Συλλογική δουλειά Μικρές ιστορίες, μεγάλες αμαρτίες – Νικολαΐδου Κέλλυ.

Έχω μιλήσει για τα προσωπικά μου βιβλία, για τις συνθήκες κατά τις οποίες έγραφα, για τις πηγές των εμπνεύσεών μου αλλά και για την επιμονή μου να επιλέγω διαφορετικά είδη κάθε φορά. Δεν έχω αναφερθεί ωστόσο στις συλλογικές δουλειές, οι οποίες είναι σαφέστατα αποτέλεσμα πολλών διαφορετικών δημιουργών.
Ήρθε η ώρα λοιπόν να μιλήσουμε για τις Μικρές ιστορίες, μεγάλες αμαρτίες.

Όλα ξεκίνησαν δυο χρόνια πριν, όταν εμφανίστηκε διαγωνισμός δημιουργικής γραφής στο διαδίκτυο. Το δέλεαρ ακαταμάχητο αφού τα μαθήματα θα γίνονταν από τις καταξιωμένες Λένα Μαντά και Κλαίρη Θεοδώρου. Γράψαμε, επιλεχθήκαμε και βρεθήκαμε σε ένα εκκολαπτήριο ιδεών – εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι αλλά με το ίδιο μεράκι και το ίδιο πάθος – και ζήσαμε τη μαγεία άλλης μιας εξερεύνησης της γραφής, δημιουργώντας φανταστικούς κόσμους μέσα από τα διηγήματά μας.

Ύστερα το όνειρο έφτασε το τέλος. Κάποιοι από εμάς θελήσαμε να πάμε ένα βήμα πιο πέρα και φτιάξαμε τη συγγραφική ομάδα Γράφουμε Ιστορία. Έτσι, η συλλογική έκδοση Μικρές ιστορίες, μεγάλες αμαρτίες βρήκε στέγη στις εκδόσεις Ελκυστής. Η συμμετοχή μου έχει τίτλο «Είμαι το τέλος» και υπόσχεται να σας ξαφνιάσει. Όχι μόνο επειδή το τελευταίο μυθιστόρημά μου ήταν χιουμοριστικό και ρομαντικό (Λατρεμένα ψέματα) αλλά μάλλον επειδή πρόκειται για μία όχι και τόσο συνηθισμένη ιστορία που για άλλη μια φορά υπάγεται σε διαφορετικό είδος από αυτά που έχω ως τώρα γράψει. Πρόκειται για ένα ψυχολογικό θρίλερ, όπου τα όρια της πραγματικότητας και της φαντασίας συγκρούονται βίαια και μέχρι το τέλος κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το τι πραγματικά συμβαίνει. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε την αρχή
του διηγήματός μου:

«Τα κυπαρίσσια και ο χτιστός φράχτης έκρυβαν το πέτρινο αρχοντικό. Παρά τα χρόνια του, στεκόταν αγέρωχο επιδεικνύοντας τα περίτεχνα σκαλιστά παράθυρα που θύμιζαν ζωγραφιά από παραμύθι και τα ιδιαίτερα μαντεμένια ρόπτρα, τα κορίτσια στην κούνια, πάνω στη δίφυλλη εξώπορτά του. Η Στεφανία αντίκρισε
μαγεμένη τα ψηλά ταβάνια με τους αντικέ πολυέλαιους, το μαρμάρινο τζάκι που κοσμούσε η λεπίδα από δαμασκηνό ατσάλι και τη σιδερένια τραπεζαρία με τα μπρούντζινα κηροπήγια. Αυτό το σπίτι της ταίριαζε απόλυτα, όπως ακριβώς ανέφερε στη δια θήκη της η θεία Αμαλία».

Οι συγγραφείς που συμμετέχουν στη συλλογική έκδοση με αλφαβητική σειρά είναι: Αβρααμίδου Εύη, Γιαννοπούλου Τζένη, Δούκας Γ. Μιχαήλ, Καλύβα
Ανδριανή,

Καυκά Όλγα, Κολιαστάση Δήμητρα, Κουμαρτζάκη Νίκη, Λυγερού Ιωάννα, Μανουσαρίδου Μελανία, Μανταδάκη Ελένη, Μαρίλεια Μίχα, Νικολαΐδου Κέλλυ, Πορταράκη Μαρία, Σταμπουλή Ελίνα, Τσόγια Βάσω

Οι απόψεις του εκάστοτε άρθρου, αντικατοπτρίζουν την προσωπική άποψη του συντάκτη. Προτείνουμε, ο εν δυνάμει αναγνώστης, αφενός να προβαίνει σε έλεγχο αγοράς, για την εύρεση της πιο συμφέρουσας τιμής, αφετέρου κατά  την αγορά, να επισκέπτεται  οποιοδήποτε βιβλιοπωλείο, ώστε να ελέγξει από μόνος του, κατά πόσο το συγκεκριμένο ανάγνωσμα, καλύπτει τις ανάγκες και τα ενδιαφέροντα του.