούλη

Ο Παύλος Ρεμούνδος έγραψε το πρώτο του μυθιστόρημα το 2016 κι από τότε ακολούθησαν άλλα τρία. Αφορμή γι’ αυτή τη συνομιλία ήταν το τελευταίο του έργο με τίτλο «Επτά μέρες στην Κόλαση» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Επίκεντρο. Στο έργο, ο συγγραφέας ονειρεύεται ότι απεβίωσε και βρίσκεται στον Παράδεισο. Όμως εκεί, η κατάσταση είναι κάπως βαρετή και γι’ αυτό ζητά από τον Άγιο Πέτρο την άδεια να επισκεφθεί την Κόλαση. Θέλει με αυτόν τον τρόπο να γνωρίσει αμαρτωλούς αλλά ταυτόχρονα ενδιαφέροντες ανθρώπους, ώστε να επιστρέψει στον Παράδεισο και να γράψει ένα βιβλίο. Η συνέχεια του βιβλίου είναι απολαυστική και η συνομιλία με τον Παύλο Ρεμούνδο είναι απολαυστικότερη:

Κύριε Ρεμούνδο, ποια ήταν η αιτία και το αρχικό ερέθισμα για το έργο «Επτά μέρες στην Κόλαση»;

Το ερέθισμα προέκυψε μάλλον τυχαία. Έπεσε στα χέρια μου μία βιογραφία του πρίγκιπος Νικολάου Μαυρογένη, γραμμένη τον 19ο αιώνα από έναν Γάλλο συγγραφέα, που με γοήτευσε. Πήρα αρκετά ιστορικά στοιχεία από το βιβλίο εκείνο, αλλά μού κέντρισε το ενδιαφέρον να διερευνήσω σε βάθος την ιστορία της τάξης αυτής των Φαναριωτών πριγκίπων και βρήκα την ιστορία τους συναρπαστική.

Με ποια κριτήρια επιλέγετε συνήθως τα θέματά σας;

Η Ιστορία – με το Ι κεφαλαίο – αποτελεί μία ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. Αλλά έχει επιλέξει να προβάλει κάποιες ένδοξες περιόδους της με μία πληθώρα συγγραμμάτων, που τοποθετούν τους πρωταγωνιστές τους σε περίοπτα βάθρα, ώστε να τούς μαθαίνουμε και να τούς βλέπουμε όλοι, ρίχνοντας με ανεξήγητα κριτήρια όλες τις άλλες στις αποθήκες της λήθης. Αυτό βέβαια είναι άδικο, αλλά η ανθρώπινη μνήμη δεν είναι τόσο μεγάλη, ώστε να χωρέσει όλα όσα έχουν προηγηθεί πριν από εμάς.

Με αυτό το κριτήριο επιλέγω τα θέματά μου. Με γοητεύει να ανασύρω από την λήθη περιόδους και πρόσωπα ξεχασμένα και να προσπαθώ με την μορφή ενός μυθιστορήματος να τα ξαναζωντανεύω.

Ποια προβλήματα σας δημιούργησε το γεγονός ότι οι Φαναριώτες του 18ου και 19ου αιώνα είναι σχετικά άγνωστο κεφάλαιο της Ιστορίας;

Το πρόβλημα της έλλειψης εκτεταμένης βιβλιογραφίας, γεγονός που δυσκολεύει την έρευνα.

Σας γοητεύει η συγκεκριμένη ιστορική περίοδος; Τι είναι αυτό που σας συγκινεί;

Η συγκεκριμένη περίοδος δεν μπορώ να πω ότι μού είναι ιδιαίτερα ελκυστική, αλλά ομολογώ ότι η προσωπικότητα αυτών των ανθρώπων και οι συναρπαστικές ιστορίες τους άσκησαν μιάν ιδιαίτερη γοητεία πάνω μου, ώστε να τούς αφιερώσω αυτό το βιβλίο.

Ποιο δίδαγμα θα θέλατε να κρατήσουν οι αναγνώστες από το έργο σας; Τα καταφέρατε;

Θα ήθελα να πάρουν μία γεύση και να γνωρίσουν αυτήν την ξεχασμένη αλλά γοητευτική εποχή, που προηγήθηκε της Ανεξαρτησίας του Ελληνικού Κράτους και που άφησε το αποτύπωμά της και στα μεταγενέστερα χρόνια.

Το έργο σας διαθέτει χιούμορ και αυτοσαρκασμό. Όμως στη σελίδα 153 τα χαμόγελα σταματούν: «Ο φθόνος και οι αντιζηλίες ήταν πάντα το κουσούρι της ελληνικής φυλής». Είναι διαχρονικό αυτό το κουσούρι ή εκκολάπτεται από τις συνθήκες;

Δυστυχώς το ελληνικό αυτό κουσούρι είναι διαχρονικό και μάς κυνηγάει από αρχαιοτάτων χρόνων. Η ελληνική ιστορία είναι διαποτισμένη από αντιζηλίες, φθόνο, διχόνοιες και διχασμούς. Στην αρχαία Αθήνα η μοίρα των μεγάλων ανδρών, που ξεπερνούσαν σε δόξα τους υπόλοιπους και αποτελούσαν απειλή για τους αντιπάλους τους, ήταν μία: ο εξοστρακισμός. Στην νεότητά του ο Θεμιστοκλής έλεγε: ” Ούκ εά με καθεύδειν το του Μιλτιάδου τρόπαιον” , δηλαδή, δεν με αφήνει να ησυχάσω η δόξα του Μιλτιάδη. Ο Μιλτιάδης πέθανε στην φυλακή, ο Θεμιστοκλής και ο Αριστείδης εξοστρακίσθηκαν, ο Αλκιβιάδης καταδικάστηκε ερήμην σε θάνατο και μόνον ο Περικλής έμεινε αλώβητος, μάλλον γιατί τον πρόλαβε ο λοιμός.

Ο Άγιος Πέτρος, στη σελίδα 12, δεν εκτιμά ιδιαίτερα το έργο σας… Η δική σας άποψη (για τα βιβλία σας) ποια είναι;

Η δική μου άποψη δεν μπορεί να είναι αντικειμενική. Ο κάθε συγγραφέας αγαπάει τα βιβλία του σαν παιδιά του. Μόνο το αναγνωστικό κοινό μπορεί να έχει μία έγκυρη άποψη.

Για να ολοκληρώσετε το τελευταίο σας έργο φαντάζομαι ότι αφιερώσατε αρκετό καιρό στην προετοιμασία και την ιστορική έρευνα. Ίσως μήνες;

Περίπου ένα χρόνο.

Ποια είναι η συνταγή για ένα επιτυχημένο ιστορικό μυθιστόρημα;

Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη συνταγή. Ο κάθε συγγραφέας έχει την δική του. Η δική μου συνταγή είναι ο σεβασμός στην ιστορική ακρίβεια των γεγονότων και η γλαφυρή, λογοτεχνική αφήγηση ώστε το κείμενο να ρέει ευχάριστα για τον αναγνώστη.

Ποιο είναι το επόμενο βήμα στη συγγραφική σας πορεία; Ποιο είναι το επόμενό σας θέμα;

Το επόμενο βιβλίο που ετοιμάζω αναφέρεται στους ανθρώπους των γραμμάτων, που κατάφεραν να διαφύγουν από την λαίλαπα και το μακελειό της Αλώσεως της Κωνσταντινουπόλεως από τον Μωάμεθ Β’ το 1453, διέσωσαν όσα αρχαία κείμενα μπορούσαν και κατέφυγαν στην Ιταλία, όπου μετέφρασαν τους αρχαίους Έλληνες συγγραφείς στα λατινικά, θέτοντας έτσι τις βάσεις για την Αναγέννηση.

Κύριε Ρεμούνδο, ευχαριστώ θερμά!

Παύλος Ρεμούνδος

Ο Παύλος Ρεμούνδος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1952. Από παιδί αγαπούσε τα βιβλία, την ιστορία και ονειρευόταν ταξίδια σε τόπους μαγικούς. Μεγαλώνοντας έκανε τα όνειρά του πραγματικότητα. Σπούδασε Νομικά στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και σταδιοδρόμησε ως διπλωμάτης. Με την ιδιότητα αυτή έζησε για χρόνια στην Κένυα, την Ολλανδία, την Βουλγαρία, την Αίγυπτο, την Κροατία, το Καμερούν και την Κούβα. Έχει ταξιδέψει και στις πέντε ηπείρους του πλανήτη, συλλέγοντας έναν ανεκτίμητο πλούτο εμπειριών και αναμνήσεων.

Μετά την λήξη της διπλωματικής διαδρομής του, επέστρεψε στην Αθήνα και αποφάσισε να ασχοληθεί με το γράψιμο. Το πρώτο του βιβλίο «Εγώ, η Galla Placidia», μία μυθιστορηματική βιογραφία, κυκλοφόρησε το 2016 και ακολούθησαν ένα ιστορικό μυθιστόρημα με τίτλο «Το περιδέραιο της Φιορέντσας», το 2018 και ένα δεύτερο μυθιστόρημα με τίτλο «Στον αστερισμό της Αγγέλικας», το 2019, από τις εκδόσεις ΩΚΕΑΝΟΣ.

Σήμερα ζει στην Αθήνα. Έχει μία κόρη και δύο εγγόνια.

Για τους φίλους του είναι λάτρης της ζωής (bon viveur), αποδεχόμενος με ευχαρίστηση κάθε καινούργια εμπειρία, που αυτή έχει να του δώσει. Για τα εγγόνια του, την Ισαβέλλα και τον Φίλιππο, είναι ο παππούς-παραμυθάς, που απολαμβάνουν να ακούνε να τούς διαβάζει ή να τούς διηγείται συναρπαστικές ιστορίες.

Ο Γιάννης Ζυγούλης γεννήθηκε στη Στυλίδα Φθιώτιδος και τα τελευταία χρόνια ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος και μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ). Έχει εργαστεί ως ρεπόρτερ στις εφημερίδες Καθημερινή και Νέα Μεσημβρινή, στο περιοδικό ΕΝΑ και στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Σκάι και Flash.Επίσης διετέλεσε επί σειρά ετών αρχισυντάκτης ύλης στην εφημερίδα Ημερησία. Είναι μέλος του Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών και Συγγραφέων.