Μπελάς – Τζούλια Ντόναλντσον – Σχολιάζει ο Δημήτρης Μπουζάρας.

Οι χειμωνιάτικες ημέρες, ενδείκνυνται για ανάγνωση και περισσότερη ουσιαστική επαφή με το παιδί μας.

Τι καλύτερο από ένα παραμύθι, σε μια ζεστή γωνιά του σπιτιού, όταν  οι υποχρεώσεις έχουν τελειώσει;

Τι καλύτερο στο παραμύθι που επιλέγουμε, η διασκέδαση, να μη  σταματά όταν η ιστορία τελειώσει;

Τι καλύτερο  να  μας εμπνέει να μιλήσουμε περισσότερο με το παιδί, να ακούσουμε τις απόψεις του, να διευρύνουμε τις γνώσεις του, να δημιουργήσουμε νέα παιχνίδια μαζί του και να  περνούμε  τώρα αλλά και στο μέλλον, περισσότερο και πιο ποιοτικό χρόνο μαζί του;

To «Μπελάς» είναι ότι ακριβώς χρειαζόμαστε!

Ένας χαριτωμένος Αρκούδος, ζει, μια μοναχική ζωή! Έχει την ωραία του φωλιά, κοιμάται μακάρια διότι ξέρει πως  ξυπνά όποτε του αρέσει, κάνει τις βόλτες  με την ησυχία του, επιστρέφει οπότε του κάνει κέφι, τρώει το φαγητό του δίχως να τον ενοχλεί κανείς και τίποτα, έχει με λίγα λόγια, το κεφάλι του ήσυχο!

Όλα καλά λοιπόν! Η μήπως όχι;

Μερικές φορές στη ζωή, τα πράγματα δε πάνε όπως τα έχουμε υπολογίσει ή δρομολογήσει,  κάποιες φορές, ένας αστάθμητος παράγοντας δρα μόνος του, όταν, του κάνει κέφι, η τύχη!

Έτσι λοιπόν, μιας και η άνοιξη ήρθε στην περιοχή του Αρκούδου, εκείνος ξυπνά από τη χειμερία νάρκη του, πεινασμένος!

Ξεκινά τη βόλτα του για να βρει τροφή, χρειάζεται πολύ τροφή μετα από τόσο ύπνο!

Ξαφνικά,  βλέπει μπροστά του ένα…αυγό!

Τι τύχη λοιπόν!

Φαίνεται πως από την αρχή, όλα δείχνουν πως τα πράγματα θα πάνε πρίμα!

Τότε, έκπληκτος, βλέπει και ακούει πως το αυγό αρχίζει να σπάει σε μικρά κομμάτια !

Ένα μικρό χηνάκι πετάγεται χαμογελαστό μέσα από το κέλυφος και αναγνωρίζει στο πρόσωπο του Αρκούδου, τον πατέρα του!

Από τότε ξεκινούν τα προβλήματα του φίλου μας ,Αρκούδου! Τι θα κάνει με αυτό τον μικρό; Πως θα του εξηγήσει πως δεν είναι ο πατέρας του; Πως θα απαλλαγεί από αυτό τον ενοχλητικό, που τον ακολουθεί παντού; Δεν έχει όρεξη ούτε για φίλους, ούτε για προστατευόμενους, έχει συνηθίσει τη μοναχική ζωή και μάλιστα, του αρέσει! Αυτός ο μικρός όμως είναι πολύ επίμονος, σκέτος… μπελάς! Είναι καλή ιδέα να του κάνει μια φορά το χατίρι, για να τον ξεφορτωθεί επιτέλους;

Βρε τι έπαθε στα καλά καθούμενα!

Τώρα, πως θα ξεμπλέξει;

Μια ιστορία τρυφερή, «μιλά» για την προσφορά, τη φιλία, την οικογένεια, την  ανιδιοτελή αγάπη, τη ανάγκη να ανήκεις κάπου, το απρόσμενο στη ζωή.

Η ιστορία λοιπόν του Αρκούδου και του μικρού του νέου φίλου, έχει να μας πει πολλά και σημαντικά. Είναι ένα υπέροχο παραμύθι που  διδάσκει δίχως διδακτισμό -όπως κάνει ένα παραμύθι που σέβεται τον εαυτό του.

Ένα σωρό θέματα ανοίγουν μπροστά μας με το πέρας της ανάγνωσης, θέματα ,που πηγάζουν μέσα από αυτή την όμορφη ιστορία του Αρκούδου, που απέκτησε  προστατευτικό ένστικτο.

Η αξία της εν συναίσθησης, του αλτρουισμού,  η σημασία της ευγνωμοσύνης, της συμπόνιας, της γενναιοδωρίας, της ανιδιοτέλειας, περνούν ως μηνύματα από μπροστά μας και αβίαστα τα λαμβάνει ο μικρός αναγνώστης.

Η ιστορία των δύο αυτών αταίριαστων χαρακτήρων, μας θυμίζει  ένα υπέροχο κόσμο, που στις μέρες μας μάλλον, έχουμε ξεχάσει.

Είναι μια καλή λοιπόν ευκαιρία να τον παρουσιάσουμε  στο παιδί μας, να συζητήσουμε μαζί του για θέματα που αφορούν τη φωτεινή πλευρά αλλά και να δημιουργήσουμε, να εμπνευστούμε παιχνίδια ,για περαιτέρω εμπλουτισμό των γνώσεων του,  λόγου χάρη:

Tι είδους πτηνό είναι η χήνα;

Τι ιδιαίτερο συνηθίζουν να κάνουν τα αποδημητικά πουλιά;

Πότε και για ποιους λόγους αποδημούν;

Που είναι ο προορισμός τους και για ποιους λόγους;

Για ποιο λόγο πρέπει να τα προστατεύουμε;

Σε ποιες περιοχές στην πατρίδα μας, νιώθουν ασφάλεια και επιστρέφουν;

Τι μπορούμε να κάνουμε όλοι εμείς, για να τα προστατέψουμε;

Μια ιστορία,  η οποία θα ταξιδέψει τους μικρούς φίλους και ενδείκνυται από τεσσάρων χρονών και άνω, αλλά επίσης, θα ταξιδέψει και όλους εμάς που μας αρέσει να διαβάζουμε παραμύθια.

Η πολύ έξυπνη ιστορία -η οποία ουσιαστικά δεν αφορά μόνο τους μικρούς αναγνώστες αλλά και τους μεγαλύτερους- γραμμένη από την Τζούλια Ντόναλντσον, δημιουργεί  πλήθος προβληματισμών, ετοίμων να μας θέσουν απέναντι από τον εαυτό μας!

Δε θα ήταν καλύτερο, αν ζούσαμε σε ένα κόσμο που ο  ο καθένας μας είχε τη δυνατότητα να είναι συνεχώς η καλύτερη εκδοχή του εαυτού του;

Δε θα ήταν καλύτερο, αν ζούσαμε σε ένα  κόσμο και λειτουργούσαμε με τη λογική του παιδιού που τόσο επιδέξια κρύβουμε μέσα μας;

Δε θα ήταν καλύτερο, αν ζούσαμε σε ένα κόσμο στον οποίο κατανοούσαμε  επιτέλους, πως δεν είμαστε εμείς το κέντρο του κόσμου;

Δε θα ήταν καλύτερο, αν ζούσαμε σε ένα κόσμο που θα λειτουργούσε με τις αρχές ενός παραμυθιού;

Δε θα ήταν καλύτερο, αν ζούσαμε σε ένα κόσμο στον οποίο, θα χαρίζαμε μια αναπνοή μας για να φουσκώσουμε τα πανιά κάποιου, ώστε να ξεκινήσει το ταξίδι της ζωής του;

Δε θα ήταν καλύτερο, η ζωή μας να αποκτούσε νόημα;

Δύσκολο;

Ένα παραμύθι με δύναμη και ψυχή, αξίζει μια θέση στη βιβλιοθήκη σας!

Υπέροχο, έξυπνο, δημιουργικό!