Ανοιξιάτικοι Χείμαρροι – Τουργκένιεφ Ι. – Εκδόσεις Ροές.

Ανοιξιάτικοι Χείμαρροι – Τουργκένιεφ Ι. – Εκδόσεις Ροές.

Σχολιάζει  η Δήμητρα Σαμλίδου

Παντοτινά επίκαιρος, ο έρωτας είναι αυτός που περιπαίζει τον άνθρωπο στη ζωή, τον ξεγελάει, ακόμα και τον γελοιοποιεί. Όμως, ποια είναι η επίγευση που αφήνει, έπειτα από πολλά χρόνια;

Ο Ιβάν Τουργκένιεφ ήταν Ρώσος μυθιστοριογράφος, ποιητής και θεατρικός συγγραφέας. Γεννήθηκε το 1818 στο Αριόλ της Ρωσίας και πέθανε το 1883 κοντά στο Παρίσι. Το 1833 άρχισε να σπουδάζει φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας. Το 1838 μετέβη στο Βερολίνο για να ολοκληρώσει τις σπουδές του. Όταν επέστρεψε στη Ρωσία το 1841, εργάστηκε στο Υπουργείο Εσωτερικών, αλλά σύντομα σταμάτησε για να αφιερωθεί στην πεζογραφία και τη δραματουργία. Η λογοκρισία, όμως, δεν του επέτρεψε να γνωστοποιηθούν τα θεατρικά του έργα, κάποια από τα οποία σήμερα θεωρούνται ορόσημα του ρωσικού θεάτρου. Το 1871 έγινε μόνιμος κάτοικος του Παρισιού, όπου και είχε μεγάλη αναγνώριση, καθώς εξελέγη αντιπρόεδρος του Διεθνούς Λογοτεχνικού Συνεδρίου το 1878, ενώ το επόμενο έτος τού απονεμήθηκε τιμητικός τίτλος του Πανεπιστημίου της Οξφόρδης.

Η πλοκή στους ανοιξιάτικους χείμαρρους λαμβάνει χώρα στα μέσα του 19ου αιώνα στην πόλη της Φρανκφούρτης. Ο νεαρός Ντιμίτρι Σάνιν, επιστρέφοντας, έπειτα από ένα μεγάλο ταξίδι στη γενέτειρά του, Ρωσία, αποφασίζει να κάνει μία στάση στη γερμανική πόλη. Ποιος να του έλεγε ότι εκεί θα ερωτευόταν για πρώτη φορά στη ζωή του τόσο παράφορα την αγαπημένη του Τζέμμα… Το μικρό ζαχαροπλαστείο που έχει στην κατοχή της η οικογένειά της δεν είναι αρκετό ώστε να λύσει τα οικονομικά προβλήματα που παρουσιάζει η μαμά της Τζέμμα, φράου Λενόρε. Παρόλα αυτά, ο Σάνιν δεν πτοείται. Αποφασίζει να πουλήσει τα κτήματά του στη Ρωσία, προκειμένου να παντρευτεί τη γυναίκα της ζωής του. Έχοντας γνωρίσει τον ορισμό της αγάπης, τώρα έρχεται στην πρώτη του επαφή με τον ορισμό του πάθους…

Η αφήγηση ξεκινάει και τελειώνει τριάντα χρόνια μετά από εκείνο το καλοκαίρι του 1840, που σημάδεψε τη ζωή του πρωταγωνιστή. Αφορμή για την αναδρομή στο παρελθόν ήταν ένας σταυρός από γρανάτη, που του έφερε στο νου όλες εκείνες τις αναμνήσεις. Ο παντογνώστης αφηγητής διηγείται τα συμβάντα στο τρίτο πρόσωπο, απευθυνόμενος στον αναγνώστη με πλούτο συναισθηματικών εξάρσεων των πρωταγωνιστών, καθώς και λεπτομερείς περιγραφές των σκηνικών. Το κείμενο παρεμβάλλεται από διαλόγους με επίσημο ύφος, ως ένδειξη ευγένειας στο συνομιλητή, κυρίως στις γυναίκες, οι οποίες αποπνέουν σεβασμό, κατέχοντας σημαίνουσα θέση στην κοινωνία.

Πρόκειται για ένα έργο με αυτοβιογραφικό χαρακτήρα, του οποίου το θέμα είναι αγαπημένο στο συγγραφέα: η ανθρώπινη αδυναμία για την αγάπη διατηρώντας την αθωότητα. Όμως, πόσο αθώος γίνεται
ο άνθρωπος, όταν για το πάθος της στιγμής διατίθεται να χάσει τα πάντα, ακόμα και την αξιοπρέπειά του;