Είμαι ό,τι έχω ξεχάσει – Άγγελος Τάσκος – Σχολιάζει η Όλγα Δημοσθένους Καλύβα.
Η αποφαντική κρίση: «Είμαι ό,τι έχω ξεχάσει», ως τίτλος του βιβλίου του κ. Άγγελου Τάσκου, εντόνως και λεπτομερώς εκφράζεται σε 77 κείμενα αναζήτησης εσωτερικής,77 ιστορίες αναμνήσεων, αληθειών,
ζωών, ψυχών που αρνήθηκαν την αλήθεια της, θεμελιωμένα σε τέσσερις νοερούς πυλώνες στήριξης: το χρόνο, την πίστη, τη μνήμη, το φόβο, οδηγώντας μας σε μια εναγώνια αναζήτηση απάντησης για την υπόστασή
μας σε έναν κόσμο λαβωμένο και ζητώντας μας απόκριση στο βασικό ερώτημα εάν η μνήμη είναι άγραφη. Κι αν η μνήμη μας, πράγματι, για κάποιους είναι Tabula rasa, τουτέστιν «άγραφος πίνακας», η γνώση που
αποκτάται μέσω της εμπειρίας και της αντίληψης του κόσμου μας δεν τον χρωματίζει, άραγε, με της Ίριδος το πολύχρωμο τοξωτό γεφύρι;
Μας παροτρύνει τούτο το εξαιρετικό πόνημα του κ. Τάσκου αβίαστα να αντιληφθούμε πως ήρθε ο καιρός να κρύψουμε τις σβήστρες μας και να τολμήσουμε ξανά να γράψουμε αποσύροντας τα σημεία στίξης «πριν
βρουν μια ματαιωμένη μοίρα μηνύματος», να ζωγραφίσουμε μαζί στη λευκότητα του χαρτιού την εκούσια έξοδό μας, να δράσουμε σθεναρά για την επίτευξη μιας συνένωσης διαπροσωπικής, να αγωνιστούμε ένθερμα
για ένα δόσιμο απλόχερο μιας ζωής που μας δόθηκε απλόχερα κι εμείς απλά την ξοδεύουμε με ακραίο εγωισμό μικρόκοσμου δίχως αντίληψη της μηδαμινότητας που έχει η… περιβόητη σημαντικότητά μας στο
άπειρο του χωροχρόνου.
Δυστυχώς, η μνήμη και η αγάπη έγιναν αιχμάλωτοι μιας ευθυνοφοβίας κι άρνησης να αποτινάξουμε το μαύρο πέπλο της λήθης, που η ξεραμένη του ρίζα δε δίνει καρποφόρα πνοή στο δένδρο της ζωής μας, καθώς το
πρόσκαιρο και ολιγόχρονο «είναι» μας με ανοχή, ψεύδη και παραίτηση τρέφεται και η ενοχή των επιλογών μας αναρωτιέται για τη λήθη και για το όμορφα απρόσμενο που δε ζούμε πια… άλλωστε, οι πειθαρχημένοι
μας φόβοι δε μας επιτρέπουν να δούμε ξεκάθαρα κείνο το ξεχωριστό κλείσιμο του ματιού, το μειδίαμα κείνο το ερωτικό, το καλοσυνάτο νεύμα για παιχνίδι και ζωής χαρά.
Έχουμε μήπως λησμονήσει την αληθινή μας ταυτότητα, έχουν γεράσει ή ακόμη και ξεψυχήσει οι μνήμες μας, έχουμε παραδοθεί στο αδυσώπητο του χρόνου, έχουμε κυριευθεί από το φόβο, έχουμε χάσει την πίστη μας;
Έχουμε, άραγε, παραδώσει ανεπιστρεπτί γη και ύδωρ σε επιβεβλημένες ζωές, σε προκατασκευασμένες κοινωνίες, σε ένα βασανιστικό και καθ’ όλα ισοπεδωτικό «φαίνεσθαι» αλλοτριωμένων μα και παρηκμασμένων
ανθρώπινων σχέσεων; αναρωτιέται ο συγγραφέας μας και μαζί του κι ο αναγνώστης.
Συλλογίζομαι, λοιπόν, ορμώμενη εκ των κειμένων του κ. Τάσκου, κι αν ο αριθμητής στου καθενός μας το κλάσμα είναι ο υλικός ευδαιμονισμός, και στον παρονομαστή του απούσα η αγάπη, η εντιμότητα, η αλήθεια, η
γνώση, απόν και το αλώβητο της αγνότητας και της καλοσύνης δε γίνεται προ των πυλών πολύ επικίνδυνος ο μηδενισμός του; Δεν ορίζεται πια η διαίρεση! Ως εκ τούτου, είναι καιρός πια, θαρρώ, αυτόν τον κίνδυνο του
αυτομηδενισμού ανεξαιρέτως όλοι μας κι αμελλητί και με προσοχή να τον αφουγκραστούμε και εγκαίρως να τον αντιληφθούμε και, κυρίως, να αγωνιστούμε, προκειμένου να τον αποσοβήσουμε.
Και οι μνήμες; Μνήμες φλεγόμενες μιας αθωωτικής ή καταδικαστικής απόφασης από ένα δικαστήριο στημένο· και τι σημασία να ‘χει αν η αλήθεια τους ξάφνου τις βγάζει στο θαλάσσιο αφρό μιας ήττας γενναίας ή μιας ανάπηρης νίκης… κι αφού η αλήθεια είναι, κατά το συγγραφέα, το πρωτοστάλαγμα ενός τσίπουρου, ας τολμήσουμε κι εμείς, αγαπητοί μου αναγνώστες, να υψώσουμε το καθάριο ποτήρι της «με τα αρώματα των πληγών» μας και με «τις ζυμώσεις της συνείδησής» μας σε μια κίνηση αφθαρσίας κι αθανασίας, σε ένα «τέλος» ή καλύτερα σε ένα «μέχρι
τέλους» ζωής άριστο, καθώς γενικά θέλει κι επιζητεί, κατά τον Ανδρέα Κάλβο, «αρετήν και τόλμην η ελευθερία».
Εξάλλου, σαν πανδαμάτωρ ο χρόνος θα μας κονιορτοποιήσει, και το στίγμα μας σα χνάρι πάνω στο χιόνι θα μείνει ελάχιστα και με την πρώτη ελαφρά χιονόπτωση θα χαθεί κι αυτό… Και τότε εμείς δε θα έχουμε αφήσει παρά μονάχα χρέος προς τον εαυτό μας, τη γενιά μας, τη φυλή μας ανεκπλήρωτο ή σαρακοφαγωμένο από τη λανθασμένη εκτίμησή μας για τη ζωή.
Κι ίσως ως άθυρμα στα δάκτυλα τρίτων οι θύμησές μας δε δύνανται «το φως να το σηκώσουν» κατά τον Κώστα Βάρναλη, μα ως μνήμη- ταυτότητα, ως μνήμη-σοφία, αγαπητέ μου αναγνώστα, κουρνιάζουν στη φούχτα μας και τη γιομίζουνε «με συναισθηματική υπευθυνότητα» κι ως μνήμη-ρίζα υγιή στεριώνουν το δέντρο που είσαι, το βοηθούν μέχρι «να βλαστήσεις, να μοσχοβολήσεις, να θρέψεις με τους καρπούς σου τα λάθη σου, τις προσδοκίες σου, τα μήπως σου, τα όνειρά σου, τα αγγίγματά σου».
Μήπως να στοχαστούμε, αν αποφασίσουμε να διώξουμε με μορφασμό ειρωνικό τη σκονισμένη μνήμη που κουρνιάζει ακόμα στον ώμο μας, τι μπορεί να προσμένουμε(;). Ως να αποτελέσουμε κι εμείς μια μνήμη καλή
ή και κακή ίσως να τον κατανοήσουμε το σκοπό της ύπαρξής μας και να διερωτηθούμε πως το οφείλουμε στον εαυτό μας πρωτίστως να ζήσουμε με αλήθεια, με αξιοπρέπεια, με εντιμότητα κι αγάπη(;).
«Τίμα τη ζωή σου», αγαπητέ αναγνώστα, η δυνατή μα και ουσιαστική παρότρυνση του συγγραφέα… Η μνήμη ως συνείδηση είναι κείνη που πονάει ενίοτε, η μνήμη χαροποιεί ενίοτε, η μνήμη αλυσοδένει το νου
ενίοτε, η μνήμη φέρει όμως πάντα και το κλάμα το λυτρωτικό, μας υπενθυμίζει το παιδί που κρύψαμε κάποτε απρόσκοπτα μέσα μας, που ντρεπόμαστε να το αφυπνίσουμε και να το μοιράσουμε· η μνήμη
συνοδοιπορεί και με μια αγάπη «μια μοίρα αναπόφευκτη… μια άγραφη μνήμη».
Ποιος ο άπατρις και ποιος ο έχων ρίζα βαθιά, πλατιά κι αναφαίρετα απόλυτη; Ποιος ο ενδεδυμένος με κασμίρια και ποιος ο βαδίζων γυμνός και με τρυφεράδα στο όνειρο; Και σε τούτο το στημένο της ζωής παιχνίδι
ποιος ο ηττημένος και ποιος ο νικητής; Εμείς, αγαπητοί μου αναγνώστες, αποφασίζουμε κι εμείς αναλαμβάνουμε την ευθύνη! Στην ευθύνη για το αν «Είμαι ό,τι έχω ξεχάσει» έχει ο καθείς από μας το δικό του μερτικό, τη
δική του μικρή ή μεγάλη αποκάλυψη. Μήπως είν’ άραγε καιρός, μήπως ήρθε η κατάλληλα ιάσιμη στιγμή να αγαπήσουμε «τις σκουριές» μας, «να φωτίζουμε τους ίσκιους μας», με αληθινούς ανθρώπους να μοιραστούμε
πίστη και μπόρεση; Δε μας απόμεινε, τάχα, η ελαχίστη ανθρωπιά να χτίσουμε με καλοσύνη κι αγνότητα έναν καινούριο κόσμο;
Απώτερος σκοπός του συγγραφέα, θαρρώ, είναι να μας διδάξει πως «μόνο αν καταφέρουμε να αξιωθούμε να κάνουμε τις ζωές μας ανάξιες λησμόνησης,… η καρδιά μας θα ζωγραφίσει τον επίγειο παράδεισό μας»,
είναι να μάθει στον καθένα μας να ζει αληθινά, να είναι και να γίνεται καλύτερος άνθρωπος, να ‘χει την αγνότητα μιας παιδικής ψυχής, τη ματιά της την καθάρια, την άδολη αγάπη της, να μοσχοβολά ο βασιλικός
σαν τον τρίβει στα χέρια του… να μυρίζει «το άρωμα των αμυγδαλιών» που αντιστέκονται «στο γινάτι του χειμώνα»…
Είμαστε ρωτάει ακατάπαυστα, βροντερά και σθεναρά ο συγγραφέας οι ζωές που δε ζήσαμε, οι στιγμές που αρνηθήκαμε, οι επιλογές που δεν κάναμε ή που στερηθήκαμε; ραγίζοντας τη σιωπή μας, παροτρύνοντάς
μας να διαγράψουμε τη βουβή στάση στη ζωή μας, ζητώντας μας το πέπλο της απατηλής αχλής που μας καλοπιάνει να το διαρρήξουμε και να πορευτούμε με ειλικρίνεια και εντιμότητα, με αλήθεια και ταπεινότητα.
«Εγέρθητι, φίλε μου!», με καλεί, μας καλεί όλους…
Πρόκειται, λοιπόν, για ένα υπέροχο βιβλίο με 77 εξαιρετικά κείμενα εσωτερικής αναζήτησης, 77 κείμενα αυτοκριτικής μα κι ετεροκριτικής, 77 καταπληκτικές ιστορίες αγγιγμάτων της αφύπνισης από τη λήθη του
φόβου, της σιωπής, της δειλίας, μα και της απαλλαγής από τη φιλαυτία, τη θλίψη, το άγχος, τη βία, 77 κείμενα «ψυχής που πρέπει να ξοδεύεται», βαθιάς ενσυναίσθησης, ευγενούς ακεραιότητας και ανώτερου ήθους «που
το ζεις έμπρακτα και σιωπηλά», άμετρης αλληλεγγύης και άξιας εμπιστοσύνης προς εμάς και προς το συνάνθρωπό μας, 77 δυνατά κείμενα ελευθερίας από τα δεσμά μας, 77 ισχυρές φωνές συγχωρητικής αγάπης…
Αναρωτιέμαι θα έπρεπε να υπάρχει άλλη μορφή αγάπης; Άλλωστε, κατά τον Έριχ Φρομ: «Η αγάπη είναι η μόνη ικανοποιητική απάντηση στο πρόβλημα της ανθρώπινης ύπαρξης» και μόνο «Η πραγματική αγάπη
πάντοτε δημιουργεί, ποτέ δεν καταστρέφει» κατά τον Λεό Μπουσκάλια! Και τούτο το γνωρίζει απόλυτα και το πρεσβεύει με δύναμη ψυχής κι ο συγγραφέας μας.
Πράγματι, το βιβλίο του κ. Άγγελου Τάσκου μάς γυρίζει, με ένα άγγιγμα απαλό, πίσω στη χαμένη μας αθωότητα, σε έναν αχαλίνωτο ρομαντισμό δίχως να εθελοτυφλεί και χωρίς να παραβλέπει το ρεαλισμό της στυγνής
σύγχρονης πραγματικότητας, μα φέρνοντας μυρωδιές γνώριμες που η λήθη δε δύναται επ’ ουδενί να τις νικήσει, στα χνάρια της διαδρομής μας σπέρνει τον καρπό της αισιοδοξίας και της αναγέννησης κι ενός βαθιού συλλογισμού πως οι ζωές μας δεν έχουν ανάγκη «ούτε υπεράσπισης, ούτε παρακαλετού, ούτε απολογίας», παροτρύνοντας τον κάθε με ανοιχτή κι αγνή καρδιά αναγνώστη να ενστερνιστεί, εκτός της θέλησης και της φαντασίας, «τα τέσσερα σημεία του ορίζοντα της ψυχής μας: την πίστη, την ταπεινότητα, την αγάπη, τη συγχώρεση, ήτοι το αληθινό φως!!!
Ας αναλογιστεί, εν κατακλείδι, ο καθείς από μας:
Είμαι ό,τι έχω ξεχάσει.
Είμαι ό,τι έχω ξεχάσει!
Είμαι ό,τι έχω ξεχάσει;
Η Όλγα Δημοσθένους Καλύβα κατάγεται από το Προάστιο Καρδίτσας και είναι πτυχιούχος του Παιδαγωγικού Τμήματος Νηπιαγωγών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Αποτελεί ιδρυτικό μέλος της Ένωσης Συγγραφέων
Ν. Καρδίτσας ( Ε.Σ.Κ. ), μέλος της Ένωσης Λογοτεχνών και Συγγραφέων Λάρισας ( Ε.ΛΟ.ΣΥ.Λ. ) καθώς και ιδρυτικό και επίτιμο μέλος του Σωματείου Διάσωσης και Διάδοσης του Καραγκούνικου Λαϊκού Πολιτισμού «Η Ψηφίδα»
Προαστίου. Ως συνεργάτιδα στην Ίδρυση και Θεσμοθέτηση της Παγκόσμιας Ημέρας Κ. Π. Καβάφη – 29 Απριλίου 2024 – συνεισέφερε τιμητικά με δημοσιεύσεις βραβευμένων ποιημάτων της, άρθρων της και με δύο
βραβευμένες δράσεις της. Έχει λάβει για το σύνολο του δημιουργικού της ποιητικού και συγγραφικού έργου και την προσφορά της στον Παγκόσμιο Πολιτισμό το Διεθνές Βραβείο Πολιτισμού Yorgos Foudoulis Culture Award
από την Αραβική Δημοκρατία της Αιγύπτου και έχει ανακηρυχθεί ως Τιμώμενο Πρόσωπο της Παγκόσμιας Ημέρας Κ. Π. Καβάφη 2025. Ποιήματά της έχουν διακριθεί σε Πανελλήνιους και Παγκόσμιους Λογοτεχνικούς
Διαγωνισμούς και έχουν βραβευτεί από την UNESCO Τεχνών, Λόγου κι Επιστημών Ελλάδας, από την International Art Academy, από τον Ελληνικό Πολιτιστικό Όμιλο Κυπρίων Ελλάδος ( Ε.Π.Ο.Κ. ), από το Ευρωπαϊκό Κέντρο
Τέχνης και Έρευνας του Πολιτισμού του Ανατολικού Ρωμαϊκού Κράτους στην Ευρώπη ( EUARCE ), από την Ένωση Λογοτεχνών Βορείου Ελλάδος (Ε.Λ.Β.Ε.), από τους Πνευματικούς Ορίζοντες Λεμεσού, από τον Σύνδεσμο
Πολιτισμού Ελλάδας Κύπρου ( ΣΠΕΚ ), από το Διεθνές Κέντρο Κιθάρας (Volos World Guitar Capital ), από τη Νέα Κίνηση Λογοτεχνών Θεσσαλονίκης ( Νε.Κί.Λ.Θ. ) και από διάφορους ελληνικούς εκδοτικούς οίκους.
Έχει λάβει βραβεία και τιμητικές διακρίσεις στον ελεύθερο κι έμμετρο στίχο, βραβεία και τιμητικούς επαίνους σε ποίηση σονέτο, χαϊκού, δημώδη και σε μουσικό στίχο καθώς και βραβεία σε διηγήματά της. Επιπλέον, τα βραβευμένα ποιήματά της με τίτλους: «Το Γιασεμί» και «Ίαμα» έχουν μελοποιηθεί από τον κ. Γιώργο
Φουντούλη και τρία ποιήματά της έχουν μεταφραστεί και δημοσιευτεί στα αγγλικά. Ακόμη, έχουν συμπεριληφθεί ποιήματά της σε ποιητικές ανθολογίες και συλλεκτικά και συλλογικά ποιητικά ανθολόγια. Διακριθέντα ποιήματά της
έχουν δημοσιευτεί στο ιστορικό λογοτεχνικό περιοδικό «Νουμάς», σε σημαντικά έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά καθώς και σε αξιόλογους λογοτεχνικούς ιστότοπους. Άρθρα της, συνεντεύξεις της και βιβλιοκριτικές της
έχουν δημοσιευτεί σε έγκριτες λογοτεχνικές ιστοσελίδες. Τέλος, κυκλοφορούν: από τις εκδόσεις Κέφαλος η παγκοσμίως βραβευμένη με το Βραβείο «Αισχύλος» ποιητική της συλλογή με τον τίτλο: «Στεντόρειοι Ψιθυρισμοί» και η δημώδης ποιητική της συλλογή με τον τίτλο: «σοφίας ἂμητος» καθώς και από τις εκδόσεις ΣΠΕΚ η παγκοσμίως βραβευμένη με το 4 ο Βραβείο και το Βραβείο «Ευρυπίδης» ποιητική της συλλογή με τον τίτλο: «σύννοια η
πυρφόρος».
