Μικρές ιστορίες μετά φόνου – Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα – Σχολιάζει ο Άγγελος Τάσκος.
Υπάρχουν λέξεις που σε ματώνουν όχι από την κόψη τους, μα από τη λαβή τους. Υπάρχουν μικρές ιστορίες μετά φόνου που μετουσιώνονται
σε μικρές ιστορίες πόνου. Εσώτερου πόνου κυρίως. Που εγείρουν τα ερωτήματά τους. Πώς έγινε, γιατί έγινε, ποιόν πόνεσε, ποιός τον
πόνεσε… τι έμεινε… τι κατάφερε. Το συγγραφικό πόνημα της Κατερίνας Ευαγγέλου Κίσσα «Μικρές ιστορίες μετά φόνου», τα διηγήματά της
αυτά , ήταν για εμένα όπως ο διακόπτης ενός σκοτεινού δωματίου. Τον γυρίζεις, ακούγεται αυτό το λυτρωτικό ¨τσακ¨ του και πλέον τα
αφανέρωτα … γίνονται φανερά.
Το συγγραφικό της τούτο εγχείρημα ομολογώ ήταν δύσκολο. Δύσκολο, καθώς μέσα από αυτή μου την αβίαστη ανάγνωση, μέσα από αυτές τις
15 εξαιρετικές ιστορίες της, μπορεί κάποιος να κατανοήσει την ψυχογεωγραφία της ελληνικής κοινωνίας, ολάκερες δεκαετίες τώρα. Σε
αυτό το χρονοντούλαπο ιστορίας, μνήμης, συναισθήματος, θυμικού, αδικίας, στερεοτύπων και εκδίκησης, η Κατερίνα Ευαγγέλου Κίσσα μάς
βάζει με μια συνταρακτική απλότητα και αμεσότητα να ταυτιστούμε με το ρόλο του θύματος, με το ρόλο του θύτη… ακόμα και με το ρόλο του
θύτη που ήταν πριν θύμα.
Οι ιστορίες αυτές μέσα από τους καθημερινούς ήρωες σημερινών και αλλοτινών εποχών, αφήνουν στον αναγνώστη να καταπιαστεί με
έννοιες σημαντικές και συμπαντικές για τις κλειστές ελληνικές κοινωνίες… όπως αυτή της δικαιοσύνης που μπορεί να ντυθεί
αυτοδικία, είτε ως επιβίωση, είτε ως αυτοάμυνα. Όπως αυτή της εκδίκησης που σε κάποιες περιπτώσεις οι ήρωες των ιστοριών
πιστεύουν ότι θεραπεύονται μέσα από αυτή , χωρίς να μπορέσουν να κατανοήσουν την απώλεια της αξιοπρέπειας τους και του
αυτοσεβασμού τους. Το βιβλίο της συγγραφέως είναι ο τελευταίος καθρέπτης της ελληνικής κοινωνίας. Καθώς μέσα από τη λιτή, καθαρή
και άμεση γλώσσα της, με την πλούσια περιγραφή και λεξιλόγιο, καταπιάνεται με το θυμικό μας. Την ενεργοποίησή του και πως αυτό
σχετίζεται άλλοτε με την ψυχική μας ισορροπία, άλλοτε όμως με την κακοποίηση μας τη σωματική , ηθική και πνευματική…. Το ταλέντο της
Κατερίνας είναι ο συναισθηματικός διακτινισμός του αναγνώστη στον χρόνο και στον χώρο που διαδραματίζεται και εξελίσσεται η ιστορία-
δράμα του ήρωα.
Μέσα από τον έντονο τρόπο γραφής της , μέσα από τη ρεαλιστική γραφή της, διαπιστώνει κανείς πολύ άμεσα και κατανοητά αυτό που και
ο ίδιος δεν είχε φανταστεί… ποια είναι τα πραγματικά κίνητρα των ηρώων τελικά; Και μήπως ο καθένας μας , στη δική του ζωή έχει
διαπράξει μεταφορικά τους δικούς τους ¨φόνους¨; Ερωτήματα που σε αυτές τις ζοφερές εποχές που ζούμε είναι πιο επίκαιρα από ποτέ.
Εποχές που η ανεξέλεγκτη βία και ο αδήριτος θυμός φωταγωγούν τις μαρκίζες των ζωών μας. Και έρχεται τούτο το βιβλίο, με αυτή τη στρωτή
γραφή του να ακουμπήσει τις ψυχές μας και τις αξίες μας, μπας και δούμε το κοινωνικό και πνευματικό μας γίγνεσθαι.
Οι ιστορίες φόνου, είτε είναι ρεαλιστικές , είτε είναι μεταφορικές , σε πασπαλίζουν με τις αλήθειες τους, σε πασπαλίζουν με ερωτήματα που
δύσκολα ο αναγνώστης θα έθετε στον εαυτό του λόγω φόβου, λόγω υποκρισίας, λόγω εγωισμού. Καθρέπτες ιστορίες που σε κάνουν στο
τέλος να ομολογήσεις ότι πριν από ¨φόνο¨ μας ήδη κάτι έχει ¨σκοτωθεί¨ μέσα μας. Οι φόνοι αυτοί είναι σαν πληγές δίχως
απαντήσεις σε δεδομένες απουσίες, γιατί ανέκαθεν οι άνθρωποι στις κοινωνίες τους έχουν την τάση να αγωνίζονται για να επικρατήσουν ως
οι πιο δυνατοί και όχι ως πιο δίκαιοι και αληθινοί. Στις ιστορίες αυτές βλέπουμε τους ήρωες να ψηλαφίζουν στα σκοτάδια τους το φως που
παραιτηθήκανε να είναι.
Σε αυτό λοιπόν «Το χόρδισμα», τίτλος από τα πιο αγαπημένα διηγήματα του βιβλίου αυτού, ο φόβος κουρδίστηκε ως άλλη χορδή σε
φόνο και τούτος ακούστηκε ως πόνος. Αυτό το εκπληκτικό έχει καταφέρει η Κατερίνα Ευαγγέλου Κίσσα σε αυτό της το πνευματικό και
συγγραφικό της πόνημα… να βάλει στη μήτρα νου και καρδιάς ποιες ανασφάλειες, ποιες αδικίες, ποιες προκαταλήψεις, ποιες φοβίες… ποιες
αλήθειες κυοφορούμε. Σε ευχαριστώ Κατερίνα για αυτή τη «γέννα» που μας δίνεις…
Η Κατερίνα Ευαγγέλου-Κίσσα γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Πλέον ζει μόνιμα, με την οικογένειά της, στο Μουζάκι Καρδίτσας.
Σπούδασε Κοινωνιολογία και Management Organizational Behavior. Επί σειρά ετών εργάσθηκε σε θέσεις ευθύνης σε πολυεθνικές εταιρείες. Από τον Μάρτιο του 2016 ίδρυσε και λειτουργεί ως διευθύντρια τη λογοτεχνική ιστοσελίδα «Λόγω Γραφής»
www.logografis.gr
Έχει συμμετάσχει σε επτά συλλογικά έργα των εκδόσεων Γαβριηλίδης, Ρώμη, Το Κοράλλι κ.α.. Κείμενα και ποιήματά της έχουν δημοσιευθεί στα λογοτεχνικά περιοδικά «Εμβόλιμον» και «Το Κοράλλι» καθώς και σε πολλούς λογοτεχνικούς ιστότοπους. Διηγήματά της έχουν βραβευτεί σε πανελλήνιους λογοτεχνικούς διαγωνισμούς.
Το 2018 κυκλοφόρησε το Συλλογικό Έργο «Χριστός Γεννάται» [εκδ. Όστρια / https://ostriaeditions.com/product/xristos-gennatai/] και το 2019 το Συλλογικό Έργο
«Γράμματα ανεπίδοτα» [εκδ. Ελκυστής / https://elkistis.gr/product/grammata-anepidota/].
Τον Δεκέμβριο του 2021 κυκλοφόρησε το συλλογικό έργο «Το πέταγμα της ίβιδας» [εκδ. Ελκυστής / https://elkistis.gr/product/to-petagma-tis-ividas/], μια ανθολογία διηγημάτων με ιαπωνικό θεματικό προσανατολισμό και ενσωματωμένα τάνκα. Τον Δεκέμβριο του 2018 κυκλοφόρησε το πρώτο της βιβλίο, η συλλογή διηγημάτων
«Απλοϊκές ιστορίες φτωχών ανθρώπων & άλλα διηγήματα» [εκδ. ΠΝΟΗ / https://www.ekdoseispnoi.gr/product/απλοϊκές-ιστορίες-φτωχών-ανθρώπων-άλ/]. Το
δεύτερο προσωπικό της βιβλίο είναι η συλλογή 70 δοκιμίων «Ό,τι γυρίζει γύρω μας» [εκδ. Ελκυστής, 2020 / https://elkistis.gr/product/oti-gurizei-furo-mas/]. Τον Ιανουάριο του 2023 κυκλοφόρησε η ποιητική της συλλογή «Έρωτα παράκληση προστακτική» από τις εκδόσεις ΑΩ [https://www.aomegaekdoseis.gr/erota-paraklisi/]. Τον Δεκέμβριο του 2024 κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ελκυστής η συλλογή διηγημάτων «Μικρές ιστορίες μετά φόνου» [εκδ. Ελκυστής, 2024 / https://elkistis.gr/product/mikres-istories-meta-fonou/].
Επικοινωνία evangelou.kissa@gmail.com / logografis@gmail.com
