Trappola – Μαίρη Πετρολιά Αμανίτη – Σχολιάζει ο Δημήτρης Μπουζάρας.
Μια συλλογή διηγημάτων αποτελεί πάντοτε, μια πρόκληση για τον συγγραφέα, καθώς καλείται, να ισορροπήσει ανάμεσα στην ποικιλία, τη συνοχή και όχι μόνο. Όλοι γνωρίζουμε πως, όσο πιο μικρή είναι η φόρμα, τόσο το επίπεδο δυσκολίας ανεβαίνει για το γράφοντα και αυτό, διότι στη μικρή φόρμα, ο συγγραφέας θα πρέπει να βάλει όλη του την τέχνη ώστε να αποδώσει όλα όσα περικλείει ένα μυθιστόρημα, το οποίο, πιθανώς να έχει δέκα ή είκοσι φορές τον όγκο ενός διηγήματος.
Θα πρέπει να σχηματοποιήσει τους ήρωες, να δημιουργήσει μια ιδανική πλοκή ,μα πάνω από όλα, να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις, για την αβίαστη εξαγωγή εντόνου συναισθήματος από την πλευρά του αναγνώστη, να βρει δηλαδή, τις ιδανικές λέξεις, στη σωστή σειρά, τη σωστή χρονική στιγμή, ώστε να αγγίξει άμεσα και σε βάθος!
Trappola είναι ο τίτλος της συλλογής διηγημάτων της Μαίρης Πετρολιά-Αμανίτη, η οποία, κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μέθεξις. Ένα σύνολο διηγημάτων, που αν και είχαν γραφεί σε διαφορετικές χρονικές περιόδους, ωστόσο, μοιραία συναντήθηκαν και αποτελούν τα στοιχεία αυτής της συλλογής, σαν από καιρό να ήταν συμφωνημένο να ταιριάξουν.
Στη συγκεκριμένη συλλογή, παρατηρούμε αρχικά, πως υπάρχει μια θεματική ευρύτητα: τα διηγήματα εξερευνούν διαφορετικές πτυχές της ανθρώπινης εμπειρίας και του ψυχισμού, την καθημερινότητα, τις διαπροσωπικές σχέσεις, την εσωτερική πάλη, την εικόνα και τη θέση στον κόσμο και ταξιδεύοντας πιο μακριά, αγγίζουν υπαρξιακά και κοινωνικά ζητήματα.
Η Μαίρη Πετρολιά Αμανίτη ,έχει ένα διαφορετικό τρόπο γραφής, η πένα της δε ακολουθεί την πεπατημένη, στο ανεβοκατέβασμα του χεριού, εκείνη κρατά πάντoτε, τη δική της βούληση, με θάρρος και επιμονή, ερευνώντας νέες προκλήσεις.
Αποτέλεσμα; Κάθε φορά, η ανάγνωση των κειμένων γίνεται ένα διαφορετικό βίωμα, μέσα από το όποιο, δε βγαίνουμε ποτέ ίδιοι, ωστόσο, μένουμε πάντα με την ίδια γλυκιά επίγευση μιας λογοτεχνίας, που δύσκολα ανακαλύπτεται στα ράφια των βιβλιοπωλείων, στην εποχή μας.
Η συγγραφέας, ακροβατεί με ευκολία άξιας χορεύτριας, ανάμεσα στο υπερβατικό και στο εμπειρικό , στο ρεαλισμό και στη φαντασία, εξερευνά τα πάντα, «χώνει τη μύτη της πένας της» σε κάθε πιθανή και απίθανη γωνία, φωτίζει κάθε σημείο άξιο προβολής, γνωρίζοντας, πως το άγγιγμα της αναγνωστικής μας χορδής, θα είναι τόσο έντονο, ώστε η μελωδία της γραφής της, θα μας συντροφεύει με το γλυκό της ήχο, για πολύ καιρό.
Σε αυτή τη συλλογή έχουμε επίσης, ένα κοινό παρονομαστή, όλα , εμπεριέχουν μια παγίδα! Άλλωστε, όλα στη ζωή δε κρύβουν παγίδες; Κάποιες οι οποίες είναι ορατές, κάποιες οι οποίες είναι αόρατες, κάποιες τις οποίες τις κατασκευάζουμε εμείς οι ίδιοι δίχως να το καταλάβουμε, κάποιες υπάρχουν ήδη ,κάποιες δημιουργούνται στη διάρκεια, κάποιες είναι κρυμμένες εκεί από πολύ καιρό, περιμένοντας το επόμενο ανυποψίαστο ή υπεροπτικό τους θύμα, να δελεαστεί με την αστραφτερή τους όψη και να εισχωρήσει στη ορθάνοιχτη τους αγκαλιά, ώστε να χαθεί για πάντα.
Το ύφος της Μαίρης Πετρολιά, δημιουργεί μια μοναδική ατμόσφαιρα και σε συνάρτηση με το «ζεστό», ποιητικό και αλληγορικό της λόγο ,συνιστά ένα σύνολο δυνατών στοιχείων το οποίο το συναντούμε και στα άλλα της βιβλία.
Η Μαίρη Περτολιά , μας γνωρίζει πολύ καλά και ως άλλος Ντα Βίντσι, κατέχει που και για ποιο λόγο θα πέσει το βλέμμα μας, τι είναι αυτό που θα δημιουργήσει δυνατές δονήσεις στη ψυχή μας, τι θα μας γοητεύσει. Στοχεύει και πετυχαίνει πάντα το στόχο, χαρίζοντας μας κάθε φορά, εκείνο ακριβώς το ανάγνωσμα, το οποίο θα μας αγγίξει, αφήνοντας το σημάδι του.
Με μοναδική δεξιοτεχνία και ως άλλος συγγραφικός χαμαιλέοντας, τοποθετεί την κάθε λέξη, στη σωστή της θέση, δημιουργώντας ένα πολύχρωμο μωσαϊκό χαρακτήρων, αξέχαστων και ρεαλιστικών, οι οποίοι κατά τη διάρκεια της αφήγησης, της δικής τους ιστορίας, καταφέρουν να μας μεταμορφώσουν σε μέρος της πλοκής, χάρη στην αληθοφάνεια και την αμεσότητα τους, καθιστώντας μας παράλληλα ανίκανους, να αναγνωρίσουμε τη μυθοπλαστική τους φύση.
Μια συλλογή διηγημάτων με εξαιρετικής ποιότητας χιούμορ, λυρισμό ,ποιητικό χαρακτήρα , απύθμενο συναισθηματικό και υπαρξιακό βάθος, η οποία φιλοξενεί πέραν από τις ζωές των χαρακτήρων, τις οποίες τοποθέτησε με περισσή μαεστρία η συγγραφέας και διαφορά αλλά κομμάτια, μικρά και πολύχρωμα, σκοτεινά ή φωτεινά, ζωντανά ή χαμένα από καιρό, ξεχασμένα ακουσία ή εκούσια, μαζεμένα όμως όλα, από τη μεγάλη αγορά του κόσμου, φιλοξενεί εμάς, τις γνωστές πτυχές του εαυτού μας αλλά και εκείνες, που ίσως δε γνωρίζαμε καν, την ύπαρξη τους.
Μια συλλογή διηγημάτων, η οποία επιβεβαιώνει το γεγονός, πως το διήγημα παραμένει αφενός ένα ζωντανό και εξαιρετικά απαιτητικό λογοτεχνικό είδος και αφετέρου, πως η συγκεκριμένη φόρμα, δημιουργήθηκε για πένες, όπως η δική της.
