Έκανε πολύ κρύο αρχές του ’70 εδώ στα μέρη μας’στις παλιές Κουκουβάουνες στη σημερινή Μεταμόρφωση’καθώς τα σπίτια ήταν πλίνθινα-τα περισσότερα-μάζευαν υγρασία στους πλινθόχτιστους τοίχους και οι συνθήκες διαβίωσης ήταν αρκούντως ανθυγιεινές,καθώς δεν υπήρχαν τα καλοριφέρ και η κεντρική θέρμανση που ζέσταινε και ζεσταίνει το σώμα των ανθρώπων’ενίοτε και την ψυχή.

Τι να έκαναν τα παλιά τζάκια,οι ξυλόσομπες κι αργότερα οι σόμπες πετρελαίου στα πλίνθινα σπίτια- ιδίως της Γκινοσάτη- που στην πραγματικότητα είναι δρόμος πάνω από ρεματιά!

Το βουητό των υπόγειων νερών κάτω από τα πλατάνια της τα ακούγαμε τις νύχτες ,ενώ στο σώμα μας νιώθαμε την υγρασία της βροχής και το κρύο των ανέμων.Πολλές φορές το κρύο τρύπωνε από τα κουφώματα της πόρτας η των παραθύρων και οι στάλες βροχής έσταζαν από τα παλιά κεραμίδια’

κάπως έτσι στάζουν στη μνήμη οι αναμνήσεις των παιδικών μας χρόνων’κάπου εκεί στα 197…Μια φορά κι έναν καιρό,λοιπόν,φορούσαμε τις παιδικές πιτζάμες και ξαπλώναμε νωρίς για ύπνο ,για να ζεσταθούμε.

Κι όταν την παραμονή κι ανήμερα των Χριστουγέννων μας ξύπναγε η μάνα για τα κάλαντα ή την εκκλησία ,περί τις πέντε το πρωί ,το κρύο ήταν διαπεραστικό κι επίμονο.

Θυμάμαι φορούσα το παντελόνι και το πουλόβερ πάνω από την πιτζάμα,γιατί κρύωνα πολύ,παρά πολύ…

Αλλά και για έναν άλλον λόγον ,ολίγον τι κωμικόν,αλλά και πολύ προσωπικόν.

Τα μάλλινα ρούχα τότε με “τσιμπούσαν” στο σώμα’ήταν άκρως ενοχλητικά κι ένιωθα άσχημα’ μα πολύ άσχημα.

Φορούσα λοιπόν τα μάλλινα ρούχα πάνω από τις πιτζάμες κι έτσι ούτε κρύωνα ούτε με ενοχλούσαν τα μάλλινα…

Ωστόσο με δυσκολία βάδιζα ,με δυσκολία στεκόμουν, με δυσκολία έκανα κάθε κίνηση’ κι αναψοκοκκίνιζα κι ένιωθα στενοχώρια αφόρητη…

Τώρα σχεδόν πενήντα χρόνια μετά, με “τσιμπούν” οι αναμνήσεις των τότε χρόνων στο μυαλό και στην καρδιά,και η υγρασία του κλίματος στο αναπνευστικό και στα οστά…Άλλωστε οι περισσότεροι παλιοί που γνώρισα εδώ στην περιοχή μας είχαν αναπνευστικά προβλήματα’ άλλοι πιο σοβαρά ,άλλοι λιγότερο.

Οι υγρασίες και οι ανθυγιεινές εργασίες των ανθρώπων εκείνης της εποχής είχαν κάνει τη δουλειά τους ,όπως και το μανιώδες κάπνισμα άλλωστε..

Τώρα για να αποφύγω τις παρενέργειες της αφόρητης υγρασίας των καιρών μας ,κάπου- κάπου ενδύομαι με ισοθερμικά…

Πράγματι τα ισοθερμικά ζεσταίνουν το σώμα και το προστατεύουν από την υγρασία του περιβάλλοντος, αλλά το “τσίμπιμα”των αναμνήσεων των τότε εορταστικών ημερών μόνο οι παιδικές πιτζάμες θα μπορούσαν να το θεραπεύσουν…

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν οι παιδικές πιτζάμες…