Σχολιάζει ο Κώστας Α. Τραχανάς

Οι χαρακτήρες που περνούν από τις σελίδες αυτής της συλλογής διηγημάτων θα ήταν αδύνατον να υπάρξουν. Ίσως να μπορούσαν να υπάρξουν. Μπορεί να ζουν στη σύγχρονη εποχή ή σε άλλες, παλιότερες. Μα σε κάθε συνάντηση μαζί τους υπάρχει κάτι αναγνωρίσιμο: ένας πυρήνας προσωπικός, αληθινός και ειλικρινής.

Μερικά από τα θέματα που περιέχονται σε αυτά τα 29 διηγήματα είναι: ο άγγελος και το μαύρο χρώμα στα μάτια, ένα καλό παιδί που είχε γίνει από επιφάνεια χαρτιού μια τελίτσα, ένα απλό σημείο στίξης, που χανόταν μέσα σε μια θάλασσα λέξεων ως τελεία, όταν ο Αδάμ εκδιώχθηκε από τον Παράδεισο, έκλαψε πικρά, όταν ο Αδάμ θρήνησε δεν θρήνησε για τον θάνατό του, αλλά επειδή είχε χάσει τη φιλία του Θεού, όταν έψελνε στη Σιμωνόπετρα θρηνούσε γιατί είχε χάσει τέτοια ομορφιά από μέσα του και η φωνή του τότε συσσωματωνόταν με τη φωνή του Αδάμ.

Η γιαγιά της Ελένης της έλεγε ότι μια μελανιά χάνεται εύκολα όταν βάλεις σπαθόχορτο επάνω της, τώρα πια ώριμη γυναίκα έτριβε το βότανο στο σημάδι σαν τη χειρωνακτική πράξη της που αντλούσε δάκρυα από τα μάτια της, χειροποίητα δάκρυα που σβήνανε τον πόνο από το σημάδι και μαζεύονταν αχειροποίητα στα χέρια της γιαγιάς της.

Ήταν περίεργο, τουλάχιστον μακάβριο και ακατανόητο από πολλές απόψεις, αυτό που είχε ζητήσει από τη γυναίκα του, στα εφτά χρόνια περίπου ανοίχτηκε ο τάφος του και αυτή κράτησε με τα δυο της χέρια το κιτρινισμένο κρανίο και, με τη βεβαιότητα που δίνει η υπόσχεση μιας ρουτίνας όλο αγάπη, το φίλησε στο μέτωπο.

Ήταν αληθινή κόλαση μέσα σε ένα καζάνι που έβραζε και ένας δαίμονας σαν σεφ εστιατορίου έριξε κόκκους αλατιού από μια συνηθισμένη αλατιέρα.

Δύσκολη δουλειά, από τότε που έγινε συγγραφέας, όλο κουβαλάει, πώς θα έρθει η έμπνευση; Τζάμπα κουβαλάει;

Πρωτοχρονιά και ο γέρο-εφευρέτης ανακοινώνει τα αποτελέσματα έρευνά του για τη λύση των προβλημάτων του κόσμου και η υπέροχη ζωγραφιά του εγγονιού του.

Ο νεκροθάφτης δεν έπρεπε ή δεν μπορούσε να πεθάνει, μαθηματικά μιλώντας, τελικά μια μέρα ήρθε το μοιραίο, ο νεκροθάφτης απεβίωσε, αλλά η φύση των μαθηματικών πηγαίνει πέρα από το ορατό και διαισθητικό, στο αόρατο και μη περατό από την αντίληψη και εφόσον η λογική έλεγε ότι ο νεκροθάφτης δεν έπρεπε ή δεν μπορούσε να πεθάνει, έπρεπε να δει που βρισκόταν και παρέμενε ζωντανός.

Η κοσμική ταραντέλα, ο Φρανς Κάφκα είχε μεταμορφωθεί πια σε αυτό που επιθυμούσε, μια νυχτοπεταλούδα, σε μια από αυτές τις μορφές ζωής που όταν ακουμπάς τα φτερά τους θρυμματίζονται και σου αφήνουν λίγα ίχνη στο δέρμα σαν μελάνι, το τραγούδι του εβραίου, εγώ τον σκότωσα, ο πρωτότοκος γιος του, ήταν η ώρα του διαβόλου, ήταν ή δεν ήταν άνθρωπος αυτό που βρήκε σε ένα σπήλαιο στα έγκατα σχεδόν της γης, ήταν ένα ημιανθρώπινο πλάσμα, ένας από τους τελευταίους γίγαντες που έψαχνε για τον πλησίον, ο μαυροπετρίτης ή το φαλκόνι της Ελεονόρας είναι ένα είδος γερακιού, λίγο από τον θάνατό του, η κυρα-Λένη, ο Σταμάτης, ο καταραμένος βουρβούλακας ή βρικόλακας και το καντήλι του σπιτιού, χαρμάνι ο πόνος και η χαρά (ή χαρμοπόνος)…

Μια ατμοσφαιρική συλλογή διηγημάτων που ξετυλίγει ιστορίες ζωής μέσα από τη μνήμη, την παράδοση και τη βαθιά ανθρώπινη εμπειρία.

Μια πολύ καλή συλλογή διηγημάτων.

Ο Γιάννης Καψάλης ασχολείται με την τακτική συγγραφή διηγημάτων από το 2012. Εμπνέεται τη θεματολογία των διηγημάτων του από τη σύγχρονη ζωή, το παρελθόν, τα παραμύθια, τη θρησκεία και την ψυχολογία. Όταν διαβάζει, ανοίγει τα βιβλία του Μάσσιμο Ρεκαλκάτι, του Τζ.Ρ.Ρ. Τόλκιν, καθώς και ψυχαναλυτικά ή θεολογικά κείμενα. Εκτός από τη συγγραφή ασχολείται και με τη ζωγραφική.