Εκεί που οι στάχτες ανθίζουν – Μαρία Καμηλάκη Μανογιαννάκη- Εκδόσεις Ραδάμανθυς – Σχολιάζει ο Δημήτρης Μπουζάρας.

Το νέο βιβλίο της Μαρίας Καμηλάκη, έχει τίτλο «Εκεί που οι στάχτες ανθίζουν» και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Ραδάμανθυς. Η Μαρία Καμηλάκη, επιστρέφει με ένα δυνατό μυθιστόρημα -αγαπημένο της είδος- το οποίο, πραγματεύεται τη ζωή δυο ανθρώπων, τα σκοτεινά χρόνια του  Β’ΠΠ.

Ουσιαστικά όμως, το βιβλίο μιλά για ένα ολόκληρο λαό. Ένα λαό, που στο διάβα της Ιστορίας του, απέδειξε πολλές φορές, πως είναι ικανός, να σταθεί με θάρρος, απέναντι στο σκοτάδι.

Οι ήρωες της Μαρίας Καμηλάκη,  κατάγονται από την Κρήτη, τόπο, που διαδραματίζεται στο μεγάλο της μέρος της, η πλοκή. Ξεκινούν τη ζωή τους, όταν τα σύννεφα του πολέμου αρχίζουν να πυκνώνουν. Ο πόλεμος, όχι μόνο σταματά  τα όνειρα, τα σχέδια και τις προσδοκίες τους, αλλά  απειλεί, ακόμη και  την ίδια τους την ύπαρξη.

Οι χαρακτήρες  όμως της συγγραφέως, προέρχονται από διαφορετικά υλικά. Προέρχονται από ανθρώπους που βίωσαν στη μακρά τους Ιστορία τραύματα, κατά σειρά ετών, από τα οποία ενώ λαβώθηκαν ως λαός, ωστόσο, επιβίωσαν.

Το γεγονός αυτό, τους δημιούργησε κάποιες σοβαρές πληγές, όμως, τους προίκισε με κάποια επιπλέον χαρακτηριστικά, όπως, η ανθεκτικότητα, ή η  έλλειψη φόβου.

Το παραπάνω, έχει αναγνωριστεί και αποδειχθεί στις μέρες μας από μια μεγάλη μερίδα επιστημόνων. Ένα διαρκές και συνεχόμενο συλλογικό τραύμα πολλών ετών, είναι ικανό να μεταφέρει και να δημιουργήσει στην επόμενη  γενιά,  χαρακτηριστικά τα οποία προέρχονται από την έντονη επίδραση του στρες, τόσο θετικά όσο και αρνητικά.

Αυτό το στοιχείο, το οποίο  – σε συνδυασμό με άλλα – προσδίδει αληθοφάνεια και ρεαλισμό στο μυθιστόρημα, είναι εμφανές  πως η συγγραφέας, το παρουσιάζει και το εκμεταλλεύεται με τον πλέον σαφή τρόπο, στο βιβλίο. Δεν είναι τυχαίο προσόν των χαρακτήρων, η λεβεντιά, ο ηρωισμός και η αυτοθυσία για το καλό του συνόλου, δεν  πρόκειται για συγγραφικό τέχνασμα το οποίο βοηθά την πλοκή, είναι μια πραγματικότητα, αναγνωρισμένη από όλους.

Μέσα σε αυτό το πλαίσιο,  η συγγραφέας, υφαίνει την πλοκή  και παρακολουθεί όπως και όλοι εμείς μαζί της, τις διαδρομές των χαρακτήρων, οποίοι ζουν και συμπεριφέρονται -έχοντας δική τους βούληση- όπως επίσης και την αντίδραση ενός ολοκλήρου λαού, ο οποίος στάθηκε απέναντι από το Φασισμό.

Οι ζωές τους, περνούν μέσα από τα δεινά της Κατοχής, την κατάρρευση της οικονομίας, την τρομοκρατία των κατακτητών, τη μάχη ,το θάνατο, την αιχμαλωσία, το λιμό και ο αναγνώστης έχει την ευκαιρία ζήσει , συμπεριφορές, εσωτερικές μάχες και ηθικά διλήμματα, όλο δηλαδή τον αντίκτυπο, που είχε στη ζωές εκείνων των ανθρώπων  η εποχή και με αυτό τον τρόπο, να εισέλθει και να κατανοήσει καλύτερα, με μεγαλύτερη ευκολία  το ίδιο του το είδος, αλλά  και να λάβει, τα μηνύματα του βιβλίου.

Τι κατάφερε σε αυτό το νέο της βιβλίο, η συγγραφέας;

Κατάφερε να δημιουργήσει «δυνατούς» ήρωες, ικανούς να σηκώσουν στις πλάτες τους το κείμενο. Ήρωες «καθαρούς», ξεχωριστούς, ώστε κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης, να μη δημιουργούν σκοτεινά σημεία στον αναγνώστη,  επίσης, ένα τόπο, ο οποίος να έχει να προσφέρει στη πλοκή, η οποία με τη σειρά της , είναι επίσης ενδιαφέρουσα και μας κρατά  δέσμιους στις σελίδες.

Στο κάθε κεφάλαιο, τοποθέτησε σωστά,  ενδιαφέροντα  στοιχεία πλοκής, τα οποία, όχι μόνο είναι ικανά να  δημιουργούν την ποθητή αγωνία ώστε να προχωρήσουμε την ανάγνωση, αλλά κατάφερε  να εμπλουτίσει την εμπειρία της ανάγνωσης, με ακόμη πιο ενδιαφέρουσες ανατροπές.

Η συγγραφέας επίσης, πόνταρε πολλά στο συναίσθημα και από ότι φαίνεται κέρδισε, διότι, κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης  και την πορεία της πλοκής, συνεχώς, ο αναγνώστης βιώνει έντονα συναισθήματα λύπης, χαράς, απογοήτευσης, πίκρας κτλ σε μια δίνη, η οποία καταλήγει να τον φέρει  αντιμέτωπο, όχι μια φορά, με εαυτό του, τις δικές του αξίες ,τις δικές του αρχές.

Η Μαρία Καμηλάκη,  προφανώς, γνωρίζει πως το βασικό στοιχείο είναι ο ήρωας, ο χαρακτήρας, ο οποίος θα πρέπει να είναι αληθοφανής, να έχει δώσει τόσα   στοιχεία, ώστε ο αναγνώστης με τη σειρά του να καταφέρει να τον σχηματίσει με όσο γίνεται μεγαλύτερη πιστότητα στο μυαλό του, ώστε  να μπορέσει να ταυτιστεί μαζί του και από ότι φαίνεται εκεί εστίασε και το αποτέλεσμα είναι εντυπωσιακό.

Κατάφερε λοιπόν, μέσα από πολυετή έρευνα  και τριβή, να επανέλθει με  ένα μυθιστόρημα, στο οποίο παρουσιάζει εκτός των άλλων  ιστορικά στοιχεία, μερικά   ίσως άγνωστα σε πολλούς, αλλά και μια πλοκή, η οποία διαβάζεται με μεγάλη ευκολία και ευχαρίστηση.

Μια πλοκή, η οποία ακροβατεί με μαεστρία μεταξύ μύθου και Ιστορίας, δίχως να αδικεί κανένα μέρος, μένοντας πιστή στο σκοπό της, να χαρίσει στον αναγνώστη μια ευχάριστη αναγνωστική εμπειρία.

Η Καμηλάκη επιλέγει να αγγίξει ένα συλλογικό τραύμα, μια δύσκολη εποχή, μια σκοτεινή περίοδο και μέσα από αυτό να αναδείξει το φως,  την ελπίδα και την αισιοδοξία με το δικό της μοναδικό τρόπο, αποδεικνύοντας για μια ακόμη φορά τη σπάνια λογοτεχνική της  ευαισθησία.