Ψ “ύ” χουλα – Mουζακίτου Χρυσάνθη – Εκδόσεις Αγγελάκη – Ρωτά ο Άγγελος Τάσκος.

 

Πείτε μας λίγα λόγια για εσάς.

Γεννήθηκα στην Αθήνα και διαμένω στην Κηφισιά, είμαι μητέρα δυο κοριτσιών. Απλός ως άνθρωπος με αγάπη στα ταξίδια. Σπούδασα Μαθηματικά στην Φυσικομαθηματική σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και ολοκλήρωσα μεταπτυχιακές σπουδές στη Δημιουργική γραφή του ΕΑΠ σε συνεργασία με το ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ.  Κατ΄ επάγγελμα είμαι μία ενεργός εκπαιδευτικός Μαθηματικών που τελεί και χρέη υποδιευθύντριας σε γυμνάσιο.  Έχω υπάρξει συντονίστρια πολλών πολιτιστικών και περιβαλλοντικών προγραμμάτων που κάποια έχουν βραβευθεί και κάποια έχουν παρουσιαστεί σε συνέδρια και ημερίδες. Η ποίηση και γενικότερα  η συγγραφή είναι θα έλεγα το «μεράκι» μου, το δημιουργικό μου κομμάτι που με ξεκουράζει και ταυτόχρονα με «γεμίζει». Αν κι έχω πάμπολλα ποιήματα στο συρτάρι, έχω εκδώσει μόνο δυο ποιητικές συλλογές, αλλά έχω κι άλλες  δυο υπό έκδοση. Αρκετά βιβλία φιλοξενούν κείμενά μου και ποιήματά μου έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και σε ανθολόγια-ημερολόγια. Πολλά εκ των ποιημάτων μου έχουν βραβευθεί σε διάφορους διαγωνισμούς. Σε περιοδικά αλλά και σε εφημερίδες έχουν δημοσιευτεί κριτικές για το συγγραφικό μου έργο  από αξιόλογους λογοτέχνες κριτικούς. Το 2015 κυκλοφόρησε η πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο: ψ«ύ»χουλα (εκδόσεις Αγγελάκη) και ακολούθησε η  Χ «ύ»μαρρος  το 2021, εκδόσεις Βεργίνα.

Σε ποιους αναγνώστες απευθύνονταιοι ποιητικές σας συλλογές ¨Χ «ύ»μαρρος¨ και ¨Ψ «ύ»χουλα;

Επειδή χρησιμοποιώ απλή γλώσσα, θα έλεγα σε όλους. Αν και κάποτε που μέσα στην τάξη διάβασα ένα απλό ποίημα αφιερωμένο στους μαθητές μου, όταν τους ρώτησα αν τους άρεσε μου είπαν «καλό ήταν κυρία, αν  όμως δεν είχε και τόσες άγνωστες λέξεις…» !

To γράμμα «υ» και στα δυο σας ποιητικά βιβλία σημαίνει κάτι για εσάς;

Στην εισαγωγή κάθε βιβλίου δίνεται η ερμηνεία της εκάστοτε «ανορθογραφίας».  Έτσι έχουμε ψίχουλα από ψυχούλα ( το συναισθηματικό μου βιβλίο), αλλά και το  (θυμωμένο) χείμαρρο από χύμα σκέψεις.

Η μεγαλύτερη επιρροή στη ζωή σας;

Ο ευαίσθητος χαρακτήρας μου.

Από τι εμπνέεστε για τη συγγραφή των ποιημάτων  σας;

Από μία σκέψη που θα με ξυπνήσει, μια φωτογραφία, μια άσχημη ή ευχάριστη είδηση, κάτι που θα διαβάσω, κάτι που νιώθω ή κάποιος γύρω μου νιώθει, η ανάγκη να εκφραστώ…

Πως ήταν η παιδική σας ηλικία;

Αυθόρμητα θα πω διάβασμα, σχολείο, σπίτι.

Γεννιέται κάποιος ποιητής;

Στο μεταπτυχιακό μας είπαν ότι «γίνεται» με συνεχή προσπάθεια, μελέτη και κυρίως γράψιμο, ωστόσο πιστεύω ότι για να ξεχωρίσει κανείς πρέπει και να έχει αυτό που λέμε «ταλέντο» . Αυτό δεν το έχουν όσοι γράφουν ποίηση, δεν έχουν όλοι την ικανότητα, την αύρα να σε αγγίξουν, να σε διαπεράσουν.

Τι καθορίζει τις ζωές μας, οι επιλογές μας ή οι επιρροές;

Οι ζωές μας είναι μια συνισταμένη όλων αυτών. Οι σωστές και οι λάθος επιλογές, οι σωστές και οι λάθος επιρροές σε μια συνωμοσία συγκυριών.

Τι είναι επιτυχία και τι αποτυχία για εσάς;

Επιτυχία θα έλεγα το να είναι οι γύρω μου ευτυχισμένοι και χαρούμενοι και κυρίως μονιασμένοι. Αποτυχία το να ζούμε με κατάθλιψη.

Τι σας κάνει να θυμώνετε και τι να χαμογελάτε;

Η κάθε είδους βία σε παιδιά. Η ειρήνη με τον εαυτό μου.

Τι κάνει μερικά έργα να αντέχουν στον χρόνο;

Η εσωτερική ιδιαίτερη ευαισθησία τους, η ικανότητά τους στην αποστολή του μηνύματος, η διαχρονικότητα  της δύναμης του συναισθήματος.

Αγαπημένες/αγαπημένοι ποιητές, λογοτέχνες, συγγραφείς που σας έχουν επηρεάσει;

Μου αρέσουν οι παλιοί μεγάλοι όλοι, όχι σε όλα όμως τα ποιήματα… Ο Ελύτης σε ταξιδεύει ακόμη και με μια φράση, ο Σολωμός και ο Κάλβος, αξεπέραστοι, αξιοθαύμαστοι! Η Δημουλά, ο Αναγνωστάκης… Η κόρη μου η μικρή όμως, η φιλόλογος, με φωνάζει «Καρυωτάκη», χα,χα. Ωστόσο δεν ακολουθώ φόρμες, συνεχώς πειραματίζομαι  (γράφω κυρίως σύντομα και περιεκτικά ποιήματα, τελευταία δε με αρκετές συνηχήσεις).

Ποιο είναι το αγαπημένο σας βιβλίο;

Εδώ θα γελάσετε, αν και έχω διαβάσει πολλά βιβλία, κρυβόμουν μικρή και διάβαζα ατέλειωτες ώρες τους «Μεγάλους όλων των εποχών» καθώς και τα κλασικά εικονογραφημένα και για να γράψω κάτι πάντα ανέτρεχα στο δίτομο έργο του Παγουλάτου: ΕΚΘΕΣΕΙΣ, ακόμη το έχω. Κάτι που συλλέγω επίσης είναι βιβλία-έργα του Αρκά. Θαύμαζα πάντα, ως πανέξυπνους «συγγραφείς»,  τους γελοιογράφους που έστελναν το μήνυμα ακόμη και με μια ατάκα, ακόμη και χωρίς λόγια. Άλλωστε όπως έλεγε και ο Σόλωνας «η ζωγραφική είναι σιωπηλή ποίηση και η ποίηση ομιλούσα ζωγραφική».  Όμως αυτό που έχω κάνει δώρο στους περισσότερους φίλους μου είναι : «Το κομμάτι που λείπει συναντά το μεγάλο Ο»,  του Σελ Σιλβερστάιν.  Η Ομήρου Οδύσσεια πάντως είναι αυτό που πιστεύω έχει χαράξει ανεξίτηλα  όλους μας! Έχω δε να υπογραμμίσω εδώ, ότι το δεύτερο βιβλίο σας κύριε Τάσκο, έχει τόσο περίτεχνο λόγο, τόσο βαθιά λογοτεχνική έκφραση που ομολογώ χρόνια είχα να συναντήσω. Κάθε φράση, κάθε παράγραφος, κάθε ενότητα είναι ένα μικρό δοκίμιο που έρχεται να μας ταρακουνήσει, να μας προβληματίσει, να μας θυμίσει ότι  «είμαστε αυτά που έχουμε ξεχάσει;», ταράζοντας λιμνάζοντα νερά και ξεσκονίζοντας μνήμες και αξίες!

Από πότε θυμάστε τον εαυτό σας να γράφει και γιατί;

Από μικρή έγραφα. Μάλλον γιατί ήμουν εσωστρεφής και κλειστός χαρακτήρας.

Ποιο είναι το πρώτο ποίημα που θυμάστε;

Ο Εθνικός μας ύμνος φυσικά.

Με ποιον/ποια ποιητή/ποιήτρια θα θέλατε να πίνατε ένα ποτήρι κρασί και γιατί;

Τη συγγραφέα Πηνελόπη Δέλτα γιατί νομίζω  θα «ταιριάζαμε», (γράφω άλλωστε και παραμύθια).

Στο ποίημα σας «Στα στενά της ανέχειας» γράφετε εύστοχα… « Τα χρέη; Αντιστρόφως ανάλογα των αντοχών. Οι ελπίδες; Καταρρακωμένες χωρίς πυξίδα.»  Έτσι τελικά είναι οι ζωές μας;

Πολλά πράγματα στη σημερινή εποχή μας ρίχνουν, μας καταρρακώνουν και νιώθουμε βαθιά πικραμένοι, απογοητευμένοι, πληγωμένοι , όμως τελικά θα έρθει ένα άλλο ποίημα και θα μας δώσει ελπίδα γιατί έτσι είναι και η ίδια η ζωή. Η ζωή δεν είναι μόνο ένα ποίημα αλλά ποίηση. Μια ποίηση που εναλλάσσεται.

Τα βήματα ή ο προορισμός έχουν τελικά αξία στη ζωή και γιατί;

Αξία έχει να μπορούμε να βάζουμε υψηλούς στόχους και να μετράμε τα βήματά μας προς τα εκεί, προς το σωστό. Να έχουμε τη δύναμη να αλλάζομε και το βηματισμό και τον προορισμό αν αυτό απαιτεί η συνέχεια.

Ήττες ή απώλειες φοβόμαστε τελικά εμείς οι άνθρωποι;

Προσωπικά τρέμω τις απώλειες, απολαμβάνω τη ρουτίνα μου. Οι ήττες αντιμετωπίζονται, σηκωνόμαστε και συνεχίζουμε…

Σε ένα σας ποίημα με τίτλο «Βάρος» γράφετε «…Δεν με βαραίνουν τα ξένα ψέματα. Η ανείπωτη δικιά μου αλήθεια με βαραίνει»…τι ρόλο παίζουν τελικά οι αλήθειες και τα ψέματα στις ζωές μας;

Ναι και κάπου αλλού λέω, «…την αλήθεια μου δε θα μου πάρεις, την αλήθεια μου την ξέρω εγώ». Η αλήθεια είναι ο ίδιος σου ο εαυτός, ο οποίος μπορεί να γίνει και ο μεγαλύτερος δυνάστης σου, εχθρός σου. Αν λοιπόν είσαι εντάξει μέσα σου και ζεις χωρίς ψευδαισθήσεις είσαι καλά, νιώθεις ανάλαφρος, ισορροπείς. Προσωπικά σιχαίνομαι τα ψέματα, είναι τροχοπέδη, είναι κάτι πισώπλατο, δεν ξέρεις με τι έχεις να κάνεις, χτίζεις στην άμμο. Η ειλικρίνεια είναι από τις μεγαλύτερες αρετές. Πρέπει να εξωτερικεύουμε τις αλήθειες μας όμως να ξελαφρώνουμε, αν χρειαστεί και να επαναστατούμε για να επιβιώσουμε.

Εμένα προσωπικά με συγκίνησε πολύ το ποίημά σας «Εις μνήμην…» ,τελικά τι ρόλο έχουν διαδραματίσει οι μνήμες στην ποιητική σας πορεία;

Πάρα πολύ. Σε αυτό το ποίημα δεν έκανα τίποτα άλλο από το να περιγράψω αυτό που ακριβώς «είδα» ως άνθρωπος που βρισκόμουν σε αυτή την τελετή εκείνη την ώρα. Μιλάμε για την κηδεία του νεαρού γιού συναδέλφου και φίλου από ατύχημα… όσο ήμουν εκεί αυτό ακριβώς έβλεπα, σα να είχα φύγει από το σώμα μου, δεν έβλεπα τους γύρω μου, το δέος της στιγμής που εισέπνεα, ας πούμε ότι ένιωσα την ανάγκη να το απελευθερώσω. Οι μνήμες για μένα, έχουν να κάνουν με ό,τι βλέπουν και αποτυπώνουν τα μάτια της ψυχής μας, ό,τι μας σημαδεύει , ό,τι μας καθορίζει, θα έλεγα. Μας διδάσκουν και μας καθοδηγούν επίσης, δεν έχουν να κάνουν με τον εγκέφαλο, το μυαλό μας, καθαρόαιμα με την ψυχή μας.

Στο ποίημα σας «Οι αναμνήσεις» …με στιγμάτισε ο στίχος σας… «παλινδρόμηση της αμφιβολίας»….αναφερόμενος ο στίχος αυτός στις αναμνήσεις… τελικά έτσι είναι;

Νομίζω πως ναι, αν μιλάμε για πικρές, αδίστακτες αναμνήσεις, αυτές που φέρνουν «ατυχήματα»,  τα ενοχικά και τα κάθε είδους  αναπάντεχα «τετελεσμένα».

Διαβάζοντας το ποίημα σας  «Χρόνος»… μας χαρίζετε συγκλονιστικούς στίχους… « Το μέσα αφήνει τον άνθρωπο γνώριμο. Το μέσα αν είδες, αυτό ζητάς, αυτό απαραίτητο. Αυτό να σε περιμένει». Τελικά το «μέσα» έχει το δικό του χρόνο στις ζωές μας ;

Αχ το μέσα…το μέσα μας, αυτό αξίζει στον καθένα. Παίζει με το χρόνο! Παλιπαιδίζει ή κουράζεται, βιάζεται ή καθυστερεί…εννίοτε δεν έχει χρόνο ή σταματά τον χρόνο, έτσι δουλεύει το μέσα του στον άνθρωπο. Στο μέσα γεννιέται, ζει και μεγαλώνει η αγάπη, ταυτίζεται με αυτό. Τώρα έχει χρόνο η αγάπη; Πεθαίνει  ποτέ η αληθινή αγάπη;

Οι Έλληνες στις μέρες μας απαξιώνουμε τελικά την ποίηση;

Εδώ η πιο δύσκολη ερώτηση και ακόμη πιο δύσκολη η απάντηση. Εδώ εγώ απλώς θα σημειώσω τις εξής παρατηρήσεις. Δεν ξέρω πολλούς να αγοράζουν βιβλία ποίησης, δεν ξέρω πολλούς να διαβάζουν ποίηση, ξέρω όμως απίστευτα πολλούς Έλληνες που γράφουν ποίηση, (καλή ή κακή δεν έχει σημασία), ξέρω πολλούς/ές συναδέλφους/ισσες που αφιερώνουν χρόνο και κόπο να διδάξουν τα παιδιά ποίηση, ξέρω και πολλά παιδιά που τους τις ακολουθούν. Ξέρω επίσης ότι πολλοί έχουν στήσει υπέροχες ιστοσελίδες που προβάλλουν λογοτέχνες, τη λογοτεχνία γενικότερα. Μήπως η εποχή, ως εποχή της τεχνολογίας, της ΑΙ και της παγκοσμιοποίησης  επιβάλλει το σύντομο μήνυμα, την ανυπαρξία συναισθημάτων και σκέψεων, την έλλειψη κρίσης και συνειρμών, την εξάλειψη του λόγου, του διαλόγου, των συναναστροφών; Μήπως το «φαινόμενο απαξίωσης»  είναι καθολικό κι όχι ελληνικό; Δεν ξέρω…

Και στις δυο σας ποιητικές συλλογές έχετε αντίστοιχα ποιήματα με τίτλο «Αλτσχάιμερ»…όπου ακουμπάτε τρυφερά του στίχους σας «Μη φοβάσαι κοιμήσου, εδώ είμαι…κι ας έφυγες… εδώ είσαι κι ας μην το ξέρεις».Προφανώς αναφέρονται σε αγαπημένο σας πρόσωπο…φεύγουν τελικά οι άνθρωποί  μας από τις ζωές μας;

Όπως στα παιδιά, η αλήθεια είναι ότι  έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία και στους ηλικιωμένους ανθρώπους, είναι κι αυτοί αδύναμοι κι ανήμποροι όταν περνούν τα χρόνια, πόσο μάλλον αν βρεθούν να παλεύουν με την άνοια, αυτή τη μάστιγα της εποχής. Ναι, έχουμε γύρω μας τέτοιους ανθρώπους ή οι φίλοι μας, δεν τους ξεχνούμε, δεν μπορούμε να τους προσπεράσουμε, αδυνατούμε να πιστέψουμε ότι χάνουμε τους δικούς μας. Το δεύτερο ποίημα είναι και λίγο πιο αλληγορικό όμως, ίσως μιλάω και για κάποιο  ή κάποια χαμένα όνειρα, φιλοδοξίες, αρχές, κάτι που νομίζουμε ότι χάσαμε και τείνουμε προς την αλλοτρίωση, ίσως μιλάω στον παλιό μου εαυτό, ίσως, ίσως,  και στο παιδί που ήμουν ή έχω μέσα μου, που δεν το βλέπω πια και μου λείπει…, σε κάποιον που με ξέχασε…, σε κάποιον που προσπέρασα… ίσως…σε μια ενοχή, ίσως…, ίσως…υπάρχει και μικρή αφιέρωση-αναφορά στην αρχή, όμως όπως το πάρει κανείς, αυτό είναι ποίηση.

Οι στίχοι έχουν στόχους;

Σαφώς έχουν στόχους, ενίοτε αισθητικούς, διδακτικούς, στοχαστικούς, μαθησιακούς, σατυρικούς,  ψυχαγωγικούς, δεικτικούς, ακόμη, ακόμη και πολιτικούς… κ.α.

Εάν στο δισάκι σας μπορούσατε να χωρέσετε μονάχα τρεις αξίες , ποιες θα ήταν αυτές για εσάς;

Αν συμπορευτώ με την οικογένειά μου έχοντας υγεία  και τη δύναμή της πίστης, φυσικά  τι άλλο εκτός από ψωμί-παιδεία-ελευθερία;  Λίγο άπληστη έ;

Τελειώνοντας θα ήθελα να σας ευχαριστήσω πολύ που σκύψατε πάνω στο έργο μου και μιλήσατε γι ΄ αυτό με τόσο όμορφα λόγια. Τα συναισθήματα που σας προκάλεσαν κάποιοι στίχοι μου, όπως προαναφέρατε, με συγκινούν και με τιμούν ιδιαίτερα. Επίσης θα ήθελα κι εγώ να εκφράσω την χαρά κι ευχαρίστηση γι ΄ αυτήν την όμορφη συνέντευξη, την «εκ βαθέων» συνομιλία, την περί των λογοτεχνικών και όχι μόνο γνωριμία μας. Εις το επανιδείν. Ολόψυχα ευγνώμων!

 

 

Μπορείτε να πάρετε από τις δημοσιεύσεις μου στο φβ όποια από τα ποιήματα σας αρέσουν. Εδώ απλά βάζω τα ποιήματα που προαναφέρατε:

 

Βάρος

Δεν με βαραίνουν τα ξένα ψέματα.

Η ανείπωτη  δικιά μου αλήθεια με βαραίνει.

Το έσω στράγγιξε ο αποχυμωτής της αποξένωσης.

(Ισοπεδώθηκε από τον οδοστρωτήρα της αχαριστίας.)

Παρασάγγας η απόσταση των αμοιβαίων.

Για όλα φταίει όχι αυτό που έγινε.

Αλλά αυτό που έλειπε.

Αυτό που δεν υπήρχε.

Πολύ βαρύ το τίποτα.

Ασήκωτο το άδειο.

Αλτσχάιμερ

Μπρος στην αποτυχία μιας ζωής, δεν άντεξε.

Πύργος από τραπουλόχαρτα στο φύσημα τού κάθε εγώ,

η ευτυχία του παιδιού της.

Κι έσκισε τον χάρτη με το λιμάνι του αποχωρισμού,

κρατώντας έτσι για πάντα το καράβι της δεμένο.

Άνοιξε μόνο την πόρτα της λησμονιάς να φύγει ο πόνος.

Ο πόνος, ο πόνος που δεν άντεχε.

Εις μνήμην…

Μαύρα, σβηστά,

στητά κεριά υπερυψωμένα, άφωνα,

χωρίς δαδί, χωρίς ανάσα,

όλα εκείνα τα κορμιά

που συνωστίστηκαν εκεί,

να σε ξεπροβοδήσουν.

Και ο πατέρας;

συρρικνωμένη μαριονέττα,

ένα σακί από κόκαλα

που πήγαν παραπέρα.

Μητέρα, άλλος αδελφός;

Χαμένα άμορφα κορμιά

στοιχειά ανθρώπου κι αντοχής

κείτονταν κάπου πέρα.

Και ο ποιητής;

Δεν πλέκει πια τον στίχο.

Βουβό το ποίημα του  αυτό,

 ασάλευτα τα λόγια.

(Αυτός ο πόνος  δεν έχει, δε βρίσκει ,

δεν ξέρει από λέξεις.)

Αυτός ο πόνος άρρητος,

αυτός ο πόνος άλογος,

αυτός ο πόνος άπονος,

κωφάλαλος κι ανείπωτος.

ΣΤΑ ΣΤΕΝΑ ΤΗΣ ΑΝΕΧΕΙΑΣ

Και στο ναό της πατρίδας,

οι πραμάτειες των Φαρισαίων

υπερεκτιμημένες, δυσανάλογες.

 Τα χρέη ;

Αντιστρόφως ανάλογα των αντοχών.

Οι ελπίδες;

Καταρρακωμένες των υποσχέσεων.

Κι εσύ κωπηλατείς χωρίς πυξίδα

και χωρίς περιστέρι ,

για να περάσεις τις Συμπληγάδες της ανέχειας.

(Πρέπει) να αποφύγεις και την παλίρροια των ψεμάτων.

Να επιζήσεις,

να βρεις το νησί σου.

Και κείνο το σπίτι να είναι ακόμη δικό σου.

Τη χρηστή Πηνελόπη, το πιστό το σκυλί σου.

Να αρνηθείς το Δούρειο ίππο

που θέλουν να σου επιστρέψουν.

Μην ξεχνάς (ότι) εσύ είσαι ο Πολυμήχανος

και ο Μέγας που ξέρει να λύνει το γόρδιο δεσμό.

Μην εγκαταλείπεις,

στην ιστορία εσύ ήσουν πάντα ο πιο δυνατός!

Αλτσχάιμερ (2) και όχι μόνο… γενικά : Λήθη

……

Κοιμήσου, κοιμήσου
ξεκουράσου
θάρθω κάποτε κι εγώ
σε δρασκελιές της μνήμης σου
θα δεις
να σου περιγράψω,
να σου γελάσω,
να σε πειράξω,
όπως τότε
όπως πριν όπως πάντοτε.

Χορό αέρινο στα σύννεφα
να σύρουμε,
να στήσουμε το γλέντι
όπως τότε
όπως δεν θυμάσαι
όπως στα νιάτα.
Εντολέας της ζωής
μέσα στην χαμένη σου ταυτότητα
να ξεσκονίσω το θολό σου το βλέμμα
τις ιστώδεις αυταπάτες σου.

Κοιμήσου,
όταν ξυπνήσεις θα΄μαι σιμά σου,
στα στασίδια του νέου σου δρόμου
θα στέκομαι, θα με βρίσκεις
κι ας άγνωστος φίλος στο ξύπνιο σου.
Μη φοβάσαι, κοιμήσου
εδώ είμαι…
κι ας έφυγες…
εδώ είσαι κι ας μη το ξέρεις…

[… σε όσους “πάσχουν” και μας ξεχνούν,
σε όσους χάνουμε ζωντανούς
σε όσους τους είμαστε πολύτιμοι και μας χάνουν…]

Γεννήθηκα στην Αθήνα και διαμένω στην Κηφισιά, είμαι μητέρα δυο κοριτσιών. Απλός ως άνθρωπος με αγάπη στα ταξίδια. Σπούδασα Μαθηματικά στην Φυσικομαθηματική σχολή του Πανεπιστημίου Κρήτης και ολοκλήρωσα μεταπτυχιακές σπουδές στη Δημιουργική γραφή του ΕΑΠ σε συνεργασία με το ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΟ ΔΥΤ. ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ.  Κατ΄ επάγγελμα είμαι μία ενεργός εκπαιδευτικός Μαθηματικών που τελεί και χρέη υποδιευθύντριας σε γυμνάσιο.  Έχω υπάρξει συντονίστρια πολλών πολιτιστικών και περιβαλλοντικών προγραμμάτων που κάποια έχουν βραβευθεί και κάποια έχουν παρουσιαστεί σε συνέδρια και ημερίδες. Η ποίηση και γενικότερα  η συγγραφή είναι θα έλεγα το «μεράκι» μου, το δημιουργικό μου κομμάτι που με ξεκουράζει και ταυτόχρονα με «γεμίζει». Αν κι έχω πάμπολλα ποιήματα στο συρτάρι, έχω εκδώσει μόνο δυο ποιητικές συλλογές, αλλά έχω κι άλλες  δυο υπό έκδοση. Αρκετά βιβλία φιλοξενούν κείμενά μου και ποιήματά μου έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και σε ανθολόγια-ημερολόγια. Πολλά εκ των ποιημάτων μου έχουν βραβευθεί σε διάφορους διαγωνισμούς. Σε περιοδικά αλλά και σε εφημερίδες έχουν δημοσιευτεί κριτικές για το συγγραφικό μου έργο  από αξιόλογους λογοτέχνες κριτικούς. Το 2015 κυκλοφόρησε η πρώτη μου ποιητική συλλογή με τίτλο: ψ«ύ»χουλα (εκδόσεις Αγγελάκη) και ακολούθησε η  Χ «ύ»μαρρος  το 2021, εκδόσεις Βεργίνα.

   

 

Οι απόψεις του εκάστοτε άρθρου, αντικατοπτρίζουν την προσωπική άποψη του συντάκτη. Προτείνουμε, ο εν δυνάμει αναγνώστης, αφενός να προβαίνει σε έλεγχο αγοράς, για την εύρεση της πιο συμφέρουσας τιμής, αφετέρου κατά  την αγορά, να επισκέπτεται  οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο, ώστε να ελέγξει από μόνος του, κατά πόσο το συγκεκριμένο ανάγνωσμα, καλύπτει τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα του.