Οι ορειβάτες – Γεωργίας Αντωνίου – Γιαννιώτη – Εκδόσεις Κάκτος

Γράφει ο δημοσιογράφος – συγγραφέας, Γιάννης Ζυγούλης

Η σωματική, λεκτική ή ψυχολογική βία κατά γυναικών δεν είναι σύγχρονο έγκλημα. Αντίθετα, συμβαίνει εδώ και χιλιάδες χρόνια, ίσως από τότε που αναπτύχθηκε το ανθρώπινο είδος πάνω στη γη. Ωστόσο τα τελευταία χρόνια η κοινωνία μας έκανε βήματα προόδου και το συγκεκριμένο έγκλημα καταδικάζεται πιο έντονα, πιο συχνά και από περισσότερους ανθρώπους. Η ευαισθητοποίηση είναι γενικότερη και πιο αυθόρμητη σε σύγκριση με τις προηγούμενες δεκαετίες. Τώρα πλέον, φόνοι γυναικών ούτε «κρύβονται» ούτε «θάβονται» από τα μέσα ενημέρωσης ενώ και οι αντιδράσεις των θυμάτων είναι περισσότερο δυναμικές. Ωστόσο «γυναικοκτονίες» διαπράττονται ακόμα και σήμερα και αποτελούν μαύρη κηλίδα στον Πολιτισμό μας.

Με τη βία κατά γυναικών ασχολήθηκε η συγγραφέας Γεωργία Αντωνίου – Γιαννιώτη στο υπέροχο έργο «Οι ορειβάτες» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Κάκτος. Το έργο είναι 638 σελίδων και τυπώθηκε τον Μάρτιο του 2026 σε μια όμορφη και προσεγμένη έκδοση.

Το βιβλίο περιέχει τέσσερα μυθιστορήματα σε έκταση νουβέλας κι ένα αφιέρωμα – εξομολόγηση σε μέγεθος διηγήματος. Οι ηρωίδες είναι ασφαλώς γυναίκες, νεαρά κορίτσια που έχουν υποστεί βία κάθε μορφής κι έχουν υποφέρει. Όμως, σε όλα τα αφηγήματα, έχουν έχουν ένα κοινό σημείο που τις κάνει ξεχωριστές: Ξέρουν να μάχονται, να παλεύουν με νύχια και δόντια, να διεκδικούν τη ζωή που τους στέρησαν και στο τέλος να νικούν!

Το πρώτο μυθιστόρημα έχει τίτλο «Επτά ημέρες μόνο» και σε αυτό η Ελένη είναι αποκλειστική νοσοκόμα με ιδιαίτερα ανεπτυγμένο το χάρισμα της ενσυναίσθησης. Η Ελένη, κακοποιημένη και η ίδια, καλείται να φροντίσει τη Μαρία που νοσηλεύεται στην εντατική σε άσχημη κατάσταση. Η Μαρία πρόκειται να αποσυνδεθεί από τη μηχανική υποστήριξη και να οδηγηθεί στο τέλος του πονεμένου βίου της. Αν και η ασθενής δεν επικοινωνεί, ωστόσο τα δύο κορίτσια κατορθώνουν να «συνομιλήσουν» μ’ έναν παράδοξο τρόπο. Και με τη δύναμη της θέλησης να διεκδικήσουν Δικαιοσύνη και να ανακτήσουν την χαμένη τους αξιοπρέπεια.

Το δεύτερο μυθιστόρημα έχει τίτλο «Το ημερολόγιο» και πρωταγωνίστρια είναι η Βίκυ. Η κοπέλα είχε δυο υπέροχους γονείς όμως το σύμπαν συνωμότησε για να ριζώσει στην ψυχή της ένα άσβεστο μίσος για τον πατέρα της. Οι συγκυρίες και οι «καλοθελητές» έκαναν ό,τι μπορούσαν και διοχέτευσαν στην καρδιά της κοπέλας δηλητήριο σε ισχυρές δόσεις. Η Βίκυ μισεί τον πατέρα της ακόμα και όταν αυτός αφήνει τον μάταιο τούτο κόσμο. Όμως χωρίς να το θέλει ξεκινά να εξερευνά ένα ημερολόγιο στο οποίο έγραφαν παλαιότερα και οι δύο γονείς της. Κι έτσι, σιγά σιγά, η κατάσταση αλλάζει κι αντιστρέφεται.

Το τρίτο αφήγημα φέρει το τίτλο «Η αξιολόγηση» και ηρωίδα είναι η Ναυσικά. Η κοπέλα κληρονόμησε από τους γονείς της κάποιες αξίες από αυτές που δεν προάγουν τον Πολιτισμό μας. Τη δίδαξαν να είναι σκληρή και κυνική, της έμαθαν να διεκδικεί με κάθε τρόπο την επαγγελματική και κοινωνική άνοδο και τέλος να θεωρεί καταξίωση τον ανήθικο πλουτισμό. Η Ναυσικά εργάζεται σε μια μεγάλη εταιρεία και αναλαμβάνει να… κατασπαράξει τους λιγοστούς κατοίκους ενός μικρού νησιού. Το νησάκι, κάπου στο Αιγαίο, είναι ένας μικρός οικολογικός παράδεισος αλλά οι επιχειρηματίες το βλέπουν ως ευκαιρία για κέρδος. Η κοπέλα, αρχικά,κάνει όσο καλύτερα μπορεί τη βρώμικη δουλειά που ανέλαβε. Όμως, μέρα με τη μέρα, συνειδητοποιεί ότι ετοιμάζεται να διαπράξει ένα έγκλημα και τότε κάτι αλλάζει στην ψυχή της.

Το τέταρτο και τελευταίο μυθιστόρημα έχει τίτλο «Το ταξίδι» και πρωταγωνίστρια είναι η Πανωραία. Το κορίτσι βλέπει τον κόσμο της να γκρεμίζεται μπροστά στα μάτια της καθώς ο έρωτας της ζωής της χάνεται με άδοξο τρόπο. Προσπαθεί να σταθεί στα πόδια της αλλά πέφτει στα χέρια ενός αδίστακτου ανθρώπου που δεν αντιλαμβάνεται την αξία της ανθρώπινης ζωής. Για να επιβιώσει, αυτή και το παιδί της, θα χρειαστεί να φτάσει στα άκρα και να πάρει αποφάσεις που οι περισσότεροι άνθρωποι φοβούνται να τις σκεφτούν.

Τα τέσσερα αναγνώσματα της Γεωργίας Αντωνίου – Γιαννιώτη είναι εντελώς ανεξάρτητα και δεν συνδέονται με κανένα τρόπο. Ωστόσο έχουν κοινά χαρακτηριστικά που τα ενώνουν. Παντού υπάρχουν μυστικά και κρυμμένα εγκλήματα, υπάρχουν αδίστακτοι κακοποιητές και θύματα που αγωνίζονται να λυτρωθούν.

Η συγγραφέας έγραψε ιστορίες μυθοπλασίας με αληθοφάνεια και ρεαλισμό και προκαλεί την εύλογη υποψία ότι ίσως βασίζονται σε αληθινά γεγονότα. Μάλιστα η κυρία Αντωνίου – Γιαννιώτη δεν διστάζει να «τσαλακώσει» τις ηρωίδες της και να δείξει ξεκάθαρα τα τρωτά τους σημεία. Ταυτόχρονα όμως δείχνει με ανάγλυφο τρόπο τις συναισθηματικές μεταπτώσεις αλλά και τα τραγικά διλήμματα που αντιμετωπίζουν.

Η γραφή είναι απλή κι ευχάριστη ενώ η πλοκή προκαλεί ένταση και αγωνία στον αναγνώστη με το ενδιαφέρον να παραμένει έντονο μέχρι την τελευταία σελίδα της κάθε ιστορίας.

Στο τέλος του έργου η συγγραφέας καταθέτει και ένα αφιέρωμα, κάτι σαν ανοιχτή επιστολή προς τον πατέρα της που έχει φύγει από αυτόν τον κόσμο. Το βασικό χαρακτηριστικό αυτού του τελευταίου κειμένου είναι η συναισθηματική φόρτιση της ίδιας της κυρίας Αντωνίου – Γιαννιώτη.

Εν κατακλείδι, το έργο «Οι ορειβάτες» είναι ένα βιβλίο πλημμυρισμένο με ενσυναίσθηση και διδάγματα. Η συγγραφέας δίνει πολλές αφορμές για στοχασμό και κοινωνική αναζήτηση ενώ αποφεύγει να ωραιοποιήσει τα εγκλήματα που διαπράττονται σε βάρος των ηρωίδων της. Και (το πιο σημαντικό) αποτυπώνει με ξεκάθαρο τρόπο την τρομερή δύναμη που απελευθερώνεται όταν σπάει η σιωπή, η ανοχή και η υποταγή. Γι’ αυτό, το βιβλίο «Οι ορειβάτες» είναι ένα έργο που αξίζει να διαβαστεί.

Γεωργία Αντωνίου-Γιαννιώτη

Η Γεωργία Αντωνίου-Γιαννιώτη γεννήθηκε στον Πειραιά. Είναι μητέρα δύο παιδιών. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών της στο Λογοτεχνικό τμήμα της Γαλλικής Ακαδημίας, πήγε στη Γαλλία για τριετή παρακολούθηση μαθημάτων Ιστορίας της Τέχνης στο πανεπιστήμιο « ́Ecole du Louvre» του Παρισιού. Λίγο αργότερα, εγκαταστάθηκε στις Ηνωμένες Πολιτείες, στο Monterey της Καλιφόρνιας, όπου παρέμεινε για τρία χρόνια. Στο διάστημα αυτό παρακολούθησε στο πανεπιστήμιο σεμινάρια Ιστορίας και Ανάλυσης Λογοτεχνικών Κειμένων.
Από μικρή ασχολείται με τη συγγραφή μυθιστορημάτων, σεναρίων, διηγημάτων, θεατρικών κειμένων.

Από τις Εκδόσεις Κάκτος κυκλοφορούν:
Το μυθιστόρημα «Δαμάζοντας τις ερινύες»
Η συλλογή διηγημάτων «Το ακανθώδες μονοπάτι της λύτρωσης»
Το θεατρικό «Η τελευταία ανάσα»

Ο Γιάννης Ζυγούλης γεννήθηκε στη Στυλίδα Φθιώτιδος και τα τελευταία χρόνια ζει στο Ηράκλειο της Κρήτης. Είναι επαγγελματίας δημοσιογράφος και μέλος της Ένωσης Συντακτών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνών (ΕΣΗΕΑ). Έχει εργαστεί ως ρεπόρτερ στις εφημερίδες Καθημερινή και Νέα Μεσημβρινή, στο περιοδικό ΕΝΑ και στους ραδιοφωνικούς σταθμούς Σκάι και Flash.Επίσης διετέλεσε επί σειρά ετών αρχισυντάκτης ύλης στην εφημερίδα Ημερησία. Είναι μέλος του Ομίλου Φθιωτών Λογοτεχνών και Συγγραφέων.