Ο ήρωας του βιβλίου, Μπίλλυ Πίλγκριμ, κινείται τυχαία στον χρόνο. Η ιστορία του, ξεκινά με τη γέννησή του το 1922. Σπουδάζει για να γίνει οπτομέτρης, αλλά επιστρατεύεται στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου πολέμου. Αιχμαλωτίζεται και, μαζί με άλλους αιχμαλώτους πολέμου, κρατείται σε σφαγείο στη Δρέσδη. Επιβιώνει από τον βομβαρδισμό και επιστρέφει στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου παθαίνει νευρικό κλονισμό. Αναρρώνει, παντρεύεται και αποκτά δύο παιδιά. Λίγο μετά τον γάμο της κόρης του, πέφτει θύμα απαγωγής από εξωγήινους που τον οδηγούν στον πλανήτη Τραλφάμαντορ και τον κλείνουν σε έναν ζωολογικό κήπο. Εκεί, είναι εντελώς διαφορετική η αντίληψη του χρόνου: κάθε στιγμή, είτε του παρελθόντος είτε του παρόντος είτε του μέλλοντος, θα συμβαίνει ξανά και ξανά. Και έτσι ο θάνατος δεν έχει σημασία. Ο Πίλγκριμ καταφέρνει να επιστρέψει στη Γη και αρχίζει να κηρύττει τη φιλοσοφία των κατοίκων του Τραλφάμαντορ που γνωρίζουν την αναπόφευκτη κατάρρευση του σύμπαντος…
Μαύρο χιούμορ και ασύγκριτη φαντασία, σε ένα σπουδαίο αντιπολεμικό μυθιστόρημα, που το 1972 διασκευάστηκε για τον κινηματογράφο σε σκηνοθεσία Τζορτζ Ρόυ Χιλ.

«Πενήντα χρόνια μετά την πρώτη του έκδοση, εβδομήντα πέντε χρόνια από τότε που ο Βόννεγκατ ήταν μέσα στο Σφαγείο 5 κατά τη διάρκεια του βομβαρδισμού της Δρέσδης, τι έχει να μας πει αυτό το σπουδαίο μυθιστόρημα;
Δε μας λέει πώς να σταματήσουμε τους πολέμους.

Δε μας λέει ότι οι πόλεμοι είναι κολάσεις, αν και αυτό το ξέρουμε ήδη. Μας λέει ότι οι περισσότεροι άνθρωποι δεν είναι κακοί, εκτός από αυτούς που είναι, κι αυτή είναι πολύτιμη πληροφορία. Μας λέει ότι η ανθρώπινη φύση είναι η μία σημαντική σταθερά της ζωής και μας δείχνει, ωραία και αληθινά, την ανθρώπινη φύση, όχι στα καλύτερά της ούτε στα χειρότερά της, αλλά έτσι όπως είναι τις περισσότερες φορές, ακόμη και σε φρικτούς καιρούς».
Σαλμάν Ρουσντί, 13 Ιουνίου 2019, The New Yorker

 

Ο Κερτ Βόννεγκατ (Ινδιανάπολη, 1922 – Νέα Υόρκη, 2007) έχει γράψει δεκατέσσερα μυθιστορήματα, τρεις συλλογές διηγημάτων, πέντε θεατρικά έργα και πέντε δοκίμια. Σπούδασε Βιοχημεία στο Πανεπιστήμιο Κορνέλ και στον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο υπηρέτησε στην αμερικανική αεροπορία. Ως αιχμάλωτος πολέμου στη Γερμανία, επέζησε του βομβαρδισμού της Δρέσδης από τις συμμαχικές δυνάμεις τον Φεβρουάριο του ’45 (135.000 άνθρωποι δεν επέζησαν), γεγονός που καθόρισε, κατά κάποιον τρόπο, την απόφασή του να γίνει συγγραφέας. Στα τέλη της δεκαετίας του ’40 εργάστηκε ως δημοσιογράφος και κειμενογράφος σε γραφεία δημοσίων σχέσεων. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Το πιάνο-πιανίστας (1952), έχει σκηνικό μια μηχανοποιημένη κοινωνία. Ακολούθησαν οι Σειρήνες του Τιτάνα (1959), ένα επικό διαπλανητικό ταξίδι όπου η ανθρώπινη ιστορία περιγράφεται ως ένα τυχαίο γεγονός, το Λίκνο της γάτας (1963· υπό έκδοση από τις Εκδόσεις Πατάκη, μτφρ. Αλέξης Καλοφωλιάς), όπου μια ομάδα κατοίκων σε ένα νησί της Καραϊβικής υιοθετεί μια καινούρια θρησκεία, και το Ο Θεός να σας έχει καλά, κύριε Ροουζγουότερ (1965· Εκδόσεις Πατάκη, 2024, μτφρ. Αλέξης Καλοφωλιάς). Στο Σφαγείο 5 (1969· Εκδόσεις Πατάκη, 2025, μτφρ. Αλέξης Καλοφωλιάς), το οποίο συγκαταλέγεται στα σημαντικότερα αμερικανικά μυθιστορήματα, ανασυνθέτει την εμπειρία του στη Δρέσδη χρησιμοποιώντας το τέχνασμα της αναστροφής του χρόνου. Το Πρωινό των πρωταθλητών (1973· Εκδόσεις Πατάκη, 2024, μτφρ. Αλέξης Καλοφωλιάς) ήταν επί 56 εβδομάδες στη λίστα των μπεστ σέλερ των New York Times όταν εκδόθηκε, ενώ τo 1999 μεταφέρθηκε στο σινεμά, σε σενάριο και σκηνοθεσία του Alan Rudolph, με τον Bruce Willis στον πρωταγωνιστικό ρόλο. Από τις Εκδόσεις Πατάκη κυκλοφορούν επίσης τα βιβλία του Ένας άνθρωπος χωρίς πατρίδα (2006, µτφρ. Θανάσης Γιαννακόπουλος), Αν αυτό δεν είναι ωραίο, τότε τι είναι; Συμβουλές στους νέους (2015, μτφρ. Πέτρος Γεωργίου) και το τελευταίο του μυθιστόρημα, Χρονοσεισμός (2022, μτφρ. Χριστόδουλος Λιθαρής).