Λατρεμένα ψέματα – Κέλλυ Νικολαΐδου – Σχολιάζει ο Δημήτρης Μπουζάρας.
Το «Λατρεμένα ψέματα » της Κέλλυ Νικολαΐδου – εκδόσεις Αγγελάκη – είναι το νέο της μυθιστόρημα .Κάτι πράγματι νέο κρατάμε στα χέρια μας από τη Νικολαΐδου αυτή τη φορά, μιας και η μορφή, η διάθεση, ο ρυθμός, είναι όντως διαφορετικά από το αμέσως προηγούμενο.
Αποτελεί μια πολύ ευχάριστη έκπληξη, μιας και πρόκειται για ένα «δροσερό» κείμενο. Είμαι σχεδόν σίγουρος, πως και εσείς θα καταλήξετε στο συμπέρασμα -από τις πρώτες σελίδες- πως πρόκειται για ένα ευχάριστο, έξυπνο, παιχνιδιάρικό, θεατρικό και φυσικά ταξιδιάρικό, λογοτεχνικό έργο.
Είναι ένα μυθιστόρημα που απελευθερώνει στη διάρκεια της ανάγνωσης, μυριάδες πολύχρωμα πυροτεχνήματα τα οποία φωτίζουν τον αναγνωστικό μας ουρανό, με κάθε είδους χρώμα, φτιάχνοντας μας τη διάθεση, στη στιγμή.
Η Κέλλυ Νικολαΐδου είναι καθηγήτρια Αγγλικών και συγγραφέας. Από το 2016 ως το 2019 παρακολούθησε μαθήματα δημιουργικής γραφής κι επιμέλειας κι απέκτησε Ανώτερο Δίπλωμα Δημιουργικής Γραφής. Διηγήματά της έχουν δημοσιευθεί στον ηλεκτρονικό τύπο και έχουν διακριθεί σε διαγωνισμούς.
Το πρώτο της βιβλίο με τίτλο «Το χρώμα της ελπίδας» κυκλοφόρησε τον Σεπτέμβριο του 2020 από τις εκδόσεις Πνοή. Το 2021 το διήγημά της «Για πάντα μαζί» συμπεριλήφθηκε στη συλλογή «Ταξίδια στη μυθοπλασία» του Harmony and Creativity και την ίδια περίοδο, Χαϊκού της επιλέχθηκαν για τη συλλογική έκδοση «Τα Χαϊκού της άνοιξης» από τις εκδόσεις Ανεμολόγιο. Τον Δεκέμβριο του 2022 το διήγημά της «Όχι αύριο» επιλέχθηκε και συμπεριλήφθηκε στο Λογοτεχνικό Ημερολόγιο 2023 των εκδόσεων Κέφαλος ενώ το διήγημά της «Το μυστικό του Άλκη» συμπεριλήφθηκε στο διπλό τεύχος (15ο-16ο) του λογοτεχνικού περιοδικού Κέφαλος.
Τον Σεπτέμβριο του 2023 επιλέχθηκε μαζί με μια μικρή ομάδα –συνολικά 25 ατόμων– για να παρακολουθήσει το σεμινάριο «Γράψε Ιστορία» από τις συγγραφείς Λένα Μαντά και Κλαίρη Θεοδώρου. Από αυτή την όμορφη συνάντηση, κυκλοφόρησε συλλογική δουλειά με τίτλο Μικρές ιστορίες, μεγάλες αμαρτίες, στην οποία συμμετέχει με το διήγημά της «Είμαι το τέλος».
Το δεύτερο μυθιστόρημά της «Το παρελθόν σου μου ανήκει» κυκλοφόρησε τον Οκτώβριο του 2023 από τις εκδόσεις Αγγελάκη.
Ας δούμε το οπισθόφυλλο από το νέο της μυθιστόρημα λοιπόν…
“Η Ζηνοβία είναι ένα χαμογελαστό παιδί, ετών τριάντα τεσσάρων, που σιγοτραγουδά στη δουλειά, φοράει κάθε μέρα διαφορετικό φουλάρι και θέλει να ερωτευτεί! Είναι διάφανο χαρτί, απεχθάνεται τα ψέματα και την υποκρισία, αυτό που δείχνει, αυτό είναι! Ή μήπως όχι; Αναζητώντας τον ιδανικό σύντροφο, μας ταξιδεύει στην Τσονίμα Κερατέας, την Ύδρα και τη Νάξο, συναντά τον Αγησίλαο, τον πρώτο της έρωτα, κάνει νέες γνωριμίες και ανακαλύπτει ότι όπως τα φουλάρια της, έτσι κι ο έρωτας μπορεί να πάρει πολλές διαφορετικές αποχρώσεις. Μπορεί να μοιάζει ιδανικός, αλλά να χάνεται στην αναμονή, να είναι μονόπλευρος, αλλά να καλύπτει τις ανάγκες και των δυο, να είναι απόλυτος, αλλά να βασίζεται στο ψέμα. Μέσα από μια σειρά ανάλαφρων και διασκεδαστικών καταστάσεων, η Ζηνοβία συνειδητοποιεί ότι τα ψέματα δεν λέγονται πάντοτε με κακή πρόθεση κι ενώ στη θεωρία είναι απαράδεκτα και καταδικαστέα, κάποιες φορές είναι όχι απλώς απαραίτητα αλλά και λατρεμένα!”
Το παρόν μυθιστόρημα παρουσιάζει εξ αρχής, τη συγγραφική ωριμότητα της Νικολαΐδου. Η συγγραφέας, σε αυτή τη νέα της απόπειρα λοιπόν, μας προσφέρει μια πλοκή φαινομενικά απλή. Ωστόσο, προχωρώντας τις σελίδες και αναδεικνύοντας κάθε πτυχή της ηρωίδας, κατανοούμε πως η πλοκή αυτή δεν είναι διόλου, απλή.
Εισέρχεται με περισσή δεξιοτεχνία τόσο στον εσωτερικό κόσμο της ηρωίδας της, παρουσιάζοντας κάθε δυνατή πτυχή, κρυφή ή φανερή, της ψυχολογικής πλευράς και του χαρακτήρα της, ενώ ταυτόχρονα, πετυχαίνει με τη συγγραφική της μαεστρία, τα ίδια αποτελέσματα όταν ο άνδρας ήρωας, είναι στη σκηνή.
Το όνομα που επέλεξε για την ηρωίδα της -Ζηνοβία- είναι ένα όνομα που έρχεται από το παρελθόν και δεν είναι διόλου συνηθισμένο στις μέρες μας. Παρόλα αυτά, η συγγραφέας το επέλεξε, συμβολικά πιθανόν, για να επισημάνει τη διαχρονικότητα των προβλημάτων των ανθρώπινων σχέσεων, να τονίσει πως σχεδόν σε κάθε εποχή, οι άνθρωποι αγαπούν με την ίδια ένταση, πονούν με τον ίδιο τρόπο ,έχουν την ίδια ανάγκη για αγκαλιά και συντροφικότητα και η μοναξιά, είναι το ίδιο επίπονη και επώδυνη. Τονίζει πως το μόνο που αλλάζει σε αυτές τις περιπτώσεις είναι μόνο το σκηνικό και ο χρόνος, κατά τα άλλα ο χρωματισμός και η επίγευση μιας τέτοιας κατάστασης παραμένουν τα ίδια.
Η δεξιοτεχνία στο χτίσιμο του χαρακτήρα της και η ρεαλιστική του απόδοση, δημιουργούν την σύνδεση και οικειότητα μεταξύ ήρωα και αναγνώστη, σε τέτοιο βαθμό, που ο δεύτερος, δονείται πραγματικά από τη δύναμη των συναισθημάτων της ηρωίδας.
Ο αναγνώστης, αναγνωρίζει με ευκολία τους συμβολισμούς που η συγγραφέας περίτεχνα αφήνει ψίχουλο ψίχουλο και έρχεται σε επαφή με ιδέες και προβληματισμούς που θέτει μεσώ της ηρωίδας. Το παραπάνω, σε συνδυασμό με το γεγονός, πως οι συμβολισμοί, είναι ικανοί να σταματήσουν προσωρινά την ανάγνωση και να δώσουν τη θέση τους στη σκέψη και τον προβληματισμό, προσδιορίζουν το έντονο «βάθος «και «βάρος» του κειμένου.
Το ύφος ζωντανό, άμεσο και οικείο, λυρικό, διαπεραστικό, η γλώσσα ζώσα, η οποία περνά το νόημα άμεσα και με ευκολία παραμένοντας απλή, καθημερινή και αληθινή και όχι προσποιητά περίτεχνη.
Η δε δομή του κειμένου, είναι καλοδουλεμένη και οδηγεί σταδιακά τον αναγνώστη στην κατανόηση του σύμπαντος της Ζηνοβίας, αλλά και στο νόημα του κειμένου, στο σύνολο του.
Το ύφος και η γλώσσα λοιπόν, υπηρετούν το νόημα του κειμένου, δε το επισκιάζουν, άρα νιώθουμε αυτό που η συγγραφέας μέσω της Ζηνοβίας θέλει να μας πει, θέλει να αισθανθούμε, να βιώσουμε και το πετυχαίνει άμεσα, χρησιμοποιώντας «δυνατές» λέξεις σα να πρόκειται για ένα πετυχημένο διήγημα, εδώ, εντοπίζεται άλλη μια επιτυχία του παρόντος βιβλίου.
Η καθαρότητα και η ταχύτητα στη μεταφορά των συναισθημάτων, μας βοηθούν να ταυτιστούμε ως άνθρωποι μαζί της, να κατανοήσουμε ακόμη καλύτερα τη ζωή, τη θέση και τα συναισθήματα, όχι μόνο της Ζηνοβίας, αλλά και της μέσης γυναίκας η οποία βρίσκεται στη θέση της. Μας βάζει στη διαδικασία να ξεκινήσουμε μια συζήτηση με τον εαυτό μας και να αναζητήσουμε τις απαντήσεις σε βαθιά ανθρωπινά και υπαρξιακά ζητήματα.
Η συγγραφέας γνωρίζει ακριβώς τι θέλει να πει στον αναγνώστη και το κάνει με γνώση της γραφής, δε γράφει για να εντυπωσιάσει και σαφώς, αποφεύγει κάθε ίχνος διδακτισμού, ενώ παράλληλα, είναι πασιφανές πως η μεταφορά συναισθημάτων και ο έλεγχος της ταχύτητας αυτής, είναι στα χεριά της.
Σε ένα κείμενο δε μας ενδιαφέρει μόνο τι λέει, αλλά και ο τρόπος και τα εργαλεία με τα οποία το πετυχαίνει, η οπτική μέσα από την οποία μας μεταφέρει το μήνυμα και εδώ, αξίζει να αναφέρουμε πως η συγγραφέας δε πέφτει σε καμία παγίδα, γνωρίζει καλά πως και τι θέλει να μας πει, πότε και μέσω ποιου, και φυσικά έχει το δικό της πλέον, μοναδικό τρόπο.
Οι λογοτεχνικοί ήρωες ζουν όσο ζει και η ανάγνωση, αυτός είναι ο χρόνος που έχετε για να τους σώσετε από τη λήθη, ώστε και εκείνοι, με τη σειρά τους, να σώσουν εσάς. Ωστόσο, εδώ οι ήρωες ζουν περισσότερο, είναι πιο δυνατοί, πιο ανθρώπινοι, όσο και τα συναισθήματα που μεταφέρουν. Το «Λατρεμένα ψέματα » είναι από εκείνα τα μυθιστορήματα που μας κάνει να νιώσουμε ,πως η λογοτεχνία βρέθηκε την κατάλληλη στιγμή μόνο και μόνο, για να μας σώσει!
