Μου πήρε μονόπετρο. Θα με κάνει βασίλισσα.
Γράφει η Σουζάνα Παπαφάγου , Κλινική – Αναπτυξιακή Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεύτρια.
Κάθε φορά που ακούω αυτή τη φράση, αναρωτιέμαι πόσο βαθιά έχουμε εκπαιδευτεί να πιστεύουμε ότι η αξία μιας γυναίκας αυξάνεται τη στιγμή που ένας άνδρας την επιλέγει.
Σαν να περνά ξαφνικά μια αόρατη πύλη και να μεταμορφώνεται σε κάτι σημαντικότερο από αυτό που ήταν πριν. Σαν το μονόπετρο να μην είναι απλώς ένα κόσμημα ή ένα σύμβολο δέσμευσης, αλλά ένα πιστοποιητικό αξίας. Ένα παράσημο κοινωνικής επιτυχίας. Μια δημόσια επιβεβαίωση ότι κάποιος σε βρήκε αρκετά καλή ώστε να σε διαλέξει. Και αν το καλοσκεφτούμε, αυτή η ιδέα είναι πολύ πιο παλιά από όσο νομίζουμε. Έρχεται από εποχές όπου η επιβίωση μιας γυναίκας εξαρτιόταν από τον γάμο, από κοινωνίες όπου η αναγνώριση, η ασφάλεια και η κοινωνική θέση περνούσαν σχεδόν αποκλειστικά μέσα από έναν άνδρα.
Το πρόβλημα δεν είναι το μονόπετρο. Το πρόβλημα είναι η φαντασίωση που συχνά το συνοδεύει. Η ιδέα ότι κάποιος άλλος θα σε κάνει κάτι. Ότι κάποιος άλλος θα σε ανεβάσει σε έναν θρόνο. Ότι κάποιος άλλος θα σου δώσει μια ταυτότητα που δεν είχες πριν. Γιατί εκεί κρύβεται μια βαθιά ψυχολογική παγίδα. Αν κάποιος μπορεί να σε κάνει βασίλισσα, τότε κάποιος μπορεί και να σε εκθρονίσει. Αν η αξία σου αυξάνεται επειδή ένας άνθρωπος σε επέλεξε, τότε κινδυνεύει να μειωθεί όταν αυτός ο άνθρωπος φύγει, αλλάξει γνώμη ή σταματήσει να σε κοιτά με τον ίδιο τρόπο. Και αυτή δεν είναι ελευθερία. Είναι εξάρτηση μεταμφιεσμένη σε ρομαντισμό.
Οι έρευνες στην ψυχολογία των φύλων δείχνουν ότι τα κορίτσια εξακολουθούν να κοινωνικοποιούνται περισσότερο γύρω από την αποδοχή, τη σχέση και την επιθυμητότητα, ενώ τα αγόρια ενθαρρύνονται περισσότερο προς την αυτονομία, την επίδοση και την κατάκτηση. Έτσι πολλές γυναίκες μεγαλώνουν, χωρίς καν να το συνειδητοποιούν, περιμένοντας το μεγάλο γεγονός της ζωής τους να είναι η στιγμή που θα επιλεγούν. Όχι η στιγμή που θα δημιουργήσουν κάτι δικό τους. Όχι η στιγμή που θα κατακτήσουν έναν στόχο. Όχι η στιγμή που θα ανακαλύψουν ποια πραγματικά είναι. Αλλά η στιγμή που κάποιος θα τις κοιτάξει και θα πει «σε θέλω». Και κάπως έτσι η επιλογή του άλλου γίνεται πιο σημαντική από την επιλογή του εαυτού.
Και ύστερα υπάρχει και κάτι ακόμη που με προβληματίζει. Έχεις ιδέα πόσο περιοριστικό είναι να είσαι βασίλισσα; Όχι η βασίλισσα των παραμυθιών, αλλά η βασίλισσα των προσδοκιών των άλλων. Να πρέπει να είσαι όμορφη αλλά όχι υπερβολικά. Δυναμική αλλά όχι απειλητική. Ανεξάρτητη αλλά όχι τόσο ώστε να μην σε χρειάζονται. Καλή μητέρα, καλή σύντροφος, καλή επαγγελματίας, καλή κόρη, καλή νύφη. Να κουβαλάς στις πλάτες σου έναν ρόλο που σχεδίασαν άλλοι για σένα και να αγωνιάς καθημερινά αν τον υπηρετείς σωστά. Πολλές γυναίκες ονειρεύονται τον θρόνο χωρίς να αντιλαμβάνονται το βάρος του στέμματος.
Η πατριαρχία υπήρξε πάντοτε εξαιρετικά έξυπνη σε αυτό. Δεν είπε στις γυναίκες μόνο τι δεν μπορούν να κάνουν. Τους πούλησε και ένα όνειρο. Τους υποσχέθηκε ότι αν είναι αρκετά όμορφες, αρκετά υπομονετικές, αρκετά επιθυμητές, κάποια μέρα θα ανταμειφθούν. Θα γίνουν οι εκλεκτές. Οι πριγκίπισσες. Οι βασίλισσες. Μόνο που το αντάλλαγμα ήταν βαρύ: να συνεχίσουν να μετρούν την αξία τους μέσα από το βλέμμα κάποιου άλλου. Να παραμένουν αντικείμενα επιλογής αντί να γίνουν υποκείμενα της δικής τους ζωής.
Η ψυχική ωρίμανση αρχίζει τη στιγμή που μια γυναίκα καταλαβαίνει ότι δεν χρειάζεται κανέναν να της απονείμει τίτλο. Ότι δεν χρειάζεται έναν άνδρα, έναν γάμο, ένα δαχτυλίδι ή μια κοινωνική αναγνώριση για να αισθανθεί ολοκληρωμένη. Ότι μπορεί να αγαπήσει βαθιά χωρίς να παραδώσει την αυτονομία της. Ότι μπορεί να συνδεθεί χωρίς να εξαφανιστεί μέσα στη σχέση. Ότι μπορεί να δεχτεί ένα μονόπετρο ως μια όμορφη πράξη αγάπης, χωρίς να το μπερδέψει με την προσωπική της αξία.
Γιατί στο τέλος της ημέρας το ερώτημα δεν είναι αν κάποιος σου πήρε μονόπετρο. Το ερώτημα είναι αν εσύ έχεις καταφέρει να γίνεις κυρία του εαυτού σου. Αν το εν δυνάμει ενήλικο κομμάτι σου έχει καταλάβει ότι η αξία δεν χαρίζεται, δεν φοριέται στο δάχτυλο και δεν επιβεβαιώνεται από καμία πρόταση γάμου. Χτίζεται αργά, μέσα από τις επιλογές σου, τα όριά σου, τη δουλειά με τον εαυτό σου και την ικανότητά σου να στέκεσαι όρθια ακόμη και όταν δεν υπάρχει κανένας θρόνος.
Γιατί η πιο ελεύθερη γυναίκα δεν είναι εκείνη που κάποιος έκανε βασίλισσα.
Είναι εκείνη που δεν χρειάζεται κανέναν να της αποδείξει ότι αξίζει.
Σουζάνα Παπαφάγου
Κλινική & Αναπτυξιακή Ψυχολόγος
Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεύτρια | Αναλύτρια Ομάδας | Θεραπεύτρια Ζεύγους & Οικογένειας
Σουζάνα Παπαφάγου is free today. But if you enjoyed this post, you can tell Σουζάνα Παπαφάγου that their writing is valuable by pledging a future subscription. You won’t be charged unless they enable payments.
Εφόσον επιθυμείτε κάνετε εγγραφή εδώ:
https://spsychotherapy.substack.com/account?original_app=&free_signup_confirmation=true
Σουζάνα Παπαφάγου , Κλινική – Αναπτυξιακή Ψυχολόγος, Ψυχοδυναμική Ψυχοθεραπεύτρια.
Σπούδασα στην Ιταλία στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Ψυχολογίας της Πάρμα, στο πενταετές πρόγραμμα ‘Αναπτυξιακή Κλινική Ερευνητική Ψυχολογία’.Επέστρεψα στην Ελλάδα αφού ολοκλήρωσα μεταπτυχιακό πρόγραμμα με τίτλο «οικογενειακή θεραπεία και σεξουαλική διαφορετικότητα » και ξεκίνησα αμέσως πενταετή εκπαίδευση στην Ελληνική Εταιρία Αναλυτικής Ομαδικής και Οικογενειακής Ψυχοθεραπείας, όπου πια είμαι τακτικό μέλος.
Το 2011 ξεκίνησα να παρακολουθώ εκπαιδευτικό πρόγραμμα στο Ινστιτούτο Ψυχοδράματος Αθηνών για 4 χρόνια.Έχω παρακολουθήσει και ολοκληρώσει εκπαιδευτικά σεμινάρια στην Ελληνική Ψυχοσωματική Εταιρία και συνεχίζω να καταπιάνομαι με εκπαιδεύσεις και εποπτικές συνεδρίες.Τα τελευταία 10 χρόνια έχω υπάρξει επιστημονικός συνεργάτης στο Αιγινήτειο νοσοκομείο ως ομαδική αναλύτρια στο Τμήμα Διαταραχής Προσωπικότητας.
Το 2008 ξεκίνησα να εργάζομαι ιδιωτικά στο γραφείο μου με οικογένειες, ζευγάρια, ομάδες και ατομικά (ενήλικες, εφήβους και παιδιά,).Το 2018 ονειρεύτηκα να δημιουργήσω έναν χώρο θεραπείας και τέχνης, όπου θα συνεχίσω να δουλεύω ατομικά και ομαδικά μέσω της αναλυτικής ψυχοθεραπείας αλλά θα πραγματοποιούνται παράλληλα, ομάδες ζωγραφικής και Πύλου κυρίως (σε συνεργασία με καλλιτέχνες), ομάδες δημιουργικής γραφής, ομάδες συμβουλευτικής γονέων και δραστηριότητες για όλη την οικογένεια.
Το όνειρό μου ξεκινά να ζωντανεύει σε μια δύσκολη περίοδο, της πανδημίας, μιας και «αναγκάστηκα» να αλλάξω χώρο λόγο τετραγωνικών (έπρεπε να μεταφερθώ, μετά τα 13 χρόνια, σε μεγαλύτερο χώρο).Από το 2013 γράφω στο περιοδικό Τaλκ (περιοδικό για γονείς), αναπτύσσοντας κυρίως ψυχολογικά θέματα, και μιλώ για την ευεργετική ιδιότητα των βιβλίων μέσα από τη στήλη μου «Μια ψυχολόγος διαβάζει βιβλία ».
θα με βρείτε στο https: www.humansoulroots.com
ΣΟΥΖΑΝΑ ΤΖ. ΠΑΠΑΦΑΓΟΥ
ΚΛΙΝΙΚΗ ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ ΠΑΝ/ΜΙΟΥ ΠΑΡΜΑΣ
ΨΥΧΟΘΕΡΑΠΕΥΤΡΙΑ
Επιστημονικός συνεργάτης στο τμήμα Διαταραχών προσωπικότητας Α’ ψυχιατρικής κλινικής του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Πηγή: https://www.storytellinghumans.com -Σουζάνα Παπαφάγου.
