Το τάβλι – Βιωματικό χρονογράφημα του Δημήτρη Περιβολαράκη.
Όλοι όσοι έχουμε τελειώσει Πανεπιστήμιο έχουμε παίξει τάβλι.Και το παιχνίδι μας αυτό το ‘χουμε συνοδεύσει με στιγμιαίο καφέ, τον γνωστό μας φραπέ. Άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο.
Αλλά και όσοι δεν σπούδασαν, έχουν κάνει διατριβή στο “πλακωτό”, στις” πόρτες” και στο “φεύγα”.
Οι πιο ψαγμένοι έπαιζαν και παίζουν σκάκι. Πιο εγκεφαλικό, πιο στρατηγικό παιχνίδι ,για πιο προχωρημένους.
Όταν ήμασταν παιδιά, παίζαμε και ντάμα, μετρώντας νίκες και ηττες στα ασπρόμαυρα τετραγωνάκια της ξύλινης κατασκευής.
Όμως το τάβλι έχει ξεχωριστή μαγεία , την επενέργεια της τύχης,το ζάρι, τη ζαριά, που είναι άλλοτε ευλογία και άλλοτε κατάρα…
Το τάβλι έχει μαγκιά, αλητεία, με την καλή έννοια, και παίζεται παντού.
Σε παραλίες, στις αυλές, στις βεράντες,στα καφενεία, στα σαλόνια.
Πάντα συνοδευμένο με καφέ.
Στο “Πανελλήνιο”, γνωστό καφενείο που πηγαίναμε ως φοιτητές και πίναμε το καφεδάκι μας, ρίχναμε μερικές ζαριές και αναλύαμε την πολιτική κατάσταση ξανά και ξανά…
Στην Γκινοσάτη την δεκαετία του ’70 το τάβλι έδινε και έπαιρνε.
Έπαιζαν οι μεγάλοι, παίζαμε και οι μικροί.
Στην αυλή γειτονικού σπιτιού γινόταν το μεγάλο ντέρμπι.
Φώτης εναντίον Γιάννη. Κάτι σαν Εθνικός Διχασμός.
Και οι δύο ήταν αυθεντίες στο τάβλι.
Ο ένας καλύτερος του άλλου.
Ερχότανε ο Γιάννης στην αυλή κάποιο αποσήμερο, απόγευμα. Ψηλός, βλοσυρός, αρχοντικός.Περίμενε ο Φώτης, σίγουρος για τις δυνατότητές του,στην έδρα του. Τα παιδιά μαζευόμασταν στην άκρη.
Η νοικοκυρά έφτιαχνε τους καφέδες.κι έστρωνε το τραπεζάκι-αρένα για τη μονομαχία.
Ο αγώνας,δηλαδή η μάχη,άρχιζε.
Από τις πρώτες ζαριές όλοι φεύγαμε μακριά,ψάχναμε για καταφύγια,μακριά από το πεδίο μάχης.
Και οι δύο μονομάχοι στην αυλή.
Απο την γωνία των Αρβανίτηδων μέχρι το καφενείο του Χαριδημου ακούγονταν οι φωνές και οι βροντές από το τάβλι.
Μεγάλης εμβέλειας γεγονός.
-Δεν είναι τίποτα! Παίζουν τάβλι οι Σκ….. άκουγες την απάντηση,αν κάποιος περαστικός ή αδαής ρωτούσε.
Τις περισσότερες φορές η παρτίδα σταματούσε στη μέση.
Δεν άντεχε να χάσει κανένας από τους δύο.
Το τάβλι εκλεινε, οι ειρηνευτικές δυνάμεις αναλάμβαναν δράση ,η κυρά του σπιτιού έφερνε νερά,κι εμεις αναθαρρώντας βγαίναμε από τα καταφύγια, για να παίξουμε…
Αλλά και στα καφενεία του Χαρίδημου και του Κόττου εδώ στη Μεταμόρφωση έχουν διαδραματισθεί γεγονότα κωμικοτραγικά ,κατά τη διάρκεια των οποίων το τάβλι κατέληξε στο κεφάλι κάποιου είρωνα ή κακόβουλου παίχτη από τον αγανακτισμένο συμπαίχτη- αντίπαλό του.
Είπαμε το τάβλι είναι παιχνίδι της ζαριάς,της τύχης,της μαγκιάς’
ωστόσο κάποτε έχει και άδοξο τέλος για τους πονηρούς παίχτες,γιατί είναι και το
παιχνίδι της τάβλας…
Οι απόψεις του εκάστοτε άρθρου, αντικατοπτρίζουν την προσωπική άποψη του συντάκτη. Προτείνουμε, ο εν δυνάμει αναγνώστης, αφενός να προβαίνει σε έλεγχο αγοράς, για την εύρεση της πιο συμφέρουσας τιμής, αφετέρου κατά την αγορά, να επισκέπτεται οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο, ώστε να ελέγξει από μόνος του, κατά πόσο το συγκεκριμένο ανάγνωσμα, καλύπτει τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα του.
