Βία και βια! Και το μέτρημα χάνεται. Και μαζί με τον αριθμό χάνεται και η ουσία του. Και η επίθεση γίνεται άμυνα. Και η πρόληψη επίθεση. Και η δράση υποταγή. Και φόβος. Και ανασφάλεια. Και αδυναμία συγκέντρωσης … της προσοχής και συνάμα της μνήμης. Διάσπαση και απόσπαση. Απουσία και άγνοια κινδύνου… ορατού και αοράτου.

Η βία και η εκτός ορίων επιθετικότητα ανάμεσα σε ανήλικα παιδιά που θα έπρεπε, λογικά (!) να παίζουν σε πλατείες, να κυνηγιούνται πίσω από θάμνους, να χτυπούν τα γόνατά τους, να λερώνουν τα ρούχα τους, να διαφωνούν για κανόνες παιγνιδιών, να φλερτάρουν έστω αδέξια, έχουν λάβει διαστάσεις μάστιγας. Τούτη η πανδημία έχει κοινωνικά χαρακτηριστικά και έχει δυστυχώς μια γνησίως αύξουσα τάση να ξεπεράσει την προηγούμενη υγειονομική. Και μάλιστα με συνέπειες βαρύτερες και πιο επώδυνες. Μα η κοινωνία μας δεν αντέχει άλλες ωδίνες, Ούτε και άλλους πρόωρους τοκετούς…

Καθημερινά γινόμαστε αυτόπτες ή αυτήκοοι μάρτυρες γεγονότων τα οποία στοιχειώνουν το παρόν και το μέλλον της κοινωνίας. Ανήλικα παιδιά εντάσσονται σε συμμορίες. Τα ηλικιακά όρια αυτής της ένταξης κατεβαίνουν επικίνδυνα. Η έκπτωση των αξιών οδηγεί σε κατάφωρη πτώση του ανθρώπου, σε κατάπτωση του ανθρώπου ως όντος με λογική και κυρίως με συναίσθημα. Και τούτο το «συν» είναι που κάνει τη διαφορά ειδοποιό. Αλλιώς η έλλειψή του οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια στα «πλην» που καθιστούν κάθε ειδοποίηση διαφορετική ως …προειδοποίηση.

Όταν ο Αριστοτέλης χιλιάδες χρόνια πριν μιλούσε ή μάλλον δίδασκε τη συναισθηματική νοημοσύνη των ανθρώπων (για να έχει χρόνια μετά ο συγγραφέας Daniel Goleman την πολυτέλεια να την αναπαραγάγει με απόλυτη πιστότητα!), σίγουρα θα αισθανόταν κατάπληξη σήμερα αν διαπίστωνε την απουσία της από ένα παιδί που «λογικά» θα πρέπει να διέπεται από την ευαισθησία και τη αθωότητα της ηλικίας του. Πού πήγε η ταραχή της ψυχής, η αέναη κίνηση του μάγματός της μπροστά στη θέα ενός ανθρώπου που υποφέρει ανήμπορος, εκλιπαρώντας για βοήθεια; Και πώς, αλήθεια, γίνεται όχι μόνο να μένει κανείς απαθής, αλλά και να ηδονίζεται από τον πόνο που καθρεφτίζεται στα αθώα μάτια ενός ανυπεράσπιστου πλάσματος; Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος. Αλλά… και αν ο άνεμος τα παρασύρει, πού άραγε να καταλήγουν;

Όσα ο άνεμος παίρνει

Όσα η ώρα φέρνει

Και όσα ο χρόνος παρασύρει στο διάβα του.

Και παρακολουθούμε εναλλαγές προσωπείων

καλλωπισμούς αγουροξυπνημένων προσώπων,

προσπαθώντας να συλλάβουμε το νόημα

μιας ομορφιάς που έχει εθιστεί να πλανεύει (Γ.Γ.)

Και άρθρα δημοσιεύονται ειδικών και μη και λόγοι εκφωνούνται με στόμφο και δεινή ρητορεία και επιχειρήματα επιστρατεύονται για να αναδείξουν τα αίτια και να αναζητήσουν λύσεις και παυσίπονες ενέργειες. Μα… τα παυσίπονα θεραπεύουν το σύμπτωμα. Έτσι, η αιτία παραμένει εκεί, στου νου το άφατο και στα ψυχής το άβατο, γιατί απλώς το σύμπτωμα ξέρει, έτοιμο από καιρό, να καμουφλάρεται με τέχνη. Τόσα χρόνια, βλέπεις, έχει μάθει τα πιο αποτελεσματικά προϊόντα κάλυψης της επιδερμίδας… Μόνο που αυτά είναι ακριβά, για αυτό και κάποιες φορές αγοράζονται σε περιόδους …εκ-πτώσεων. Και η αναφορά ετούτη δεν είναι μόνο για τις τιμές…

Έχουμε λοιπόν και λέμε:

Πάνω από δέκα χρόνια μια οικονομική κρίση που οδήγησε οικογένειες στον οικονομικό μαρασμό και ανθρώπους στο θάνατο. Και όχι μόνο του σώματος…

Πάνω από τρία χρόνια μια υγειονομική κρίση που ξέθαψε συνήθειες άλλων εποχών. Συνήθειες που μύριζαν ναφθαλίνη και ανέπνεαν θάνατο. Και κυρίως της ψυχής…

Πάνω από ένα χρόνο μια κοινωνική κρίση, με έναν πόλεμο που μαίνεται και με έναν ακόμα που ξέσπασε δίπλα μας και με συνέπειες που δεν τολμούμε πια να φανταστούμε. Απόκαμε και η φαντασία και πώς να τα βάλει με τη δύναμη μιας αρρωστημένης λογικής. Ο θάνατος της φαντασίας και του συναισθήματος οδηγεί σε έναν αργό και βασανιστικό θάνατο τον άνθρωπο… Λόγια του Ντόριαν Γκρέυ, αλλά… ποιος έχει σήμερα τη δύναμη και την περισσή γενναιότητα να αντικρίσει με παρρησία το είδωλό του στον καθρέφτη;

Μια οικογένεια που πάσχει, ένα σύστημα του οποίου οι συνεκτικοί δεσμοί έχουν χαλαρώσει επικίνδυνα, μια κοινωνία που ακροβατεί αναζητώντας στηρίγματα και πρότυπα και μια αισθητική που αναζητείται σε φθηνά παζάρια δουλεμπόρων ελπίδων. Και ένα εγώ τραυματισμένο βαριά που δεν έχει χρόνο και διάθεση να επουλώσει τις πληγές του. Παρά μόνο τις γλύφει, μήπως και επιτύχει μια ανέξοδη αυτοϊαση. Όταν η κάθε σου μέρα εξελίσσεται σε έναν αγώνα για επιβίωση, η αυτοσυντήρηση φαντάζει ως ο μοναδικός δρόμος σωτηρίας. Το καβούκι έχει βρει, ως φαίνεται, το σκοπό της βαρετής του ζωής… να επουλώνει με γάζες αδιάβροχες ένα τραυματισμένο εγώ…

Εγώ!

Ο άσωτος που αναζητά επιστροφής διέξοδο

σε μια κατάσταση αθώα και ασφαλή

πριν η τέταρτη σάλπιγγα ηχήσει.

Τη μεγαλύτερη αποκάλυψη τη ζω τώρα

Και τη ζω να με καίει συθέμελα

σε κείνο το σπήλαιο που από καιρό πολύ

ζει στης καταφρόνιας την ντροπή και την άρνηση (Γ.Γ.).

Από την άλλη, γονείς που αγνοούν τη δύναμη των ενοχών τους, αβοήθητοι κάνουν ό,τι μπορούν, για να μη νιώσει το παιδί αρνητικό συναίσθημα, να μη νιώσει φόβο, πόνο, λύπη, στενοχώρια, να νιώθει μόνο πρόσκαιρη ικανοποίηση και αυτό το αίσθημα μιας επίπλαστης πληρότητας, η οποία αγοράζεται ενίοτε πολύ ακριβά και με δάνεια υψηλότοκα. Μόνο που το κεφάλαιο εξοφλείται μεν από τους γονείς, αλλά ο τόκος από το σύνολο της κοινωνίας. Γιατί απλά… η καρδιά πονάει όταν ψηλώνει, αλλά και ψηλώνει την ώρα που πονά. Γιατί εκείνη τη στιγμή εμβολιάζεται με το πόνο του ανθρώπου και των πραμάτων. «Ο άνθρωπος όταν νιώθει πόνο είναι ζωντανός. Όταν όμως νιώθει τον πόνο του άλλου, τότε ναι, είναι Άνθρωπος». Άμα μιλάει ο Καζαντζάκης, τι να πει κανείς…

Και βέβαια, προσοχή στην απονεύρωση. Προκαλεί πλήρη απευαισθητοποίηση. Και καλά να γίνεται σε ένα… δόντι. Άμα όμως προκαλείται στην ψυχή, υπάρχει πρόβλημα. Γιατί υπάρχουν απονευρώσεις που δεν απέχουν και πολύ από το να μας κάνουν να γυρίσουμε πίσω, εκεί που ο άνθρωπος αναζητούσε την τροφή, κυνηγώντας συμπαθή τετράποδα. Ετσι κι αλλιώς και ο ίδιος κάποτε περπατούσε με τα τέσσερα. Μέχρι να λύσει ο Οιδίποδας το αίνιγμα. Ευτυχώς που η Σφίγγα φυλάσσεται πια σε μουσείο του οποίου οι πόρτες σφραγίζουν το βράδυ ερμητικά…

Αν, να πάρει η ευχή, ετούτος ο κόσμος ακόμα αντέχει, αν ετούτος ο κόσμος επιμένει ακόμα να σηκώνει το βλέμμα ψηλά, είναι γιατί ανάμεσα στα σύννεφα διακρίνει ακόμα κάποιες ηλιαχτίδες που παρόλο το χρόνο που πέρασε, αυτές εξακολουθούν να αγνοούν επιδεικτικά νόμους λογικής και φύσης. Αυτός ο κόσμος ο μικρός ο μέγας…. Και τα θάματά του.

«Όσο ζω ελπίζω/ Όσο ζω απορώ/ Και αντιδρώ/ Και αντιμάχομαι με πείσμα παιδιάστικο ό,τι το λευκό μολύνει με γκρίζο/ και το ρίχνει στων υπονόμων τις δυσώδεις ρωγμές / και στα ανυπεράσπιστα ανήλιαγα υπόγεια». (Γ.Γ.)

Ο κύβος (πια) ερρίφθη; Εύδαιμον το ελπιδοφόρον. Και συνάμα το εύψυχον. Αμήν!

Υ.Γ.: πάντα με την ίδια αφιέρωση καρδιάς τόσο στην αξιαγάπητη κ. Ιωάννα Λαζάρου, εκδότρια – Greek News & Radio FL | Businessrise Publishing της Florida, στην καρδιά του απόδημου ελληνισμού, για την παραδοχή και την πυράντοχη εμπιστοσύνη της, όσο και στον αγαπητό φίλο (πια!), Σύμβουλο Έκδοσης της εφημερίδας «ΑΡΓΙΘΕΑ», κ. Λάμπρο Πολύζο, για κάθε επένδυση της δικής του εμπιστοσύνης. Με την εκτίμηση λοιπόν και με την ευγνωμοσύνη μου να επιμένουν και πάλι να (δια)φυλάττουν την αξιοπρέπεια σε ένα από τα ασφαλή σεντούκια της ψυχής, αγνοώντας επίμονα επιδεικτικά των ακριβών αγορών τα παζάρια…