Γράφει η  Σταματία Γαβριηλίδου

Σύμφωνα με προηγούμενες αναρτήσεις μου, ο ρόλος κυλώντας τα άλλαξε όλα. Ο ρόλος του παραμυθά των παλιών χρόνων ήταν διασκεδαστικός, πολιτιστικός και μορφωτικός αλλά έσβησε.

Σήμερα σπανίζουν οι άνθρωποι που δημιουργούν παραμύθια για να διηγηθούν με τον μαγευτικό τους ποιητικό λόγο στα παιδιά. Η ψυχή του μαραμυθιού χάθηκε και την διαπαιδαγώηση των παιδιών μας ανέλαβαν τα media. Το παιδί όμως έχει ανάγκη να ακούει παραμύθια, για αυτό το λόγο η ηλικία 4-9 ετών ονομάστηκε “η ηλικία των παραμυθιών”.

Τα μικρά παιδιά αθώα και περιέργα διψούν να μάθουν.

Ένας παππούς, μια γιαγιά, ένας γονιός ή μια παιδαγωγός στο σχολείο με απόθεμα παραμυθιών, αγάπης και υπομονής μπορούν να χαρίσουν στα παιδία ώρες γέλιου, χαράς και γνώσης.

Καθένας θα αφηγηθεί το παραμύθι με τον δικό του τρόπο, τον δικό του χαρακτήρα, την δικιά του υποκριτική ικανότητα. Αυτό δίνει τη ευκαιρία στα παιδιά να αποκτήσουν την ικανότητα της επιλογής την οποία αιτιολογούν αλλά και της κριτικής σκέψης.

Η ουσία είναι ότι η αφήγηση παραμυθιών από διάφορα πρόσωπα του σπιτιού ή την παιδαγωγό στο σχολείο, είναι σημαντική για κάθε παιδί.

Το γέλιο ανθίζει πάντα στα χείλη του όταν το κάνουμε να έρθει να χωθεί στην αγκαλιά μας λέγοντας την φράση “Μια φορά και έναν καιρό…”

Τα παραμύθια χαρίζουν πνευματικούς θησαυρούς ώστε να ανταπεξέλθουν στις δυσκολίες της ζωής. Το λαικό μας παραμύθι είναι μια κληρονομιά που αφυπνίζει την ψυχή του ανθρώπου κι οφειλούμενα το χρησιμοποιούμε στην αγωγή των παιδιών μας διότι περιέχει αιώνια σοφία.

Όπως λέει ο Μίρτσεα Ελιάντε, ο μεγάλος ειδικός της μυθολογίας:

“Ο κάθε άνθρωπος θέλει να βρεθεί σε κάποιες επικίνδυνες καταστάσεις, να αντιμετωπίσει κάποιες δοκιμασίες, να χαράξει το δρόμο του μέσα στη φαντασία του, ακούγοντας ή διαβάζοντας παραμύθια.”

Το παραμύθι βάζει τα θεμέλια στα οποία θα στηριχθεί το έργο τγς αγωγής για την ολοκήρωση της παιδικής προσωπικότητας.