Η ελληνικότητα της παλιάς αυλής – Βιωματικό χρονογράφημα του Δημήτρη Περιβολαράκη.

Σκύβοντας στα ράφια μεγάλου υπερκαταστήματος πωλήσεως τροφίμων,για να αγοράσω δυόσμο και βασιλικό,με πήρε η ευωδιά των φύλλων και μέθυσα.Καθώς οι αισθήσεις έχουν μνήμη, και μάλιστα αλάνθαστη,λειτούργησαν οι συνειρμοί…

Ήλθε η ανάμνηση της αυλής των σπιτιών στις αρχές του ’70.Με το χώμα στα μικρά κηπάκια ή τις γλάστρες με τους βασιλικούς και τους δυόσμους.Κάποιες φορές ήταν και τενεκέδες που φιλοξενούσαν τους μοσχομυριστούς ανθούς και τα φυλλώματα.

Και γύρω -γύρω τσιμεντένια πεζούλια ασβεστωμένα ή λιθάρια καλοβαλμένα το ένα πάνω στο άλλο καθόριζαν τα όρια της φύσης και του ανθρώπου,δηλαδή μέχρι που θα παίζαμε τα παιδιά ατιμώρητα…

Στην αυλή εκείνης της εποχής υπήρχαν όλα’οι χαρές και οι λύπες της γειτονιάς,τα γλέντια και οι τσακωμοί,η παιδική αθωότητα και η ανεμελιά με την αυστηρότητα και τη λιτότητα των μεγάλων,τα κουτσομπολιά των γυναικών και οι φωνές των ανδρών για το ποδόσφαιρο ή για την πολιτική’

η ζέστη του καλοκαιριού αλλά και η δροσιά του νερού στα βρεγμένα φύλλα και το χώμα…

Κάποτε τα απλωμένα για στέγνωμα σεντόνια ,καθώς τα φυσούσε ο ζεστός αέρας, γίνονταν πανιά για τα όνειρά μας… σαν τα πανιά ενός ιστιοφόρου.Με τη φαντασία μας με αυτά ταξιδεύαμε.

Στην αυλή της εποχής εκείνης υπήρχαν όλα,σκέφτηκα…

Πηγαίνοντας στο ταμείο, για να πληρώσω ,η ευωδιά των μυρωδικών μέθυσε την κυρία στο ταμείο.

-Αχ,βασιλικός και δυόσμος!Μοσχομυρίζουν!μονολόγησε.

-Στην αυλή της εποχής εκείνης υπήρχαν όλα,της απάντησα.

Βασιλικός ,δυόσμος, ασβέστης ,χώμα,ανθρωπιά,ελληνικότητα.

Τώρα τα αναζητάμε όλα αυτά στα ράφια καταστημάτων…και νιώθουμε ευλογία ,αν βρούμε έστω κι ένα ματσάκι δυόσμου ή βασιλικού…Όσο για τα άλλα…

-Αν σε ρωτήσουν τι είναι ελληνικότητα ,συνέχισα,θα απαντήσεις μια αυλή παλιού σπιτιού στα τέλη της δεκαετίας του ’60,αρχές του ’70’ αυτό είναι η ελληνικότητα.

Χάθηκε εκείνη η αυλή ,χάνεται και η ελληνικότητα…,συμπλήρωσα φεύγοντας…

Φωτογραφία από το διαδίκτυο.Αυλή σπιτιού στην Αθήνα,δεκαετία του ’60.