Ο Ωρίωνας, ο Μάξιμος και οι φανταστικοί τους φίλοι – Σ. Πετρίδου – Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές

«Ο Ωρίωνας, ο Μάξιμος και οι φανταστικοί τους φίλοι» Σ. Πετρίδου
Παραμύθι Εκδόσεις Συμπαντικές Διαδρομές, 2026 Σελ. 40

Σχολιάζει ο  Κώστας Α. Τραχανάς

Μια φορά κι ένα καιρό, στο μακρινό καταπράσινο δάσος της Πέρα Χώρας, ζούσε μια οικογένεια ξυλοκόπων, ο μπαμπάς, η μαμά και ο μικρός Ωρίωνας. Ο Ωρίωνας λάτρευε τη φύση και τα ζώα του δάσους, που τα θεωρούσε όλα πραγματικούς φίλους του.

Ο πιο κοντινός του φίλος, όμως, ήταν ένα μικρό σκιουράκι, ο Φουντωτός, όπως τον είχε ονομάσει.

Παρόλο που έδειχνε μεγάλη αδυναμία στον Φουντωτό, ο Ωρίωνας δεν είχε καταλάβει πόσο μόνος του ένιωθε στην πραγματικότητα. Οι γονείς του κατάλαβαν την μοναξιά του και την ανάγκη του για παιχνίδι με τα άλλα παιδιά της ηλικίας του. Αποφάσισαν λοιπόν να μετακομίσουν στο χωριουδάκι που βρισκόταν λίγα μόλις χιλιόμετρα μακριά τους.

Ο μικρός Ωρίωνας νιώθει απέραντη μοναξιά, όταν με τους γονείς του αφήνει μια για πάντα το δάσος και μετακομίζει στο κοντινότερο χωριουδάκι. Οι γονείς του, για να τον βοηθήσουν να νιώσει καλύτερα, του αγόρασαν ένα λούτρινο σκιουράκι, που έμοιαζε πολύ στον Φουντωτό. Το σκιουράκι αυτό το ονόμασε Φουντωτό.

Ο Φουντωτός γίνεται ο νέος φανταστικός του φίλος, αυτός που του θύμιζε έντονα τη ζωή του στο δάσος και έδιωχνε μακριά την αφόρητη μοναξιά του. Προτιμούσε να περνά τις ώρες του με ένα άψυχο αντικείμενο όπως αυτό, για να μην στενοχωριέται και για να μην νιώθει απελπισμένος. Το λούτρινο σκιουράκι το έπαιρνε μαζί του στις βόλτες του, στο σχολείο, παντού.

Δεν τον ένοιαζε που όλα τα παιδιά του σχολείου τον κοίταζαν παράξενα, τον κορόιδευαν και τον φώναζαν «περίεργο». Ε, δεν ήταν και το πιο φυσιολογικό πράγμα στον κόσμο να μιλάει κανείς σε ένα λούτρινο ζωάκι!

Δεν είχε καταφέρει ακόμα να κάνει φίλους κανονικούς, αφού κανείς δεν καταδεχόταν να τον κάνει παρέα. Ήταν ξένος.

Πιο πολύ απ΄ όλα τα παιδιά στο σχολείο, τον κορόιδευε ο συμμαθητής του ο Μάξιμος.

Μια μέρα, που ο καιρός είχε αγριέψει επικίνδυνα και μια ξαφνική καταιγίδα απειλούσε με καταστροφή τις σοδειές στα χωράφια των κατοίκων του χωριού, έπρεπε όλοι να επιστρέψουν στα σπίτια τους. Όμως ο Μάξιμος εκείνη την ώρα έκανε βόλτα με το ποδήλατό του στις παρυφές του χωριού. Η βροχή, ο δυνατός αέρας και το κακοτράχαλο έδαφος ανέτρεψε εύκολα το ποδήλατό του και τον έριξε απότομα στο έδαφος.

Οι γονείς του Μάξιμου αγωνιούσαν για αυτόν και αναγκάστηκαν να βγούνε από το σπίτι μέσα στην καταιγίδα και άρχισαν να ψάχνουν παντού για να τον βρουν. Στις έρευνες βοήθησαν και άλλοι κάτοικοι του χωριού, οι γονείς του Ωρίωνα και ο ίδιος ο Ωρίωνας. Όλοι φοβόταν μήπως έχει πάθει κάτι κακό.

Μα που είχε εξαφανιστεί ο Μάξιμος;

Ποιος τον βρήκε;

Ποιος είναι ο νέος φανταστικός φίλος του Μάξιμου που θα τον αλλάξει για πάντα;

Μια τρυφερή ιστορία παραμυθιού για τη μοναξιά, τον σχολικό αποκλεισμό, τη δύναμη της συγχώρεσης, την αποδοχή του διαφορετικού και τη σημαντικότητα της φιλίας στη ζωή του ανθρώπου.

Διαβάστε το.

Η Στέλλα Πετρίδου κατάγεται από τον Σκουτάρο της Λέσβου. Είναι απόφοιτος της σχολής Φ.Π.Ψ. του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και της σχολής Δ.Υ.Λ.Σ. Σήμερα είναι εν ενεργεία Αξιωματικός του Λ.Σ. και μητέρα τριών παιδιών.

Στον ελεύθερό της χρόνο ασχολείται με την ποίηση, την πεζογραφία, τη στιχουργική και τη σύνθεση. Για το συγγραφικό και μουσικό της έργο έχει πολλές φορές βραβευθεί και διακριθεί σε πανελλήνιους και παγκόσμιους λογοτεχνικούς και καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς.

Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει δεκατρείς ποιητικές συλλογές, τρία παραμύθια και δύο μυθιστορήματα. Επίσης, έχει κυκλοφορήσει πέντε προσωπικά μουσικά άλμπουμ και τρία cd singles.

Είναι ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος της Ένωσης Λογοτεχνών Αιγαίου, ανθολόγος και επιμελήτρια των συλλογικών έργων αυτής, δημιουργός και αρχισυντάκτρια του ηλεκτρονικού βιβλιοφιλικού περιοδικού «Texnes OnLine» (texnesonline.gr) και κριτικός λογοτεχνίας.

Παράλληλα διατηρεί και το προσωπικό της ιστολόγιο «Λυρίδες» (lyrides.blogspot.com).