Τα παιδιά δε θα θυμούνται πόσα τους προσφέραμε, αλλά πόσο πραγματικά ήμασταν δίπλα τους.
Τα παιδιά δε θα θυμούνται πόσα τους προσφέραμε, αλλά πόσο πραγματικά ήμασταν δίπλα τους.
Γράφει η Καστελλάνου Ζωή- Στυλιανή Εκπαιδευτικός ΠΕ70 – Επιμορφώτρια ΙΕΠ &ΕΕΠΕΚ M.Ed., Μsc Ψηφιακών Δεξιοτήτων Website: www.geniuskidsplayground.com
Σε έναν κόσμο που τρέχει διαρκώς, ίσως το πολυτιμότερο δώρο που μπορούμε να κάνουμε στα παιδιά είναι κάτι που δεν αγοράζεται: η αληθινή μας παρουσία.
Μεγαλώνουμε παιδιά σε έναν κόσμο που δε σταματά ποτέ. Έναν κόσμο γεμάτο εικόνες, ήχους, παιχνίδια, δραστηριότητες, οθόνες και αμέτρητες ευκαιρίες. Προσπαθούμε να τους προσφέρουμε τα καλύτερα. Να μην τους λείψει τίποτα. Να έχουν εμπειρίες, εφόδια, γνώσεις και όλα όσα πιστεύουμε πως θα τους βοηθήσουν να χτίσουν ένα όμορφο μέλλον.
Κι όμως, μέσα σε αυτή την προσπάθεια, μήπως ξεχνάμε κάτι ουσιαστικό;
Μήπως, ενώ προσπαθούμε να γεμίσουμε τις ημέρες τους με όσα θεωρούμε πολύτιμα, αφήνουμε άθελά μας άδειες κάποιες από τις πιο σημαντικές τους στιγμές;
Ένα παιδί δε χρειάζεται πάντα μια εντυπωσιακή εκδρομή, ένα ακριβό παιχνίδι ή μια οργανωμένη δραστηριότητα για να νιώσει ευτυχισμένο. Μερικές φορές χρειάζεται απλώς να του διαβάσουμε μια ιστορία χωρίς να κοιτάξουμε το κινητό μας. Να ακούσουμε το ίδιο αστείο για δέκατη φορά. Να σταθούμε δίπλα του όταν μας περιγράφει έναν καβγά στο σχολείο, ακόμη κι αν για εμάς μοιάζει ασήμαντος. Να του δώσουμε χώρο να μιλήσει, χωρίς να βιαστούμε να διορθώσουμε, να συμβουλεύσουμε ή να κρίνουμε.
Γιατί αυτό που για έναν ενήλικα είναι μια μικρή λεπτομέρεια, για ένα παιδί μπορεί να είναι ολόκληρος ο κόσμος του.
Πόσες φορές έχουμε πει σε ένα παιδί «περίμενε λίγο»;
Περίμενε να τελειώσω αυτό που κάνω. Περίμενε να απαντήσω σε ένα μήνυμα. Περίμενε να ολοκληρώσω μια δουλειά. Και πόσες φορές έχουμε υποσχεθεί ότι θα παίξουμε μαζί του αργότερα, όταν θα έχουμε επιτέλους λίγο χρόνο;
Η καθημερινότητα είναι απαιτητική. Οι υποχρεώσεις πραγματικές. Οι ενήλικες κουράζονται, πιέζονται, αγωνιούν και συχνά προσπαθούν να ανταποκριθούν σε περισσότερα από όσα αντέχουν. Δεν χρειάζεται να αισθανόμαστε ενοχές για κάθε στιγμή που δεν μπορούμε να είμαστε διαθέσιμοι. Κανένας γονιός δεν μπορεί να είναι διαρκώς παρών, όπως κανένας εκπαιδευτικός δεν μπορεί να λύσει μόνος του κάθε δυσκολία ενός παιδιού.
Χρειάζεται, όμως, να αναρωτηθούμε τι συμβαίνει στις στιγμές που μπορούμε να είμαστε εκεί, αλλά το μυαλό μας βρίσκεται αλλού.
Ως εκπαιδευτικός και γονέας, πιστεύω πως πίσω από κάθε παιδί που συναντάμε υπάρχει ένας ολόκληρος κόσμος συναισθημάτων, φόβων, σκέψεων και αναγκών. Παιδιά που θέλουν να τα καταφέρουν, που φοβούνται μήπως απογοητεύσουν τους μεγάλους, που δυσκολεύονται να εκφράσουν όσα νιώθουν και που δεν έχουν πάντοτε τις λέξεις για να εξηγήσουν τι τα βαραίνει.
Δε χρειάζονται μόνο ανθρώπους που θα τους δείξουν πώς να γράφουν, να διαβάζουν και να λύνουν προβλήματα. Χρειάζονται ανθρώπους που θα τους μάθουν, με το παράδειγμά τους, ότι τα συναισθήματά τους έχουν αξία, ότι τα λάθη δεν ακυρώνουν την προσπάθειά τους και ότι δεν χρειάζεται να είναι πάντα δυνατά, επιτυχημένα ή χαμογελαστά για να αξίζουν την αγάπη μας.
Ίσως, τελικά, η πιο σημαντική ερώτηση που μπορούμε να κάνουμε στον εαυτό μας να μην είναι αν προσφέρουμε αρκετά στα παιδιά, αλλά αν καταφέρνουμε να συναντιόμαστε πραγματικά μαζί τους μέσα στην καθημερινότητα.
Να αφήνουμε για λίγο στην άκρη όσα μας αποσπούν. Να ακούμε χωρίς να διακόπτουμε. Να αγκαλιάζουμε τις απορίες τους. Να τους επιτρέπουμε να μεγαλώνουν με τον δικό τους ρυθμό, χωρίς να μετατρέπουμε κάθε ημέρα σε έναν αγώνα για το επόμενο επίτευγμα.
Γιατί τα παιδιά δε χρειάζονται τέλειους γονείς ούτε αλάνθαστους εκπαιδευτικούς. Χρειάζονται ενήλικες πρόθυμους να προσπαθούν, να αναγνωρίζουν τα λάθη τους και να επιστρέφουν κοντά τους με αγάπη.
Και ίσως, πολλά χρόνια αργότερα, όταν θα ανατρέχουν στις αναμνήσεις της παιδικής τους ηλικίας, να μην μπορούν να θυμηθούν όλα τα παιχνίδια που απέκτησαν ή όλες τις δραστηριότητες στις οποίες συμμετείχαν.
Ίσως, όμως, να θυμούνται εκείνο το βράδυ που κάποιος άκουσε την ιστορία τους μέχρι το τέλος. Εκείνη τη στιγμή που κάποιος τα πίστεψε, ενώ τα ίδια αμφέβαλλαν για τον εαυτό τους. Εκείνη τη φορά που ένιωσαν πως, ακόμη κι όταν όλα πήγαιναν στραβά, υπήρχε ένας άνθρωπος που τα καταλάβαινε.
Και αυτό είναι ένα δώρο που δεν χωρά σε κανένα κουτί.
Ίσως δεν μπορούμε να χαρίσουμε στα παιδιά μας όλο τον χρόνο του κόσμου.Μπορούμε, όμως, να τους χαρίσουμε στιγμές στις οποίες θα νιώθουν πως ο κόσμος μας σταματά για λίγο, μόνο και μόνο για να τα ακούσει.
Η Ζωή-Στυλιανή Καστελλάνου εργάζεται από το 2014 ως εκπαιδευτικός Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης. Έχει υπηρετήσει σε πολλές τάξεις, αναλαμβάνοντας παράλληλα και διοικητικά καθήκοντα. Κατέχει δύο μεταπτυχιακούς τίτλους: στις “Ήπιες και Ψηφιακές Δεξιότητες” και στις “Επιστήμες της Αγωγής”, ενώ είναι επίσης απόφοιτος του Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και του Τμήματος Ψυχολογίας του Παντείου Πανεπιστημίου.
Έχει μακρά και ενεργή συμμετοχή στην επιστημονική και ερευνητική κοινότητα με πληθώρα εισηγήσεων σε συνέδρια, επιστημονικές δημοσιεύσεις και συμμετοχές σε εκπαιδευτικά προγράμματα. Η συγγραφική της δράση περιλαμβάνει επιστημονικά άρθρα σε περιοδικά (περιοδικό Physics News) και πρακτικά διεθνών συνεδρίων (CIE2024, CIE2025, ΕΕΠΕΚ κ.α.)., σε θέματα εκπαιδευτικής καινοτομίας και ψυχοπαιδαγωγικού περιεχομένου. Είναι, επίσης, επιμορφώτρια εκπαιδευτικών στο Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και συγκεκριμένα σε θέματα ψηφιακών δεξιοτήτων, καθώς και σε προγράμματα επιμόρφωσης της ΕΕΠΕΚ.
Έχει δημοσιεύσει δύο βιβλία επιστημονικού περιεχομένου πάνω στην εκπαίδευση, καθώς και ένα παιδικό βιβλίο.
Επιπλέον, διατηρεί εκπαιδευτική ιστοσελίδα, www.geniuskidsplayground.com , όπου αναρτά εκπαιδευτικό περιεχόμενο, χρήσιμα άρθρα, πληροφορίες για την ίδια και πληροφορίες για το παιδικό της βιβλίο.
Η ενασχόλησή της με τα παιδιά αποτελεί για εκείνη καθημερινή πηγή έμπνευσης. Μέσα από αυτό το παιδικό βιβλίο της, «Ο Ζαχαρής και το καρουζέλ του νου» (εκδόσεις Ελκυστής και εικονογράφηση Βιβής Μαρκάτου), σε έμμετρη μορφή, επιδιώκει να αγγίξει με ευαισθησία και χιούμορ το θέμα της διάσπασης προσοχής, ενισχύοντας την αυτοεκτίμηση των παιδιών και την ενσυναίσθηση των ενηλίκων.
Περισσότερες πληροφορίες για βιβλίο από τη σελίδα του εκδότη:
https://elkistis.gr/product/o-zaxaris-kai-to-karousel-tou-nou/
και από την ιστοσελίδα μου:
https://geniuskidsplayground.com/%cf%84%ce%bf-
%ce%b2%ce%b9%ce%b2%ce%bb%ce%af%ce%bf-%ce%bc%ce%bf%cf%85/
