Πάει κι αυτή η Κυριακή… – Γράφει ο Δημήτρης Περιβολαράκης.

Είχαμε χορτάσει μπάλα στις αλάνες της Μεταμόρφωσης και μαζευόμασταν κατάκοποι τέτοια ώρα.

Καθώς βράδιαζε άλλη μια Κυριακή’το μυαλό μας ήταν στην “Αθλητική Κυριακή”,που άρχιζε κατά τις δέκα το βράδυ’ όλη μας η αγωνία ήταν να μας αφήσει η μάνα να την δούμε.Γιατί ,όπως έλεγε ,ήταν αργά και την άλλη μέρα είχαμε σχολείο.

Λίγα τα στιγμιότυπα από τους αγώνες τότε κι ασπρόμαυρα.

Όπως όλη η εποχή εκείνη μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του ’70.

Νωχελικά ανοίγαμε τα βιβλία και κάναμε κάποια ψευτοεπανάληψη.Ίσα -ίσα για να μην ακούμε παρατηρήσεις.

Ωστόσο δεν υπήρχε μυαλό για διάβασμα.

Τακτοποιούσαμε τα βιβλία και τα τετράδια στη σάκκα μας.Μαζί με την αγωνία μας και τα όνειρά μας.

Τα όνειρά μας  τα βάζαμε στην κασετίνα με τις χρωματιστές μπογιές.

Όταν ξυπνούσαμε το πρωί της Δευτέρας αυτά είχαν πάρει ένα χρώμα απ’αυτές’

ήταν βαμμένα με την προσμονή της άλλης Κυριακής…

Τις καθημερινές δεν τις μετρούσαμε…

κάπως έτσι πέρασαν τα χρόνια’

από Κυριακή σε Κυριακή…

Οι απόψεις του εκάστοτε άρθρου, αντικατοπτρίζουν την προσωπική άποψη του συντάκτη. Προτείνουμε, ο εν δυνάμει αναγνώστης, αφενός να προβαίνει σε έλεγχο αγοράς, για την εύρεση της πιο συμφέρουσας τιμής, αφετέρου κατά  την αγορά, να επισκέπτεται  οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο, ώστε να ελέγξει από μόνος του, κατά πόσο το συγκεκριμένο ανάγνωσμα, καλύπτει τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα του.