Μετά τα μεσάνυχτα – Elizabeth Lim – Σχολιάζει ο Δημήτρης Μπουζάρας.

Μια νέα σειρά φαινόμενο κάνει ντεμπούτο από τις εκδόσεις Μίνωας, με πρώτο βιβλίο της σειράς το «Μετά τα μεσάνυχτα» της Elizabeth Lim.

Τι κάνει εδώ η συγγραφέας; Απαντά στο ερώτημα που όλοι κάναμε, ίσως, όταν διαβάσαμε το παραμύθι της Σταχτοπούτας. Τι θα γινόταν αν…η Σταχτοπούτα δεν δοκίμαζε ποτέ το γυάλινο γοβάκι;

Μια πολύ έξυπνη λογοτεχνική επινόηση, μια  ευρηματική αφήγηση, ώστε η όμορφη, ενδιαφέρουσα όσο και τρυφερή εκείνη ιστορία, να συνεχιστεί. Αυτό έχει ένα πολύ μεγάλο ενδιαφέρον διότι βλέπουμε για πρώτη φορά, ήρωες των παραμυθιών από μια άλλη οπτική, αυτή του μυθιστορήματος, ενός μεγαλύτερου δηλαδή πλαισίου μέσα από το οποίο μπορούμε να μάθουμε πολλά περισσότερα για τους αγαπημένους μας ήρωες.

Μπορούμε να μάθουμε  το χαρακτήρα, την καθημερινότητα ,τον τρόπο σκέψης και δράσης, τη συμπεριφορά και τη νοοτροπία τους, τα θέλω, να δούμε καλύτερα τα προτερήματα αλλά και τα ελαττώματα τους, όλα αυτά δηλαδή που ήταν αδύνατον να μάθουμε μέσα από τις  λίγες γραμμές ενός παραμυθιού.

Στο παραμύθι ως γνωστό βλέπουμε μόνο ένα μικρό επεισόδιο των ηρώων, δίχως συνέχεια και δίχως να γνωρίζουμε σχεδόν τίποτα για αυτούς, όπως λόγου χάρη, τι σκέφτονται ,τι ελπίζουν, τι θέλουν να πέτυχουν, τι έγινε στο παρελθόν ή τι θα γίνει στο μέλλον.

Έτσι, ξεφεύγοντας από αυτή τη φόρμα, η συγγραφέας μας δίνει αφενός τη συνέχεια της αγαπημένης ιστορίας, ωστόσο  αυτή τη φορά, ο ήρωας, εδώ η ηρωίδα, λαμβάνει «σάρκα και οστά» γίνεται ένας σωστός λογοτεχνικός χαρακτήρας  και μας ταξιδεύει στο τότε, αλλά και στο σήμερα.

Το τελευταίο είναι μια ακόμη επιτυχία αλλά και πρωτοτυπία της συγγραφέως να συνδέσει επιτυχώς δυο εποχές τόσο διαφορετικές και τόσο μακρινές .Την εποχή με τα κάστρα, τους Δούκες και τους Βασιλείς, με το σήμερα και όλα αυτά που ζούμε.

Έχουμε λοιπόν μια εξαιρετικά ενδιαφέρουσα εκδοχή του τι θα γινόταν εάν, προσαρμοσμένη στο σήμερα, μιας και πραγματεύεται θέματα κακοποίησης, ψυχολογικής  και σωματικής βίας τα οποία  βρίσκονται πολύ συχνά στην εποχή μας, στην κορυφή της ενημέρωσης.

Η Lim προσφέρει χαρακτήρες που, παρά την αρχική (παραμυθένια) καταγωγή τους, λειτουργούν ως σύγχρονοι άνθρωποι με επιθυμίες, αμφιβολίες και ηθικά διλήμματα. Αυτό μετατρέπει την ανάγνωση σε ένα είδος ψυχογραφικής εμπειρίας, όπου οι διαφορές ανάμεσα στο “μυθοπλαστικό” και στο “ανθρώπινα ρεαλιστικό” είναι ένα παιχνίδι που μεταπηδά από τον ένα κόσμο στον άλλο  με τρόπο δημιουργικό.

Το βιβλίο πραγματεύεται την ελευθερία της επιλογής, την αυτοπραγμάτωση και τη διαχείριση της αποτυχίας, της απογοήτευσης, στοιχεία που παγιώνονται μέσα από την πορεία των ηρώων σε έναν κόσμο που είναι ταυτόχρονα παραμυθένιος αλλά και πραγματικός ,ενώ παραμένει  ουσιαστικά,  βαθιά ανθρώπινος.

Η γραφή, είναι εύληπτη και η  γρήγορη ροή της ανάγνωσης, βοηθά  την κινητοποίηση της φαντασίας του αναγνώστη. Η μετάφραση της Μαρίας Δασκαλάκη (που φέρνει το βιβλίο στο ελληνόφωνο κοινό) φαίνεται να διατηρεί την αυθεντικότητα του πρωτοτύπου, χωρίς να θυσιάζει την ευρυθμία του λόγου για χάρη απλοϊκότητας.

Το στοιχείο της “ανάγνωσης του ιδίου μύθου υπό νέο φως” αποτελεί εδώ όχι μόνο λογοτεχνικό τρικ, αλλά φιλοσοφική πρόταση για τον τρόπο που διαβάζουμε και ξαναδιαβάζουμε τις ιστορίες μας, είτε πρόκειται για λογοτεχνία  είτε πρόκειται για τις προσωπικές μας αφηγήσεις ζωής.

Η αφήγηση, παραμένει ζωντανή, με δράση, με απρόβλεπτες ανατροπές, μεταμορφώσεις και όψεις μυστηρίου που κρατούν αμείωτο το ενδιαφέρον του αναγνώστη. Αυτό, το καθιστά βιβλίο όχι απλώς ψυχαγωγικό αλλά και  ένα ανάγνωσμα που εγείρει πλήθος προβληματισμών όπως προαναφέραμε.

Το «Μετά τα μεσάνυχτα» είναι περισσότερο από μια «παραλλαγή γνωστής ιστορίας»: είναι μια λογοτεχνική πρόταση που τιμά τον μύθο και ταυτόχρονα τον αναθεωρεί και αν και αντλεί έμπνευση από το φαντασμαγορικό υλικό παραμυθιών, το μετατρέπει σε ανθρώπινη εμπειρία με βάθος ψυχισμού και νοήματος,  στοιχείο που το καθιστά αξιόλογο ανάγνωσμα για τους λάτρεις του σύγχρονου φανταστικού αλλά και μιας λογοτεχνίας που δεν διαβάζεται απλώς, αλλά  βιώνεται, καθώς παρακινεί τον αναγνώστη να επανεξετάσει τις δικές του αντιλήψεις, την πορεία και την εξέλιξη του.

Είμαι βέβαιος πως θα σας εκπλήξει ευχάριστα , άλλωστε, όλοι κάποια στιγμή της ζωής μας, συνήθως μετά από χρόνια, δεν  αναρωτηθήκαμε….” Τι θα γινόταν αν; ”