Αν οι γάτες εξαφανίζονταν από τον κόσμο – Γκένκι Καγουαμούρα – Σχολιάζει ο Δημήτρης Μπουζάρας.
Το βιβλίο του Γκένκι Καγουαμούρα με τίτλο «Αν οι γάτες εξαφανίζονταν από τον κόσμο», κυκλοφορεί ήδη από τις εκδόσεις Μίνωας. Οι εκδόσεις Μίνωας, είναι αλήθεια πως μας εκπλήσσουν ευχάριστα με την επιλογή των νέων τίτλων εδώ και καιρό, είναι μια συλλογή, η οποία παρουσιάζει μεγάλο ενδιαφέρον όπως, το συγκεκριμένο μυθιστόρημα.
Από το πρώτο του βιβλίο ο συγγραφέας, κατάφερε να γίνει γνωστός διεθνώς, μιας και το εν λόγω βιβλίο, έχει μεταφραστεί σε τριάντα πέντε γλώσσες και έχει πουλήσει πάνω από 3.000.000 αντίτυπα, αυτό από μόνο του λέει πολλά.
Μια ευχάριστη λοιπόν έκπληξη, περιμένει τον αναγνώστη μιας και πρόκειται για μια έξυπνη και πρωτότυπη ιδέα, ένα βαθύ και στοχαστικό μυθιστόρημα ικανό, να κρατήσει τον αναγνώστη έως το τέλος.
Αν και η ιστορία με το Διάβολο θα μας φέρει μνήμες από γνωστό έργο, ωστόσο, εδώ ο συγγραφέας πραγματεύεται κάτι εντελώς διαφορετικό. Ο ήρωας είναι ένας νεαρός ταχυδρόμος, του οποίου οι μέρες είναι μετρημένες. Ένας νεαρός, ουσιαστικά μόνος, έχει ως παρέα μόνο το γάτο του, μαθαίνει πως η ζωή του τελειώνει! Ξεκινά λοιπόν να σκέφτεται τι δεν έχει κάνει και εκείνη τη στιγμή παρουσιάζεται ο Διάβολος, ο οποίος του κάνει μια δελεαστική ,απρόσμενη, πονηρή -όσο και ο ίδιος – πρόταση! Τότε, έρχεται η ώρα της απόφασης…
«Αν οι γάτες εξαφανίζονταν από τον κόσμο» λοιπόν, για ποιο λόγο όμως, οι γάτες; Επειδή εξυπηρετούν μόνο την πλοκή, ή μήπως η επιλογή, αυτή κρύβει κάτι βαθύτερο;
Ας δούμε λοιπόν τη γάτα από μια άλλη οπτική. Η γάτα είναι ένα διαχρονικό σύμβολο, μύθοι ,θρησκείες ,λογοτεχνία και αφηγήσεις καθημερινών ανθρώπων συνδέθηκαν μαζί της στο πέρασμα των αιώνων.
Από την ιερή μορφή της θεάς Bastet στην αρχαία Αίγυπτο, έως τη μυστηριακή παρουσία της γάτας στα ποιήματα του Charles Baudelaire, το αιλουροειδές αυτό ,υπήρξε φορέας αντιφάσεων: τρυφερό και απόμακρο, οικείο και άγριο.
Η εξαφάνιση της γάτας θα σήμαινε, πρώτα απ’ όλα, μια ρωγμή στην καθημερινή εμπειρία της συντροφικότητας. Η γάτα δεν προσφέρει την άμεση, ενθουσιώδη αφοσίωση του σκύλου, ωστόσο, προσφέρει κάτι πιο λεπτό: την ήσυχη παρουσία.
Είναι το πλάσμα που συνυπάρχει χωρίς να επιβάλλεται- εντάξει εκτός από μερικές – που διεκδικεί, χωρίς να υποτάσσεται, που είναι ανεξάρτητη και έχει χαρακτήρα. Σε μια εποχή υπερπληροφόρησης και θορύβου, η γάτα λειτουργεί σχεδόν ως υπόμνηση της αξίας της σιωπής, του ψίθυρου, που ωστόσο, έχει την δύναμη και την ένταση της ενός ουρλιαχτού ,όπως και η ανθρώπινη σιωπή.
Στη λαϊκή παράδοση, η γάτα κινείται ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι, όπως ακριβώς και ο ήρωας μας ,βρίσκεται στο μεταίχμιο δύο κόσμων ακροβατώντας και πολεμώντας με τους δαίμονες του.
Από τις μεσαιωνικές δεισιδαιμονίες έως τις σύγχρονες ιστορίες και ταινίες, η ιδέα της απώλειάς της, λειτουργεί ως αλληγορία για την απώλεια του ίδιου του νοήματος της καθημερινότητας, του ίδιου του νοήματος της ζωής. Όταν αφαιρείς κάτι φαινομενικά «μικρό», αποκαλύπτεται πόσο ουσιώδες ήταν.
Η γάτα δεν εξημερώνεται πλήρως· διατηρεί πάντα έναν πυρήνα ελευθερίας. Αν έλειπε θα βρισκόμασταν σε ένα άλλο κόσμο, ένα κόσμο ίσως πιο φτωχό σε συμβολισμούς και, κατά συνέπεια, πιο φτωχό, σε νόημα.
Το μυθιστόρημα «Αν οι γάτες εξαφανίζονταν από τον κόσμο» του Genki Kawamura αποτελεί ένα στοχαστικό, υπαρξιακό αφήγημα που πίσω από την απλή και σχεδόν παραμυθική του σύλληψη, «μιλά» έντονα για την αξία της φιλίας, τις ανθρώπινες σχέσεις ,την οικογένεια, αλλά και για τις αποφάσεις της ζωής, εκείνες που είναι αποκλειστικά δικές μας.
Εκείνες που αφορούν την ίδια μας την ύπαρξη, εκείνες που ακόμη και με το πιστόλι στον κρόταφο, ή το Διάβολο πάνω από το κεφάλι μας, θα πρέπει να είναι αποκλειστικά δικές μας.
Η γλώσσα του έργου χαρακτηρίζεται από λιτότητα και καθαρότητα, το ύφος είναι απλό, στοιχεία που παραπέμπουν στη σύγχρονη ιαπωνική αφηγηματική παράδοση. Η δε πρωτο πρόσωπη αφήγηση, τοποθετεί άμεσα τον αναγνώστη στο κέντρο της δράσης, δημιουργώντας και μέσω των απρόσμενων ανατροπών, έντονα συναισθήματα και προβληματισμούς.
Η απλότητα δεν είναι ένδεια· είναι συνειδητή επιλογή. Ο συγγραφέας καταφέρνει να δημιουργήσει μια αίσθηση καθημερινότητας που έρχεται σε αντίθεση με το μεταφυσικό περιεχόμενο. Έτσι, το υπερφυσικό δεν φαντάζει ξένο· ενσωματώνεται φυσικά στον ρεαλιστικό κόσμο του ήρωα και αυτό, είναι ένα ακόμη στοιχείο που αντανακλά, το συγγραφικό του ταλέντο του συγγραφέα.
Οι γάτες, λειτουργούν ως συμβολικός πυρήνας. Δεν αποτελούν απλώς ένα αγαπημένο ζώο ενσαρκώνουν τη στοργή, τη σύνδεση με το παρελθόν, την άρρηκτη σχέση με τη μητρική φιγούρα. Η πιθανή εξαφάνισή τους δεν είναι απώλεια ενός είδους, αλλά ρήξη με τη μνήμη, την ταυτότητα, με την ίδια του την ύπαρξη.
Εν κατακλείδι, το «Αν οι γάτες εξαφανίζονταν από τον κόσμο» είναι ένα μυθιστόρημα που χρησιμοποιεί το παράδοξο για να φωτίσει το αυτονόητο: ότι η ζωή δεν ορίζεται από τη διάρκειά της, αλλά από τις σχέσεις, τις αποφάσεις, τις μνήμες που τη συγκροτούν, τον τρόπο που τη ζούμε και παρά τη μοναδικότητα της ,αν τη ζήσουμε δωστά, μια είναι αρκετή.
Η γάτα, ως σύμβολο τρυφερότητας και αθόρυβης παρουσίας, γίνεται το μέτρο με το οποίο ζυγίζεται η αξία του κόσμου μας. Και μέσα από αυτή τη φαινομενικά απλή ιστορία, μέσα από αυτό το εύρημα, το μυθιστόρημα θέτει και μας καλεί να απαντήσουμε σε ουσιώδη ερωτήματα: αν μπορούσαμε να κερδίσουμε λίγο ακόμη χρόνο, τι θα ήμασταν διατεθειμένοι να θυσιάσουμε; Όλα όσα μας έκαναν αυτό που είμαστε; Η την ίδια μας τη ζωή;
Βαθύ, ανθρώπινο, συνταρακτικό.
