Πάλι κλωθογύριζε στο κεφάλι της εκείνο το «δεν πειράζει». Νόμιζε ότι το είχε ξεχάσει όμως ήταν τόσο ζωντανό μέσα της. Ήθελε να φωνάξει «ΝΑΙ πειράζει!! Δεν είμαι υπεράνω. Προσπαθώ αλλά δεν συμβαίνει» ‘Ολο το κορμί της έτρεμε από την προσπάθεια .Μετά από τόσα πολλά χρόνια τελικά κανείς δεν την κατάλαβε. Δε μπορεί να δώσει άλλο . Ξαφνικά στέρεψε! Στέρεψε από το πολύ δόσιμο. Στέγνωσε!

Στέγνωσε από τη αγάπη που ένιωθε. Δεν ήταν ότι η ζωή της χρωστούσε. Κάθε άλλο. Είχε μια υπέροχη οικογένεια ,μια υπέροχη δουλειά και γονείς που την αγάπησαν, έστω και με τον τρόπο τους. Και είχε μια φίλη που ήταν το παν. Δυστυχώς συγγενικά και κοντινά πρόσωπα δεν την τίμησαν. Όμως δεν μπορούμε να τα θέλουμε και όλα. Τόσο μπορούσαν να την καταλάβουν.

Το μυαλό τους μέχρι εκεί έφτανε. Τι να κάνουμε ;’Αλλάζει το μυαλό; Το κακό είναι ότι αυτό το καταλαβαίνεις όταν πια έχεις πατήσει τα εξήντα. Μέχρι τότε απλά προσπαθείς και δίνεις στον άλλο ευκαιρίες λέγοντας στον εαυτό σου ότι επειδή τον αγαπάς θα μπορέσεις να τον κάνεις να σε καταλάβει. Και προσπαθείς με αγάπη και κατανόηση που φυσικά δεν την βρίσκεις από το μέρος του. Και αρχίζει αυτό το φορτικό «δεν πειράζει» θα καταλάβει. Και όταν τίποτε δεν συμβαίνει για να αλλάξει το τοπίο, απογοητεύεσαι όλο και περισσότερο με τα χρόνια. Συρρικνώνεται η παρουσία σου.

Κάθε μέρα κι από λίγο μέχρι να εξαφανιστείς από τη ζωή τους. Έκανες ό,τι ήταν δυνατόν! Από μέρους σου δεν έχεις πως και γιατί. Ήσουν εκεί και κανένας δε σε αναζήτησε. Περίμενες ένα τηλέφωνο με μια κάποια αγωνία για το πώς περνάς ,τι κάνεις ,αν είσαι καλά. Αλλά ποτέ δεν ήρθε . Μια απρόσμενη επίσκεψη που να λέει ότι «μου έλειψες!»…… και περιμένεις αλλά τίποτε ,κενό. Σε έχουν ήδη ξεχάσει!

Πώς να πας και να τους επιβάλλεις την παρουσία σου; Ή να τους τηλεφωνήσεις; Αφού δε σε ξέρουν κάν. Είσαι μια άγνωστη! Να το κάνεις για σένα; Όχι! Υπάρχει και μια αξιοπρέπεια! Θα το σκουπίσεις ,θα σκουπίσεις και τα μάτια σου και θα συνεχίσεις χωρίς αυταπάτες .Μέχρι εδώ ήταν! Τέτοιες σχέσεις δεν είναι σχέσεις είναι «τίποτε». Η σχέση ζητάει ευθύνη, ειλικρίνεια, αποδοχή, δέσμευση . ‘Όταν δεν τάχει αυτά είναι απλώς γνωριμία. Δυστυχώς!

Η γυναίκα έμεινε μέσα στις σκέψεις της. Ήθελε μα πόσο ήθελε να μπορούσε να είναι αρεστή σε όλους. ‘Όμως ήξερε πια ότι αυτό δε μπορούσε να γίνει. Είχε περάσει πολλά που την είχαν σημαδεύσει . Δε γινόταν να πει «δεν πειράζει»! Πείραζε και πολύ μάλιστα αλλά δεν ήταν εκείνη που έφταιγε για τους άλλους. ‘Ήξερε ότι και οι άλλοι είχαν μεγάλο μερίδιο που φυσικά δεν αποδέχονταν. ‘Επρεπε να τους αφήσει στην ησυχία τους . Δεν θα τους άλλαζε γνώμη. Ήταν ανώφελο και ανόητο να φαντάζεται ότι θα τους «αλλάξει».

Ο καθένας στο δρόμο του, όποιος κι αν είναι αυτός!