Μαρσύας – Δημήτρης Αφεντούλης – Σχολιάζει η Δήμητρα Σαμλίδου.

ΜΑΡΣΥΑΣ

Ένας σατυρικός θρήνος για τη βία του έρωτα (στη σύγχρονη Αθήνα)

Πολλά έχουν γραφτεί και ειπωθεί για την ομορφιά και τη μαγεία του έρωτα. Όμως, λίγα έχουμε ακούσει για τη δίνη που προκαλεί η βιαιότητά του, η μεγάλη ένταση, το σκοτάδι.Ο Δημήτρης Αφεντούλης μάς δείχνει το τρομακτικό προσωπείο του έρωτα, μέσα από το μυθιστόρημά του «Μαρσύας».

Ο συγγραφέας αποπειράται την πρώτη του μυθιστορηματική γραφή με το παρόν έργο, μέρος μιας τριλογίας που οδηγεί στα μονοπάτια της βίας. Μπλέκει τα νήματα της μυθολογίας, της ψυχολογίας και του ανθρώπινου συναισθήματος.

Ξεκινώντας με τη συγγραφή ποιημάτων και τραγουδιών, ανέπτυξε ένα βιωματικό ύφος, μέσα από εικόνες, έντονα σουρρεαλιστικές, παρασύροντας τον αναγνώστη στον συναισθηματικό πυρήνα των ιστοριών του.

Στο πρωτότοκό του βιβλίο, τον πρωταγωνιστικό ρόλο τον έχει ο Δάφνης, ένας πετυχημένος επαγγελματικά άνδρας, ο οποίος όταν αγαπάει, αγαπάει με την καρδιά του. Η γνωριμία του, όμως, με τη Χλόη φέρνει ανατροπές στη ζωή του.

Μέσα από τυχαία μικρά κοινά, πόσο πιθανό είναι αυτοί οι δύο άνθρωποι να ερωτευθούν βαθιά ο ένας τον άλλο; Τα πράγματα περιπλέκονται όταν επεμβαίνουν οι θεοί, όμως, οι ζωές των δύο ερωτευμένων είναι στα χέρια
των Μοιρών.

Ο Δάφνης πρέπει να παλέψει για να μη χάσει τον έρωτά του και στο πλευρό του έχει τον προστάτη του, Μαρσύα. Σύμφωνα με το μύθο, ο Μαρσύας ήταν Σάτυρος με καταγωγή από τη Φρυγία, ο οποίος – όντας δεξιοτέχνης του αυλού – προκάλεσε το θεό Απόλλωνα σε μουσική μονομαχία.

Οι Μούσες και ο Μίδας, που ήταν οι κριτές του διαγωνισμού, ανέδειξαν νικητή το θεό με τη λύρα του, ο οποίος, στη συνέχεια, έγδαρε το σάτυρο, ως τιμωρία για την ύβρι που διέπραξε εις βάρος του. Τέσσερις χιλιάδες χρόνια αργότερα, κάπου στην Αθήνα ο Μαρσύας μάς ξανασυστήνεται…

Ο αφηγητής της ιστορίας είναι ομοδιηγητικός, έχει λόγο και δρα, ενώ καθορίζει την πλοκή και την πορεία των πρωταγωνιστών. Διηγείται στο πρώτο και το τρίτο πρόσωπο, ενσωματώνει διαλόγους και βαθιά συναισθηματικούς μονολόγους των ηρώων, περιγράφει σκηνικά από την Αθήνα, τη Φρυγία, τον Κάτω Κόσμο, ταξιδεύει σε μέρη της σύγχρονης Ελλάδας και εγκιβωτίζει αρχαίους ύμνους σε δεκαπεντασύλλαβο.

Μεταφέρει τον αναγνώστη σε μυθολογικές τοποθεσίες, παράλληλα με παροντικούς χώρους. Ο Μαρσύας είναι ο θυμός του Δάφνη. Όχι μόνο με την έννοια που γνωρίζουμε σήμερα. Άλλωστε, η λέξη ανά τους αιώνες, απέκτησε διάφορα νοήματα, τα οποία ο αναγνώστης παρατηρεί να παίρνουν μορφές στις σελίδες του βιβλίου.

Είναι ο φύλακας του Δάφνη, αυτός που τον προστατεύει και πολεμάει για το καλό του, για να είναι εκείνος ευτυχισμένος, που ψάχνει απελπισμένα τη Χλόη. Μέσα από ένα ταξίδι στα ενδότερα της ψυχής, ο Δάφνης κατεβαίνει στον Άδη για να αναζητήσει τον έρωτά του.

Μαζί του θα ταξιδέψεις και εσύ.