Ο συγγραφέας Πέτρος Οψιρέτης μιλά για τη «Συμμορία των Ονειροπόλων»
Συνέντευξη στον Γιάννη Ζυγούλη
Ο Πέτρος Οψιρέτης έγραψε το υπέροχο έργο «Η Συμμορία των Ονειροπόλων» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Πηγή Παιδείας. Ο συγγραφέας μιλά στο politismikos.gr για το βιβλίο του και τα σχέδιά του:
Κύριε Οψιρέτη, παρακαλώ να παρουσιάσετε τον εαυτό σας στο αναγνωστικό κοινό. Πείτε δυο λόγια για τη συγγραφική σας διαδρομή και το λογοτεχνικό είδος που υπηρετείτε.
Η αλήθεια είναι ότι η συγγραφή σεναρίου είναι η μεγάλη μου αγάπη. Παρόλα αυτά αποφάσισα να πειραματιστώ και με το παρακλάδι της λογοτεχνίας. Εξάλλου όποιος το διαβάσει θα δει ότι το βιβλίο διακατέχεται κι από ένα έντονο σεναριακό ύφος . Επειδή ως επί το πλείστον είναι κωμικό, το στοιχείο του διαλόγου υπερτερεί. Η συμμορία των ονειροπόλων είναι το πρώτο μου συγγραφικό εγχείρημα. Ήθελα από καιρό να γράψω ένα βιβλίο που να υπηρετεί τη νοσταλγία κατ’ επέκτασιν εκείνους τους καιρούς, που ίσως δεν έρθουν ξανά. Δεν τάσσομαι απαραίτητα σε κάποιο είδος, αλλά θεωρώ ότι το δράμα είναι αυτό που μ’ αγγίζει περισσότερο.
Επίσης θα ήθελα να παρουσιάσετε επιγραμματικά την υπόθεση του βιβλίου σας, «Η Συμμορία των Ονειροπόλων».
Το βιβλίο αναφέρεται στην καθημερινότητα τεσσάρων φίλων που μεγαλώνουν στο Παρίσι του ’60. Τέσσερις εκ διαμέτρου αντίθετες προσωπικότητες, που όμως έχουν ένα κοινό σημείο. Την αλληλεγγύη. Κάθε μέρα που περνά είναι και μια ωραία ανάμνηση. Δεμένοι απ’ την αρχή μέχρι το τέλος δίνουν τις προσωπικές τους μάχες και προσπαθούν να σώσουν την επερχόμενη γενιά, απ’ το συναισθηματικό μαρασμό. Τέσσερις παρατηρητές της ζωής που ρουφάνε την κάθε στιγμή μέχρι το μεδούλι.
Ποια ήταν η αιτία και η έμπνευση για να γράψετε το βιβλίο σας;
Επειδή όπως προανέφερα ότι οι τέσσερις φίλοι είναι παρατηρητές, έτσι κι εγώ μια μέρα, για την ακρίβεια ήταν νύχτα, που καθόμουν σε κάποιο μπαρ, πρόσεξα μια παρέα τεσσάρων φίλων. Αγοριών συγκεκριμένα. Σε διάστημα μισής ώρας που τους είχα απέναντί μου, τα βλέμματά τους δεν διασταυρώθηκαν ποτέ. Δεν αντάλλαξαν μια κουβέντα είτε για να συμφωνήσουν σε κάτι είτε να διαπληκτιστούν. Καρφωμένοι στα κινητά τους χάζευαν ποιος ξέρει τι. Αυτό είναι παρέα σήμερα σκέφτηκα; Όλοι λίγο πολύ έχουμε αντικρίσει αυτή την εικόνα. Όμως αν κάτσουμε και δούμε τις προεκτάσεις αυτής της εικόνας, θα καταλήξουμε όλοι στο συμπέρασμα ότι αυτή η παρέα αντικατοπτρίζει τη νέα γενιά… κι όσο χάνεται η επικοινωνία, τόσο περισσότερο χάνεται κι γη κάτω απ’ τα πόδια μας.
Πόσο χρόνο χρειαστήκατε και ποιες δυσκολίες αντιμετωπίσατε κατά τη συγγραφή;
Περίπου έξι μήνες. Δεν μπορώ να πω ότι αντιμετώπισα ιδιαίτερες δυσκολίες. Μόνο στο κομμάτι της έρευνας. Συνήθως όταν γράφω κάτι έχω όλη την πλοκή μεσ’ στο κεφάλι μου. Ένας απαράβατος κανόνας ξέρετε για να γράψει κάποιος, είναι ότι πρέπει να γνωρίζει το φινάλε. Έπειτα κινεί την ιστορία απ’ την αρχή και το δένει μέχρι να φτάσει στην κορύφωση. Εγώ τουλάχιστον έτσι λειτουργώ.
Ποια διδάγματα θα θέλατε να κρατήσουν οι αναγνώστες από το έργο σας; Τα καταφέρατε;
Πρέπει ν’ αρχίσουμε να αισθανόμαστε ξανά. Η καθημερινότητα μας έχει μεταβάλει σε άβουλες μηχανές. Επιβιώνουμε, αλλά δεν ζούμε. Ένα χαμόγελο ή κάποιες λέξεις που μπορούν να κάνουν το συνάνθρωπό μας να αισθανθεί καλύτερα δεν κοστίζουν τίποτα. Καθημερινές μικρές προσπάθειες που όμως μπορούν να επιφέρουν μεγάλες αλλαγές. Το σημαντικότερο είναι να δεχόμαστε τη διαφορετικότητα και να προσπαθούμε να μπούμε στη θέση του άλλου…κι αν πάλι δεν μας κατανοεί αυτός που είναι δίπλα μας, να ξεκινάμε μια νέα αρχή. Η αληθινή φιλία και το φλερτ είναι τα κυριότερα συστατικά της ζωής. Γι’ αυτά πρέπει ν’ αγωνιστούμε κι ίσως έτσι ο άνθρωπος ξαναβρεί τη χαμένη του αίγλη. Δεν ξέρω αν τα κατάφερα να αφυπνίσω κάποιους μέσω των δικών μου λέξεων. Πιθανόν όχι. Όμως όφειλα να προσπαθήσω.
Υπάρχουν «φιλίες» στην εποχή μας; Νομίζω ότι οι «φιλίες ζωής» γίνονται ολοένα και πιο σπάνιες. Εσείς τι πιστεύετε;
Δεν πιστεύω ότι έχει χαθεί ολότελα το παιχνίδι. Όμως ίσως είμαστε σ’ ένα κομβικό σημείο, γιατί οι τελευταίες γενιές που ενστερνίζονταν τη φιλία αρχίζουν να ξεθωριάζουν. Πρέπει αυτό το ευγενές συναίσθημα να μεταλαμπαδευτεί. Κάποτε ένας Ισπανός σεναριογράφος είχε αναφέρει ότι αν έστω και μια γενιά να καταφέρει να σωθεί, τότε ο κόσμος μπορεί ν’ αρχίσει να ελπίζει. Εγώ ανήκω σε μια γενιά που ίσως είναι η τελευταία που κρατά ακόμα ζωντανά τα σκήπτρα. Οπότε οφείλουμε να μεταδώσουμε αυτά που μας μετέδωσαν κι εμάς οι ίδιοι μας οι γονείς. Όσο λοιπόν υπάρχουν συνεχιστές τότε μπορούμε να ονειρευόμαστε. Δεν ξέρω αν ακούγομαι σαν ονειροπόλος, αλλά απ’ την άλλη γι’ αυτούς δεν γράφω;
Έχω την αίσθηση ότι και οι «ονειροπόλοι» λιγοστεύουν επικίνδυνα στην κοινωνία μας. Η δική σας άποψη ποια είναι;
Θεωρώ ότι το να είσαι ονειροπόλος είναι σαν μια ανίατη πάθηση. Πόσο εύκολα μπορείς ν’ απαρνηθεί κανείς τη φύση του; Ακόμα κι αν οι δυσκολίες τον στρέψουν αλλού, μέσα του θα είναι ο ίδιος άνθρωπος. Εξάλλου τι είναι η ζωή χωρίς όνειρα; Είτε μικρά είτε μεγάλα. Το να απαρνιέται κάποιος την ελπίδα είναι το μεγαλύτερο έγκλημα κατά της ίδιας της ζωής.
Τελικά, ο κόσμος μας μπορεί να γίνει πιο ανθρώπινος ή είναι ουτοπία να ελπίζουμε;
Μπορεί να γίνει πιο ανθρώπινος αρκεί να έρθουμε πρόσωπο με πρόσωπο, δίχως να φοβόμαστε να το αντικρίσουμε, με το τέρας του εγωισμού. Θέλει δουλειά θα μου πείτε. Η αλήθεια είναι αυτή. Ίσως μέσα από ένα μεγάλο πολιτισμικό σοκ η ανθρωπότητα ν’ αρχίσει να σκέφτεται ξανά. Πρέπει μέσω της ατομικότητας μας να δημιουργήσουμε μια αλυσίδα συναισθημάτων, όπου θα φροντίζουμε να μη σπάσει. Πρώτα ν’ αλλάξουμε μέσα μας. Αυτός είναι ενίοτε ο μεγαλύτερος εχθρός μας. Με το γίνουμε η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας μεταδίδουμε και μια θετική αύρα στον όμορο μας. Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι εκεί έξω που δεν κοιτούν την ασχήμια της ζωής και σκύβουν στον ανθρώπινο πόνο.
Ποιο είναι το μυστικό για ένα καλό μυθιστόρημα;
Δεν νομίζω ότι υπάρχουν μυστικά ή κάποια συγκεκριμένη φόρμουλα. Κάποτε ρώτησα ένα φίλο μουσικό το εξής. Πως είναι δυνατόν να βλέπεις ένα κύμα κι όταν γράφεις γι’ αυτό, στον ακροατή να του ‘ρχεται στο μυαλό το κύμα; Δεν ήξερε να μου απαντήσει. Εδώ έρχεται αυτό που αναφέραμε πριν. Ότι ο άνθρωπος μπορεί να μεγαλουργήσει και να ξεδιπλώσει την ψυχή του. Είτε το πιστεύουμε είτε όχι η μεγαλύτερη κινητήριος δύναμη είναι η αγάπη…κι αν σε κάποιον όλο αυτό ίσως ακουστεί ρομαντικό, τότε θα πρέπει να παρατηρήσει λίγο περισσότερο. Γιατί αν αυτός ο κόσμος είναι ακόμα ανεκτός, τ’ οφείλει σ’ αυτούς που δεν σταμάτησαν να πιστεύουν.
Ποιο θα είναι το επόμενο βήμα στη συγγραφική σας πορεία;
Προς το παρόν επικεντρώνομαι στο κομμάτι του σεναρίου. Εδώ κι ένα μήνα συνεργάζομαι με μία σεναριογράφο πάνω σε μια μίνι σειρά. Ανήκει στο είδος του αστυνομικού θρίλερ κι έχει ως κύρια ιδέα την εξόφληση ενός ηθικού χρέους, με φόντο μια ιστορία απ’ τα παλιά.
Κύριε Οψιρέτη, ευχαριστώ θερμά!
Ο Πέτρος Οψιρέτης γεννήθηκε στη Φλώρινα στις 22 Σεπτεμβρίου του 1980. Από το 2002 ως το 2004, φοίτησε στο Πολιτιστικό ΙΕΚ Θεσσαλονίκης στην ειδικότητα του τεχνικού λήψης εφαρμοσμένης φωτογραφίας. Το καλοκαίρι του 2006 βρέθηκε στη Φλωρεντία, όπου και πήρε το δίπλωμα που σχετίζονταν με την κινηματογράφηση από την Ακαδημία Ταινιών της Νέας Υόρκης (NEW YORK FILM ACADEMY). Το 2016 παρακολούθησε ένα σεμινάριο μοντάζ στον Κήπο της Θεσσαλονίκης. Το 2022 βραβεύτηκε μ’ έπαινο στο διαγωνισμό της Ένωσης Ελλήνων Σεναριογράφων για το σενάριο μεγάλου μήκους «Η συμμορία των ονειροπόλων». Την ίδια χρονιά (2022-23) γράφτηκε στο τμήμα σεναρίου, της σχολής TABULA RASA. Το επόμενο έτος (2023-24) παρακολούθησε στην ίδια σχολή, ένα ειδικό τμήμα που σχετίζονταν με το coaching του σεναρίου.
Ο Γιάννης Ζυγούλης γεννήθηκε στη Στυλίδα Φθιώτιδος και τα τελευταία χρόνια ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος και μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ). Έχει εργαστεί ως ρεπόρτερ στις εφημερίδες Καθημερινή και Νέα Μεσημβρινή, στο περιοδικό ΕΝΑ και στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Σκάι και Flash.Επίσης διετέλεσε επί σειρά ετών αρχισυντάκτης ύλης στην εφημερίδα Ημερησία. Είναι μέλος του Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών και Συγγραφέων.
